- Οι εκκρεμότητες για τον νέο υπουργό, σε ζητήματα εκσυγχρονισμού, στελέχωσης, αναστηλώσεων
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ. Ο πολιτισμός σε επαναπραδιαγμάτευση. Μόνο έτσι θα μπορούσε να προχωρήσει το υπουργείο Πολιτισμού εκεί που ξέπεσε. Χωρίς χρήματα να υποστηρίξει τα λίγα καλά που έγιναν (Γραφείο Χορηγιών, Διεύθυνση Αρχαιοκαπηλίας), προσωπικό για τα απαραίτητα (φύλαξη μουσείων, ανασκαφές) και ευκολία να τακτοποιήσει τα αυτονόητα (απαλλοτριώσεις, οδοιπορικά, ενοίκια) βρίσκεται στο σημείο μηδέν.
Τα μέτωπα είναι παντού ορθάνοιχτα και τα ταμεία άδεια. Ολοι θέλουν χρήματα να συνεχίσουν όσα άρχισαν και τελικά το μόνο που σώζει την περηφάνια του υπουργείου αυτού είναι τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.
Το πρόβλημα που μπλοκάρει οτιδήποτε γίνεται είναι ένα. Η έλλειψη χρημάτων, αλλά και η μελλοντική ζοφερή πραγματικότητα ότι από το ΕΣΠΑ (Δ΄ ΚΠΣ) δεν έχει να περιμένει πολλά. Εργα έχουν ενταχθεί στη λίστα, συμφωνία έχει γίνει με τους περιφερειάρχες, ώστε τις προτεραιότητες στα έργα να τις δίνει το ΥΠΠΟ. Μην ξεχνάμε όμως ότι το πορτοφόλι το έχει άλλος. Και η περιφέρεια περίμενε χρόνια στη «γωνία». Αλλη λοιπόν και η διαδικασία που πρέπει να συνηθίσουν οι υπηρεσίες, αφού η κουβαρντοσύνη του Γ΄ ΚΠΣ τελείωσε.
Οργανικές θέσεις
Η έλλειψη δυναμικού σε όλα τα μέτωπα είναι το δεύτερο μεγάλο θέμα. Ενα υπουργείο που ξέπεσε να στηρίζει την πολιτική του σε συμβασιούχους και προγράμματα stage, σε εργασία με ημερομηνία λήξης και λογική ανακύκλωσης, πρέπει να επανακαθορίσει τη φυσιογνωμία του. Οι κενές οργανικές θέσεις σε όλες τις ειδικότητες ανέρχονται περίπου στις 3.000, από τις οποίες οι 1.000 είναι για αρχαιολόγους.
Γεμίσαμε μουσεία σε όλη τη χώρα χωρίς να υπάρχει προσωπικό στις Εφορείες να τα στηρίξουν και υπάλληλοι να τα λειτουργήσουν. Μουσεία, που ειδικά φέτος, τα εγκαίνιά τους κανείς δεν τα πήρε είδηση, όχι μόνο γιατί είχε προβάδισμα το νέο της Ακρόπολης, αλλά και γιατί κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τα υποστηρίξει επικοινωνιακά.
Τα μουσεία όμως λειτουργούν, έχουν έξοδα, απαιτούν φύλαξη και όπως μαθαίνουμε οι αρχαιοφύλακες που εργάζονται μόνιμα στο ΥΠΠΟ ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο λίγοι.
Η κληρονομιά
Με όλα αυτά ο νέος υπουργός κληρονομεί την επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου που προχώρησε υπηρεσιακά, αλλά όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις η προκήρυξη του διεθνούς διαγωνισμού έχει σκαλώσει γραφειοκρατικά. Η επέκταση της Πινακοθήκης είναι ακόμη ένα αγκάθι, όπως το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης για το οποίο πρέπει να κηρυχθεί νέος μειοδοτικός διαγωνισμός εκτός αν αναλάβει η επόμενη μειοδότρια εταιρεία. Λεφτά για να ξεκινήσει περιμένει και το Ακροπόλ.
Στο Τατόι πάλι όλο και κάτι γίνεται με βήμα χελώνας, αλλά αδυνατούν να συνεννοηθούν οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ μεταξύ τους και βέβαια απαιτούν κονδύλια, όπως τα έργα στην Ακρόπολη κι εκείνα στον Επικούριο Απόλλωνα που 25 χρόνια τώρα αναστηλώνεται, ενώ οι τοπικές κοινωνίες τσακώνονται σε ποια ανήκει.
Το Μουσείο Ηρακλείου είναι ένα ακόμη ανέκδοτο, ενώ για τη Μονή Δαφνίου πρέπει να ντρεπόμαστε.
Τέτοια έργα αν και σοβαρά, έχουν μείνει στο περιθώριο άλλων υποδομών. Κι όμως η μονή Δαφνίου που χτυπήθηκε από τους σεισμούς έχει μεν δεχτεί τη μέριμνα του πρώτου προγράμματος όχι όμως του δεύτερου που θα «δέσει» το μνημείο και θα το προστατέψει από νέο χτύπημα του Εγκέλαδου. Η αδιαφορία σε αυτό το πρόγραμμα δεν είναι ότι δεν το προχώρησαν οι άνθρωποι που το ανέλαβαν, αλλά ότι άλλες υπηρεσίες έκριναν πως δεν είναι στα έργα προτεραιότητας.
Θεσμοί σε απόγνωση
Είναι χαρακτηριστικό του ΥΠΠΟ χρόνια τώρα. Αν θες να καταργήσεις κάτι θεσμοθέτησέ το. Το ΕΚΕΘΕΧ που θα χάρασσε την εθνική θεατρική μας πολιτική το απαξίωσαν όσο ακόμη… μπουσουλούσε. Χωρίς κωδικό στον προϋπολογισμό, καμία δηλαδή ανεξαρτησία αλλά με λειτουργικά έξοδα, πώς να βρει τον ρόλο του; Οσο για τα επιχορηγούμενα σχήματα αναρωτιέται κανείς πού τι βρίσκουν τόση αντοχή; Ελαβαν τη δεύτερη και τελευταία δόση (2,875 εκατ. ευρώ) της περιόδου 2007 – 2008, αλλά για την εξόφληση της σεζόν 2008 – 2009 κουβέντα, παρά τη διαβεβαίωση του Αντ. Σαμαρά.
Ετσι στη λογική της προκαταβολής κι αυτή μέσω γκρίνιας λίγα μπορούν να προχωρήσουν και σίγουρα τίποτε καινούργιο δεν μπορεί να ανθήσει. Ο νέος υπουργός πρέπει να τακτοποιήσει την επιβίωση του υπουργείου πριν προχωρήσει σε νέα σχέδια. Απ’ αυτά άλλωστε εκκρεμούν πολλά στα χαρτιά (Ακαδημία Τεχνών).
Μέτωπα που βράζουν
Είναι η Λυρική Σκηνή και ο χώρος του κινηματογράφου. Η παραίτηση του Οδυσσέα Κυριακόπουλου από τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. άνοιξε μεγάλη πληγή που όλοι κάλυπταν ώς τώρα με επιθέματα. Κι ενώ δρομολογήθηκαν τα επόμενα βήματα για το νέο κτίριο – δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου, αν δεν τακτοποιηθεί το έλλειμμα των 10 εκατ. ευρώ η επόμενη έκρηξη είναι αναμενόμενη.
Στο Εθνικό Θέατρο τα πράγματα είναι καλύτερα και ετοιμάζονται για τη μεγάλη πρεμιέρα. Ομως ο Γιάννης Χουβαρδάς ο διευθυντής έχει θέσει όρους για τη συνέχεια, που βέβαια θα έχει κι αυτή αγκάθια αν ο νέος υπουργός δεν αποφασίσει να βάλει το χέρι στην τσέπη και για την πρώτη μας κρατική σκηνή, όπως και για όσα ζητάει ο Γιώργος Λούκος και το κατά γενική ομολογία επιτυχημένο φεστιβάλ του. Οσο για το κινηματογραφικό πεδίο εκείνο μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα. Τέσσερα νομοσχέδια από το 2004 και κανένα δεν βρήκε τον δρόμο προς τη Βουλή. Το απόλυτο χάος.
-
Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 05/10/2009
