RSS

Monthly Archives: October 2009

Η επανάσταση των σίξτις πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό τους

  • Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ
  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009

Ο Διονύσης Σαββόπουλος και μια εκλεκτή παρέα είπαν, τώρα που έκλεισαν σαράντα χρόνια από τη μαγική δεκαετία του ’60, να τη βάλουν στο μικροσκόπιο. Να καταθέσουν με μια εντυπωσιακή σειρά εκδηλώσεων, που βάφτισαν «Το περιβόλι του τρελλού», την άποψή τους και τις μνήμες τους. Από 14 Δεκεμβρίου στο «Παλλάς» και στα πέριξ

Η δεκαετία του ’60 έχει λάβει, διεθνώς, μυθικές ή και μυθολογημένες διαστάσεις. Πρόκειται άλλωστε για μια καλειδοσκοπική δεκαετία που αποτελεί σημείο αναφοράς ακόμα και για όσους δεν την έζησαν. Αλλά τέλος πάντων, τι ήταν τα περίφημα 60’s; «Ηταν μια δεκαετία που είχες τη βεβαιότητα ότι τα πάντα είναι δυνατά κι ότι τα πάντα μπορούν να ειπωθούν», επισημαίνει ο Διονύσης Σαββόπουλος.

«Τα 60’s», εξηγεί, «αρχίζουν με το αντισυλληπτικό χάπι και τελειώνουν με τον άνθρωπο να πατάει στο φεγγάρι. Ταυτοχρόνως έχουμε δημιουργική έκρηξη στα πανεπιστήμια, στις τέχνες, στην τεχνολογία ή ακόμα και στον τρόπο που ντυνόμαστε ή συμπεριφερόμαστε. Ηταν μια μαγική δεκαετία απ’ την αυλαία της οποίας, το 1969, συμπληρώνεται φέτος μια 40ετία. Για έναν περίεργο λόγο, που αξίζει κάποτε να τον διερευνήσει κανείς, οι ζωντανές συζητήσεις πάνω σε μεγάλα κοινωνικά και ιστορικά θέματα κρατούν 40 χρόνια. Μετά η υπόθεση μπαίνει στο αρχείο και αφορά μόνο ειδικούς. Τελευταία στιγμή, ό,τι προλάβουμε, θελήσαμε με συνεργάτες και φίλους να καταθέσουμε και τη δική μας άποψη γι’ αυτή τη δεκαετία».

Γι’ αυτό και διοργανώνουν μια σειρά δράσεων, που θα ξεκινήσουν στις 14 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσουν ακριβώς ένα μήνα. Δηλαδή «στήνουμε χριστουγεννιάτικα, στο “Παλλάς” και σε ιστορικούς χώρους του κέντρου της Αθήνας, εκδηλώσεις με τον γενικό τίτλο “Το περιβόλι του τρελλού” – κατά σύμπτωση ο δίσκος είχε βγει τον Νοέμβριο του ’69 και βρήκαμε τον τίτλο ταιριαστό».

Στο τραγούδι «Εμείς του ’60 οι εκδρομείς» (1989) ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε επιχειρήσει ένα ψυχογράφημα της γενιάς του. Από κει και οι πικρές διαπιστώσεις: «Εμείς, μιας δίψυχης ωδής, παράλογα ανοιχτής, με συμπεριφορές ανατροπής, και της βαθιάς μας ζωής, της συντηρητικής, εμείς οι εκκρεμείς». Τι λέει, όμως, σήμερα;

Τα 60’s δικαιώθηκαν;

«Η επανάσταση πέτυχε. Τώρα στήνουμε τον πολιτισμό της».

Στο τραγούδι σας όμως «Εμείς του ’60 οι εκδρομείς» δεν μοιάζετε πεπεισμένος ότι η επανάσταση πέτυχε.

«Οχι, πέτυχε. Το τι κάναμε εμείς από κει και πέρα είναι μια άλλη υπόθεση. Θα έλεγα ότι τα νερά ανέβηκαν ψηλά στη δεκαετία του ’60. Μετά τραβήχτηκαν, βέβαια. Αλλά το σημάδι που ‘φτασαν, εκεί ψηλά στον βράχο, μένει εσαεί».

Το πρόγραμμα έχει δύο βασικούς άξονες. Ο ένας αφορά μια σειρά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Ο άλλος, ημερίδες που εξετάζουν γεγονότα και επιδράσεις του ’60 ανά τομέα, από την πολιτική μέχρι τη μόδα. Στο μεγάλο αφιέρωμα εντάσσονται και δύο εκθέσεις. Η μία, με τίτλο «Του ’60 οι εκδρομείς», φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη όπου θα εκτίθενται βέσπες, ρούχα, φωτογραφίες, αφίσες κ.ά. Η άλλη, με τίτλο «Κομμάτια κι αποσπάσματα», θα στεγαστεί σε εκθεσιακό χώρο της Βουλής των Ελλήνων και θα περιλαμβάνει έντυπα της δεκαετίας του ’60.

Εκδηλώσεις

**Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ’60

*Συναυλίες από τις 18 Δεκεμβρίου στο «Παλλάς». Θα παίξει περί τα 35 τραγούδια: «Παίζουμε το “Περιβόλι του τρελλού” και το “Φορτηγό” αλλά κι όσα τραγούδια γράφτηκαν εκείνη τη δεκαετία, ασχέτως αν βγήκαν αργότερα – εξαιτίας της λογοκρισίας συνήθως». Ο αριθμός των συναυλιών είναι περιορισμένος, ωστόσο ο ίδιος μετέχει και σε όλα τα μουσικά χάπενινγκ που θα γίνουν το ίδιο διάστημα στη στοά του City Link και στο Μετρό του Συντάγματος, χωρίς εισιτήριο και με τη συμμετοχή τραγουδιστών, παλαιότερων και νεότερων.

**ΠΕΝΤΕ ΜΟΥΣΙΚΑ ΧΑΠΕΝΙΝΓΚ

* «Σ’ ένα κατώι μυστικό», για τα λαϊκά του ’60.

* «Χατζιδάκιαμ Θοδωράκιαμ», για τους συνθέτες του έντεχνου. Και τα δύο σε επιμέλεια Γιάννη Παπαζαχαριάκη.

* Η «Εστουδιαντίνα» αναλαμβάνει το αφιέρωμα στο ξένο κι ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι.

* «Ημουν νέο κύμα έναν καιρό», για τα ελληνικά και ξένα τραγούδια του είδους (επιμέλεια: Στέφανος Κορκολής).

* «Με φωνές ηλεκτρικές» για το ελληνικό και ξένο ποπ και ροκ (επιμέλεια: «Ονιράμα»).

**«ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ»

Στο «Τριανόν» θα προβάλλονται τρεις ταινίες καθημερινά, σύνολο 20 αγαπημένες ταινίες από τη δεκαετία του ’60, σ’ ένα πρόγραμμα που επιμελείται η Σώτη Τριανταφύλλου. Περιλαμβάνει ταινίες αναφοράς (το «Οκτώμισι» του Φελίνι ή τη «Σιωπή» του Μπέργκμαν) αλλά και αγαπημένες τού κοινού («Ο Καλός, ο κακός κι ο άσχημος» του Λεόνε ή «Ο πρωτάρης» του Νίκολς). Καθημερινά προλογίζει ο Σαββόπουλος και άλλοι -«όσοι είναι ομότεχνοι θα λένε και 2-3 τραγουδάκια της εποχής». Μεταξύ 2ης και 3ης προβολής η Jazz Band του δήμου θα παίζει τζαζ του ’60, Beatles κ.λπ.

* «ΤΑ ΠΙΟ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ»

Στο «Μικρό Παλλάς» τα Σαββατοκύριακα (3 μ.μ.), ο Σαββόπουλος μαζί με τους Ρηνιώ Κυριαζή, Φένια Παπαδόδημα και Αθω Δανέλλη φτιάχνουν ένα πρόγραμμα για παιδιά, με παραμύθια και Καραγκιόζη.

**ΚΑΙ ΟΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ «ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ»

* Φοιτητικά κινήματα και η πολιτική ζωή. Επιμελείται ο Παύλος Τσίμας.

* Σινεμά. Επιμέλεια: Σώτη Τριανταφύλλου.

* Θέατρο. Επιμέλεια: Βασίλης Παπαβασιλείου.

* Ελληνικό τραγούδι, σε επιμέλεια Λάμπρου Λιάβα και Ξένο τραγούδι, σε επιμέλεια Στέλιου Ελληνιάδη.

* Πεζογραφία και ποίηση. Επιμέλεια: Γιώργος Χρονάς.

* Ρούχο και μόδα. Επιμέλεια: Γιάννης Τσεκλένης.

* Εικαστικά. Η Μαρία Κοτζαμάνη καλεί τη γενιά του ’60, από τον Τσόκλη μέχρι τον Φασιανό.

* Αρχιτεκτονική. Επιμελείται ο πανεπιστημιακός Τάκης Κουμπής.

* Επιστήμη και Τεχνολογία.

Ολες οι ημερίδες θα φιλοξενούνται στην Παλιά Βουλή. *

Εμείς, του ’60 οι εκδρομείς

Από ποια σκοπιά θα προσεγγίσουν το θέμα τους μερικοί από τους συμμέτοχους στο αφιέρωμα του Διονύση Σαββόπουλου; Μας δίνουν μια πρόγευση…

**ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΑΔΗΣ

* Τα 60’s δεν είναι μόνον ροκ: «Εμφανίζονται σπουδαία μουσικά ρεύματα, καλλιτέχνες και έργα που γράφουν ιστορία. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο, Ελβις Πρίσλεϊ, Ντίλαν, Μπι Μπι Κινγκ, Μπιτλς, Ρόλινγκ Στόουνς, Κολτρέιν, Ζάπα, Λεντ Ζέπελιν, αλλά και Σινάτρα, Σίρλεϊ Μπάσεϊ και Τομ Τζόουνς. Στη δυτική Ευρώπη, Μπρασένς, Μπρελ, Φρανσουάζ Αρντί, αλλά και Σέρτζιο Ενρίκο, Πεπίνο ντι Κάπρι, Τσελεντάνο και Γκαμπριέλα Φέρι. Μουσικές και τραγούδια δεμένα με πολιτικά, αισθητικά και κοινωνικά κινήματα και φαινόμενα. Γούντστοκ, κίνημα ειρήνης, Μαύροι Πάνθηρες, Τζέιμς Μπράουν, Γαλλικός Μάης, γιεγιέδες, Γκι Ντεμπόρ, Πολιτιστική Επανάσταση, Ζαν Πολ Σαρτρ. Στην Ανατολική Γερμανία Βολφ Μπίρμαν, στη Σοβιετική Ενωση Βλαντίμιρ Βισότσκι, στη Βραζιλία Ζιλμπέρτο Ζιλ και τροπικάλια, στην Αργεντινή Μερσέντες Σόσα και νουέβα κανσιόν, στην Ινδία Μαχαρίσι και Ραβί Σανκάρ. Στην Ελλάδα, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Καζαντζίδης, Νέο Κύμα, Σαββόπουλος και ελληνική ποπ, Φόρμιγξ και Μ.G.C. Μέσα σε δέκα χρόνια συμπυκνώνεται η μουσική παραγωγή ενός ολόκληρου αιώνα!»

* ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

* Το θέατρο έξω: «Η διεθνής θεατρική σκηνή χαρακτηρίζεται από τη συνύπαρξη δύο φαινομενικά αντινομικών στοιχείων: από την αποθέωση της σωματικότητας κι από την εμβάθυνση της διανοητικότητας. Η πρώτη συνδέεται με φανερώματα όπως του Γκροτόφσκι, του Living Theatre και του κινήματος της σωματικής έκφρασης. Σχετίζεται δηλαδή με την ανάδυση ακόμα και της performance, του καθαρά παραστασιακού γεγονότος ερήμην των γνωστών όρων (π.χ. κείμενο, ερμηνευτής) του δραματικού θεάτρου. Απέναντι σ’ αυτή την, περίπου θρησκευτικού χαρακτήρα, επαναστατικότητα υψώνεται μια άλλη θεώρηση του κόσμου, που ελέγχει την πραγματικότητα με όρους πολιτικής, ιδεολογικής και αισθητικής κριτικής και έχει τις ρίζες της στο μάθημα του Μπρεχτ. Οδηγεί σε νέες αναγνώσεις των κλασικών κειμένων και σε έμπρακτες αναθεωρήσεις σταθερών παραμέτρων του σκηνικού παιχνιδιού (υποκριτική, λόγος κ.λπ.). Εμβληματικές είναι οι προτάσεις σκηνοθετών όπως ο Στρέλερ ή ο νεότατος Πατρίς Σερό…».

* Το ’68: «Μια στιγμή διαστολής της κοινωνικοπολιτικής σκηνής. Είναι σαν να παίρνει φωτιά, τείνοντας να καταλάβει χώρους στεγανούς. Μ’ αυτή την έννοια είναι συμβολικές οι καταλήψεις του ODEON ή η άλωση της Αβινιόν. Αυτή η στάση αποκρυσταλλώνεται στο περίφημο Μανιφέστο της Βιλερμπάν για τον ρόλο του θεάτρου μέσα στις νέες συνθήκες. Διαχρονικά το ’68 είναι το λίκνο του μεταδραματικού ή και του μεταμοντέρνου».

* Στην Ελλάδα: «Μέχρι το ’67 έχουμε ώριμες ή κορυφαίες στιγμές του Μινωτή και του Εθνικού, του Κουν, του Βολανάκη ή ακόμα του Ροντήρη. Εχουμε επίσης ένα έντυπο σαν το “Θέατρο” του Κώστα Νίτσου. Είναι η θεατρική εκδοχή της Χαμένης Ανοιξης του ’60…»

**ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Το πάρτι του σινεμά: «Ο Αντονιόνι, ο Φελίνι, ο Μπέργκμαν, ο Πολάνσκι, ο Μίκλος Γιάντσο, ο Αντρέι Βάιντα παραμένουν σύμβολα της κινηματογραφικής νεωτερικότητας -μερικές από τις ταινίες τους έχουν χάσει τα επιχειρήματά τους, άλλες μοιάζουν αιφνιδιαστικά επίκαιρες, κλασικές. Ανάμεσα στο 1960 και στο 1970, ο δυτικός κόσμος χώρεσε μια μεγάλη παρένθεση που άνοιγε με τις “Σκιές” του Κασσαβέτη και έκλεινε με το “Κουρδιστό πορτοκάλι” του Κιούμπρικ. Ή με το “Ζαμπρίσκι Πόιντ” του Αντονιόνι, που συνελάμβανε το Zeitgeist όσο καμιά άλλη ταινία εκείνης της εποχής. Ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, ο κόσμος κλυδωνίστηκε κι έπειτα ξαναβρήκε την ισορροπία του. Ενώ ο Κόπολα, ο Σκορσέζε, ο Ρόμπερτ Ολτμαν, ο Αρθουρ Πεν διασκέλιζαν τη δεκαετία του ’60 με εμβληματικές ταινίες όπως “Οι άνθρωποι της βροχής”, “Who’s That Knockin’ on My Door”, “Μ.Α.S.Η.” και “Το μεγάλο ανθρωπάκι”, η πλειονότητα, το κοινό, οι “μάζες” επέστρεψαν στα παλιά δόγματα, στην κυκλική επανάληψη των θεσμών. Το πάρτι τελείωσε…»

**ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΕΚΛΕΝΗΣ

* Οι πρωτοπόροι: «Στην ενδυματολογική επανάσταση του ’60 προπορεύονται οι νεαροί Αγγλοι της Carnaby Street και η Mary Quant με το μίνι, μια επαναστατική έκφραση για τη μόδα. Νομίζω όμως ότι ενδυματολογικά, η επανάσταση αφορά πρωτίστως τους άνδρες -οι γυναίκες ήταν ούτως ή άλλως πιο φαντεζί. Μέχρι τότε οι Αγγλοι ήταν καταπιεσμένοι από τα βικτωριανά κατάλοιπα της επικράτησης του μαύρου και του καφέ. Με την Carnaby Street ο άνδρας ξαναγίνεται πολύχρωμο αρσενικό της φύσης: σκεφτείτε τα αρσενικά παγόνια».

* ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΜΑΣ

*Ο ελληνικός «Μάης»: «Λέμε ότι η Ελλάδα δεν έζησε τα 60’s όπως άλλες χώρες. Εγώ πιστεύω ότι τα έζησε με τον τρόπο της και μάλιστα προπορεύτηκε: αναφέρομαι σε ό,τι συνέβη μεταξύ 1963 και 1967, σε μια τετραετία που την σημαδεύουν η Νεολαία Λαμπράκη, η ίδρυση της ΕΦΕΕ, τα πρώτα ροκ ελληνικά συγκροτήματα, το ψάξιμο στη λογοτεχνία…»

* Εμείς και η Αμερική: «Ο πόλεμος στο Βιετνάμ για την Αμερική και το πρόβλημα της δημοκρατίας για την Ελλάδα είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Η έκρηξη της νεανικής κουλτούρας συναντιέται με ένα πολιτικό αίτημα. Ο,τι ζήσαμε εμείς μεταξύ ’63-’67 κι η Αμερική από το ’62 έως τις αρχές του ’70, ήταν μια κοσμοϊστορική συνάντηση. Μια νέα γενιά είχε τις προϋποθέσεις να διεκδικεί την αυτοτελή παρουσία της στη δημόσια ζωή, παράλληλα με μια εκρηκτική μεταβατική πολιτική κατάσταση, που επέτρεψε να γίνει σύντηξη μιας πολιτιστικής επανάστασης και ενός πολιτικού κινήματος».

**ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ

* Η λογοτεχνία: «Για μένα δεν υπάρχει μια τέχνη του λόγου. Πιστεύω στους αναγεννησιακούς καλλιτέχνες. Σε όλο τον κόσμο το ’60-’70 συνέβαιναν τέτοια φοβερά φαινόμενα…»

*Δύο ταινίες: «Θα καταφύγω στην “Dolce Vita” του Φελίνι και τη “Νύχτα” του Αντονιόνι. Στον Φελίνι η λογοτεχνία έρχεται απ’ τη θάλασσα -από το Κήτος… Στον Αντονιόνι; Σας θυμίζω τη σκηνή όταν η Ζαν Μορό λέει στον πετυχημένο συγγραφέα, προς τιμήν του οποίου γίνεται η δεξίωση ανάμεσα σε φίνα ιταλικά έπιπλα και έργα τέχνης: “Κάθε εκατομμυριούχος θέλει το διανοούμενό του”…»

  • Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
 

840 υποθέσεις: κόστος 320 εκατ. ευρώ

Η μάστιγα που ακούει στο όνομα «απαλλοτρίωση για αρχαιολογικό σκοπό» έχει αρχίσει να αντιμετωπίζεται τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια από το υπουργείο Πολιτισμού με επανεξέταση όλων των παλαιών υποθέσεων με πιο ορθολογικά κριτήρια, ώστε να γίνουν μόνο οι απολύτως απαραίτητες απαλλοτριώσεις, χωρίς να θίγεται η συνταγματική απαίτηση για την προστασία των αρχαίων.

Ενα από τα κριτήρια αυτά είναι το αποκαλυφθέν αρχαίο να ανήκει σε ένα σύνολο. Να μην είναι μεμονωμένο για να πάψουν να γεμίζουν κυρίως οι πόλεις με ανοικτές τρύπες με ερείπια, τα οποία δεν μπορούν έτσι όπως σώζονται να αναδειχθούν για να αντιληφθούν οι πολίτες την αξία τους.

Με αυτή τη φιλοσοφία κινείται πλέον η Διεύθυνση Απαλλοτριώσεων του ΥΠΠΟ, η οποία ομολογουμένως έχει νοικοκυρέψει το παλιό χάος και γνωρίζει πλέον τι ακριβώς συμβαίνει σε όλη την επικράτεια. Εχει πλήρη εικόνα των ανεκπλήρωτων υποχρεώσεων του κράτους προς τους πολίτες και προσπαθεί να μειώσει τις άσκοπες δαπάνες και την ταλαιπωρία των πολιτών στο μέτρο που αυτό είναι εφικτό.

Σήμερα υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες απαλλοτριώσεων:

* Οι «εν ενεργεία», που περιμένουν να εκδοθούν δικαστικές αποφάσεις για τον προσδιορισμό τιμής μονάδας για την αποζημίωση των ακινήτων (αστικών και αγροτικών). Είναι συνολικά 240 και το κόστος τους ανέρχεται περίπου στα 70.000.000 ευρώ.

* Οι «εκκρεμείς» προτάσεις των Εφορειών Αρχαιοτήτων (Προϊστορικών-Κλασικών και Βυζαντινών) που περιμένουν να εισαχθούν για την κατά νόμο γνωμοδότηση στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Είναι συνολικά 600 και το κόστος τους υπολογίζεται στα 250.000.000 ευρώ. Πρόκειται για υποθέσεις μεγάλης χρονικής διάρκειας με τα ακίνητα δεσμευμένα και ανεκμετάλλευτα.

Βεβαίως δεν έχουν δοθεί λίγα χρήματα από το κράτος για αρχαιολογικές απαλλοτριώσεις τα τελευταία χρόνια λόγω των μεγάλων δημόσιων έργων (Μετρό, Αττική Οδός, ΠΑΘΕ, Εγνατία, Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας κ.λπ.). Την τελευταία 20ετία (από το 1990 μέχρι σήμερα) έχουν δαπανηθεί περί τα 500.000.000 ευρώ σε σημερινές τιμές για 1.500 ακίνητα, σύμφωνα με τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Απαλλοτριώσεων Αντώνη Γιουρούση. Θεωρεί λύση στο πρόβλημα την ένταξη των αναγκαίων απαλλοτριώσεων σε προγράμματα αποκατάστασης μνημείων με την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων (μέχρι πρότινος Γ’ ΚΠΣ και σήμερα ΕΣΠΑ).

Σε τέτοια προγράμματα μπορεί να ενταχθεί η ανάδειξη της Ακαδημίας Πλάτωνος ως ενιαίου αρχαιολογικού πάρκου. Σήμερα τον χώρο αυτό χωρίζουν δύο δρόμοι και στα όριά του υπάρχουν μερικές ιδιοκτησίες που τελούν υπό απαλλοτρίωση (συνολικού κόστους 2,2 εκατ. ευρώ). Οταν απελευθερωθούν, θα αρχίσει η Γ’ Εφορεία Αρχαιοτήτων ένα συνολικό πρόγραμμα ανάδειξης των αρχαίων, που είναι μεν επαρκώς προστατευμένα από τους συνήθεις βανδάλους, αλλά δεν είναι αναγνωρίσιμα από τους επισκέπτες.

Η υποβαθμισμένη περιοχή του Κολωνού χρειάζεται μια ανάσα, ένα πάρκο ασφαλές για τις μητέρες και τα παιδιά, όπως της Ακαδημίας Πλάτωνος, που τα τελευταία χρόνια με πολλή προσπάθεια και συνεχή αστυνόμευση έχει καθαρίσει από ναρκομανείς, αστέγους και άλλα περιθωριακά στοιχεία. Μένει να κερδηθεί και η μάχη με τους Τσιγγάνους, που σε μια απαλλοτριωμένη περιοχή του πάρκου έχουν στήσει έναν μικρό καταυλισμό. «Κάθε τόσο η Αστυνομία τούς διώχνει και αυτοί πάλι γυρίζουν», μας είπαν από τη Γ’ ΕΠΚΑ. [Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009]

 

Σκουπιδότοποι με ολίγα αρχαία

 

Το υπουργείο Πολιτισμού μέσω της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων που έχει συσταθεί τα τελευταία χρόνια άρχισε αυτοψίες σε όλη τη χώρα προκειμένου να επανεκτιμηθεί αν συντρέχουν ακόμη οι λόγοι για μια παλιά απαλλοτρίωση.

Στελέχη του ΥΠΠΟ ταξίδευαν και έβλεπαν αν το αρχαίο υφίσταται ακόμη -γιατί μπορεί στο μεταξύ να έχει σε κάποιο βαθμό καταστραφεί-, όπως επίσης αν πληροί τις νέες, πιο ρεαλιστικές προϋποθέσεις που έχουν τεθεί και συνοψίζονται στο τρίπτυχο: αρχαιολογική αξία των ευρημάτων, δυνατότητα διατήρησής τους και ανάδειξής τους ως σύνολο, όχι μεμονωμένα.

Γιατί έχει γεμίσει ο τόπος τρύπες με αρχαία που έχουν καταντήσει ανοικτοί σκουπιδότοποι. Ενας από αυτούς βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Κλαυθμώνος. Μέχρι πρότινος τα ερείπια είχαν χαθεί κάτω από την άναρχη βλάστηση, τα λιμνάζοντα νερά και τα σκουπίδια. Σήμερα έχει καθαριστεί το οικόπεδο και τα αρχαία σώζονται κάτω από ένα χαμηλό στέγαστρο. Πόσο, όμως, κόστισε στον Ελληνα φορολογούμενο αυτό το απομεινάρι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς; Και γιατί να είναι ορατό αφού δεν το βλέπει κανείς πίσω από την τσίγκινη περίφραξη ενός τεράστιου οικοπέδου;

Και καλά, αυτή η απαλλοτρίωση πληρώθηκε στη δεκαετία του ’70. Υπάρχουν, όμως, άλλες που σέρνονται απλήρωτες από τότε, όπως του ναού της Αρτέμιδος Αγροτέρας (5ου αι. π.Χ.) στον λόφο του Αρδηττού, στο Μετς. Το συγκεκριμένο ακίνητο, με τα θεμέλια του ναού ορατά, κρίνεται απαλλοτριωτέο από το 1964, εδώ και 45 χρόνια. Επτά φορές έχει γνωμοδοτήσει περί αυτού το ΚΑΣ και τρεις υπουργοί έχουν υπογράψει τις σχετικές αποφάσεις, αλλά δεν αγοράζεται. Προ τριετίας άρχισε η κατεδάφιση των ερειπωμένων σπιτιών που υπάρχουν εκεί για να γίνει ανασκαφή, αλλά μόλις τώρα βρέθηκε ένα μικρό κονδύλι προκειμένου να αρχίσει η έρευνα.. *

  • Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ – ΡΑΣΣΙΑ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
 

Απαλλοτριώσεις λόγω αρχαίων: πολίτες και περιουσίες σε ομηρία

Σε πρόβλημα τεραστίων διαστάσεων, με οικονομικές επιπτώσεις για χιλιάδες πολίτες, έχει αναχθεί τα τελευταία χρόνια η εκκρεμής απαλλοτρίωση για αρχαιολογικούς λόγους. Ιδιοκτήτες ακινήτων ζουν έναν πραγματικό εφιάλτη, βλέποντας τις περιουσίες τους δεσμευμένες -κάποιες επί δεκαετίες- ούτε να απαλλοτριώνονται ούτε να αποδεσμεύονται.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού θα απαλλαγεί από τα κτίρια που έχουν κριθεί απαλλοτριωτέα από την εποχή που γινόταν ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Εδώ, ήταν ένα κέντρο διασκέδασης που οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ δεν του έδωσαν γι' αυτόν τον λόγο άδεια λειτουργίας και έκλεισε

Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού θα απαλλαγεί από τα κτίρια που έχουν κριθεί απαλλοτριωτέα από την εποχή που γινόταν ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας. Εδώ, ήταν ένα κέντρο διασκέδασης που οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ δεν του έδωσαν γι’ αυτόν τον λόγο άδεια λειτουργίας και έκλεισε

Και αν πρόκειται για σημαντικά αρχαία, έχει καλώς. Υπάρχουν, όμως, πολλές περιπτώσεις που δεσμεύονται ακίνητα για ευρήματα που σώζονται αποσπασματικά και σε κάποιες περιπτώσεις με την υπόνοια και μόνον ότι ίσως κάποτε βρεθεί εκεί κάτι, όταν και εάν γίνει ανασκαφή. Υπάρχουν επίσης ολόκληρα μνημεία σε μη απαλλοτριωμένα οικόπεδα και αρχαιολογικοί χώροι που δεν μπορούν να περιφραχθούν, γιατί εκκρεμούν οι πληρωμές των όμορων ακινήτων τους.

Περιουσίες εκατοντάδων στρεμμάτων και μάλιστα σε τουριστικές περιοχές μένουν ανεκμετάλλευτες και οι πολίτες είναι εγκλωβισμένοι στα δίχτυα ενός συστήματος που δεν οδηγεί πουθενά. Ούτε η πολιτιστική κληρονομιά αξιοποιείται όταν ένα κομματάκι αρχαίου κτιρίου σώζεται στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας ή σε μια τρύπα ανάμεσα σε δύο κτίρια ούτε καλλιεργείται η εκτίμηση του πολίτη προς το αρχαίο όταν το βλέπει στο κέντρο της πόλης του τίγκα στο σκουπίδι.

Το κακό ξεκινάει από τον αρχαιολόγο εκείνον (όχι όλους) που στο όνομα της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς βαφτίζει σημαντικό το ασήμαντο. Από εκεί αρχίζει η ταλαιπωρία του πολίτη. Από τη στιγμή που θα συντάξει η Εφορεία Αρχαιοτήτων την πρόταση για έγκριση από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μέχρι να πληρωθεί ο ιδιοκτήτης, μπορεί να περάσουν έως και 70 χρόνια, σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη. Οι περισσότερες υποθέσεις σκαλώνουν είτε στα δικαστήρια, όπου καθορίζεται η τιμή μονάδας, είτε στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων (ΤΑΠΑ), γιατί όταν φτάσει εκεί οι υπηρεσίες βλέπουν ότι δεν υπάρχουν χρήματα.

Κι επειδή ο νόμος 3028 του 2002 προβλέπει την ακύρωση της απαλλοτρίωσης που δεν έχει πληρωθεί μετά την παρέλευση 18μήνου, έχει βρεθεί το εξής κόλπο: ξαναρχίζει η διαδικασία από την αρχή. Γίνεται νέα κήρυξη της ίδιας απαλλοτρίωσης και ακολουθείται η ίδια διαδικασία κι όποιος αντέξει… Εχουν πεθάνει δικαιούχοι χωρίς να έχουν λάβει φράγκο και το πρόβλημα το έχουν κληρονομήσει διά βίου οι δικοί τους.

  • Πονοκέφαλος για τον Συνήγορο του Πολίτη

Πολλοί έχουν καταφύγει τα τελευταία χρόνια για να βρουν το δίκιο τους στον Συνήγορο του Πολίτη. Στις ετήσιες εκθέσεις του ο ΣτΠ παρουσιάζει τις εκκρεμείς απαλλοτριώσεις για αρχαιολογικούς σκοπούς ως το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης (μετά τις απλήρωτες πολεοδομικές απαλλοτριώσεις). Κλιμάκιο της Ανεξάρτητης αυτής Αρχής αναγκάστηκε να επισκεφθεί το τελευταίο έτος δύο φορές το ΥΠΠΟ στην προσπάθειά του να μεσολαβήσει για την απεμπλοκή εκατοντάδων υποθέσεων.

Στην πρώτη τους συνάντηση (21/10/2008) μίλησαν με τον γεν. γραμματέα του υπουργείου και στη δεύτερη (20/5/2009) με τη γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων.

Τους ζήτησαν:

* Να εξασφαλιστούν από τον ετήσιο προϋπολογισμό πρόσθετοι πόροι (γιατί το άλλοτε κραταιό ΤΑΠΑ είναι εδώ και μια 8ετία καταχρεωμένο και αδυνατεί να εκπληρώσει τον πρωταρχικό του ρόλο, τις αποζημιώσεις των αρχαιολογικών απαλλοτριώσεων).

* Να γίνει ιεράρχηση των εκκρεμών υποθέσεων αρχίζοντας από τις παλαιότερες. Η Αρχή είχε διαπιστώσει πως ακόμη και οι αυτοψίες της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων γίνονταν «κατ’ επιλογήν από το γραφείο του γενικού γραμματέα» (ετήσια έκθεση 2007). Οταν τον συνάντησαν του συνέστησαν να τεθούν αντικειμενικά κριτήρια προώθησης των εκκρεμών υποθέσεων. Επίσης

* Να καταγραφούν τα κριτήρια αξιολόγησης κάθε πρότασης απαλλοτρίωσης για λόγους διαφάνειας.

  • Τι φταίει;

Κυριότερη αιτία της πολυετούς δέσμευσης ιδιοκτησιών για την πραγματοποίηση ανασκαφών, σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη, είναι «η ανεπάρκεια πιστώσεων και ειδικευμένου προσωπικού». Για την επανεξέταση των παλαιών υποθέσεων ο Συνήγορος του Πολίτη θεωρεί αναγκαίο να τεθούν κριτήρια για τη διενέργεια ανασκαφών, με σημαντικότερο την παλαιότητα του αιτήματος του ιδιώτη.

Η Αρχή ζήτησε επίσης από το ΥΠΠΟ το αυτονόητο: να ενημερώνει τους πολίτες για την πορεία των υποθέσεών τους και επισήμανε ότι η πρακτική αυτοχρηματοδότησης των δοκιμαστικών ανασκαφών από τους ιδιοκτήτες «δεν έχει νόμιμο έρεισμα στον αρχαιολογικό νόμο 3028/02». Δηλαδή, το κράτος παρανομεί όταν αναγκάζει τους ιδιώτες να πληρώνουν από την τσέπη τους την ανασκαφή του οικοπέδου τους. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά γιατί οι πολίτες μόνον έτσι κάνουν τη δουλειά τους. Αλλιώς, θα περιμέεεενουν μέχρι να εξασφαλιστούν τα κρατικά κονδύλια.

Ενα ακόμη μείζον πρόβλημα στην περιφέρεια που ταλαιπωρεί τους Ελληνες είναι ο καθορισμός ζωνών προστασίας αρχαιοτήτων, ορατών ή αοράτων (όταν εικάζεται η παρουσία τους). Σε πολλές περιοχές εκκρεμεί για δεκαετίες ο καθορισμός ζωνών δεσμεύοντας τις περιουσίες των ανθρώπων εν όψει αυτού του σχεδίου και σε άλλες περιοχές έχουν οριστεί ζώνες όσο βλέπει το μάτι σου, χωρίς ορατό αρχαίο.

Μια περίπτωση που αντιμετώπισε ο Συνήγορος του Πολίτη είναι η εξής:

Κάποιοι ζητούσαν την εγκατάσταση ποιμνιοστασίου σε αγρόκτημα μέσα στον αρχαιολογικό χώρο της Κοιλάδας των Μουσών στην Ασκρα Βοιωτίας. Η Θ’ ΕΠΚΑ τούς το απαγόρευε. Υστερα από εξέταση του θέματος ο ΣτΠ διαπίστωσε ότι ο αρχαιολογικός χώρος δεν είχε οριοθετηθεί, δεν υπήρχαν ζώνες προστασίας και είχε τεθεί στην τεράστια αυτή έκταση απαγόρευση «κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας». Ο πολίτης είπε, ελάτε να κάνετε ανασκαφή, να εξακριβωθεί αν υπάρχουν αρχαία. Οι αρχαιολόγοι δεν είχαν κονδύλια και προσωπικό για τη δοκιμαστική ανασκαφή και το ποιμνιοστάσιο έγινε χωρίς να βλαφθούν τα θαμμένα αρχαία.

  • Στέρηση χρήση της γης

Οταν η Αρχαιολογική Υπηρεσία σκάβει ιδιωτικά οικόπεδα ή χωράφια και δεν τα απαλλοτριώνει, υποχρεούται από τον νόμο να πληρώνει αποζημίωση για τη στέρηση χρήσης της γης. Η ρεμούλα εδώ είναι μεγάλη, γιατί πετιούνται έτσι τεράστια ποσά. Πολλοί ιδιοκτήτες βολεύονται και δεν διαμαρτύρονται, γιατί με αυτόν τον τρόπο κερδίζουν περισσότερα απ’ ό,τι αν καλλιεργούσαν το χωράφι τους. Σε μερικά τέτοια χωράφια υπάρχουν ταπεινά τοιχαλάκια ανώνυμων κτιρίων αλλά και μεγάλα ορατά μνημεία. Βλέποντάς τα, κανείς δεν φαντάζεται ότι ανήκουν ακόμη σε ιδιώτες.

Δύο παραδείγματα:

* Στην Πελλάνα Λακωνίας έχουν βρεθεί από χρόνια μυκηναϊκοί τάφοι τεραστίων διαστάσεων. Προ 6ετίας στην ίδια περιοχή αποκαλύφθηκαν άλλοι δύο τάφοι, οι οποίοι επιχωματώθηκαν ελλείψει κονδυλίων αναστήλωσης για να μην καταρρεύσουν. Επίσης, έχει βρεθεί και το λεγόμενο παλάτι του Μενελάου. Ολες αυτές οι εκτάσεις παραμένουν σε καθεστώς καταβολής αποζημίωσης. Δεν έχουν απαλλοτριωθεί.

*Στη Φιγάλεια, στην ομώνυμη κωμόπολη, έχει βρεθεί ο ναός της Αθηνάς και του Διός Σωτήρος (4ου αι. π.Χ.) στο χωράφι ενός ντόπιου. Είναι έκτασης 4 στρεμμάτων. Πάνε δώδεκα χρόνια κι ακόμη να πληρωθεί την απαλλοτρίωση της γης που στερείται για να απολαμβάνουν οι υπόλοιποι ένα πολύ σημαντικό μνημείο.

  • Τιμές Λας Βέγκας

Αν τελικά γίνει μια απαλλοτρίωση, συμφέρει; Σε τι τιμές απαλλοτριώνονται τα ακίνητα; «Σε τιμές Λας Βέγκας», μας είπε παλαιό στέλεχος του ΥΠΠΟ. «Οι πολίτες αναθέτουν τις υποθέσεις τους σε δικηγόρους με ποσοστό έναντι του τελικού τιμήματος. Εκείνοι τις “τρέχουν” στα δικαστήρια και επιδιώκουν φυσικά την καλύτερη τιμή. Και καθώς στη δίκη για τον καθορισμό της τιμής μονάδας δεν παρίσταται συνήθως δικηγόρος του Δημοσίου, οι τιμές ανεβαίνουν στα ύψη».

  • Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ – ΡΑΣΣΙΑ, ΦΩΤ.: ΕΛ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
 

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΙΜΑ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΙΛΛΕΡ

Στέφανος Μίλλερ

Η Δημόσια Τηλεόραση φιλοξενεί τις επόμενες ημέρες, σε πρώτη προβολή, δύο ταινίες αφιερωμένες στη ζωή και το έργο του διακεκριμένου Καθηγητή Αρχαιολογίας Stephen Miller, ο οποίος έχει συνδέσει το όνομά του τόσο με τις ανασκαφές και την ανάδειξη του αρχαιολογικού πλούτου της Νεμέας όσο και με τη διεθνή επιστημονική υπεράσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας και την προσπάθεια μη χρήσης του ονόματός της από την FYROM. Πρόκειται για τις γνωστές και δημοφιλείς εκπομπές «ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ» της ΕΤ3 και «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» της ΕΤ1.

  • ΤΡΙΤΗ 3-11-09 ώρα 23.00
  • Εκπομπή: ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Την ιστορία της «Αρχαίας Μακεδονίας», από τα μυκηναϊκά χρόνια (1200 π.Χ) έως το θάνατο του Φιλίππου (335 π.Χ.), ξεφυλλίζει η νέα σειρά ντοκιμαντέρ, παραγωγής ΕΤ3, με τίτλο «Αρχαία Μακεδονία».
Για τα 15 επεισόδια της σειράς ντοκιμαντέρ, η ΕΤ3 αξιοποίησε πρωτόλειο υλικό του αρχείου της που τα συνδύασε με νέα γυρίσματα στα Στάγειρα, τη Βεργίνα, το Δίον, το Αρχοντικό Γιαννιτσών, την Αιανή Κοζάνης, τους Φιλίππους, την Πέλλα, τη Θέρμη, τις Πέτρες Φλώρινας, τα Λευκάδια, την Αμφίπολη, τη Θεσσαλονίκη, το Μυστρά, το Δαφνί, τη Χίο, την Πάτμο και τον Όσιο Λουκά.
Eπεισόδιο 2

  • «Ο ‘’ΙΝΤΙΑΝΑ’’ ΜΙΛΛΕΡ, Η ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ»

Σκηνοθέτης: Απόστολος Τσιτσούλης
Επιστημονική σύμβουλος: Μπετίνα Τσιγαρίδα
Επιστημονικός συνεργάτης: Στέφαν Μίλλερ
Προϊστάμενος προγραμματισμού παραγωγής: Γιάννης Κελετζής
Οργάνωση παραγωγής: Κώστας Αβανίδης

  • ΕΤ1   ΠΕΜΠΤΗ  5-11-09  ώρα 21.00
  • Εκπομπή: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ
  • “O MΙΛΛΕΡ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ”

Ο Στέφανος Μίλλερ, είναι ο σύγχρονος «λέων» της Νεμέας. Είναι ο αρχαιολόγος  που όταν έφτασε στη Ελλάδα πριν από 35 χρόνια  είπε ότι έφτασε σπίτι του.  Είναι εκείνος που διενήργησε ανασκαφές στην Αρχαία Νεμέα και έφερε στο φώς σημαντικά ευρήματα όπως το στάδιο που διεξάγονταν τα Νέμεα, δημιούργησε ένα αρχαιολογικό πάρκο, κατασκεύασε ένα σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο και ξεκίνησε την αναστήλωση του Ναού του Δία. (Ήδη οι τρεις όρθιες κολόνες του Ναού ,από την αρχαιότητα ,έχουν γίνει εννιά και το έργο της αναστήλωσης συνεχίζεται). Και όλα αυτά χωρίς κρατική βοήθεια, μόνο με χορηγίες και δωρεές από την Ελλάδα και την Αμερική.

Ο ίδιος επίσης είναι ο εμψυχωτής της Αναβίωσης των Νέμεων Αγώνων που γίνονται κάθε  τέσσερα χρόνια  στο αρχαίο στάδιο με μεγάλη συμμετοχή τόσο από την τοπική κοινωνία, όσο και από όλη την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Ταυτόχρονα υπηρέτησε ως καθηγητής κλασικής αρχαιολoγίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ και διατέλεσε Διευθυντής της Αμερικάνικης Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα(1982-87).

Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και άρθρα σχετικά με την Νεμέα  και έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτωρ  του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τελευταίο του βιβλίο είναι «Ο Πλάτων στην Ολυμπία». Επίσης έχει τιμηθεί με το παράσημο του Ταξιάρχη της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ίσως όμως το πιο σημαντικό έργο του είναι η ενεργοποίηση των κατοίκων της περιοχής για την αρχαία κληρονομιά  και η ζεστή ανθρώπινη σχέση που διατηρεί με την τοπική κοινωνία. Ο ίδιος δηλώνει σεμνά ότι το έργο του οφείλεται στους ανθρώπους που γνώρισε και δούλεψε μαζί τους. Το Παρασκήνιο συνάντησε τον Καθηγήτη Μίλλερ στο σπίτι του στην Αρχαία Νεμέα. Μετά την συνταξιοδότησή του, αποφάσισε να ζήσει με την γυναίκα του στην Αρχαία Νεμέα   και να γίνει Έλληνας πολίτης (και πολύ δραστήριος μάλιστα!) Και απέδειξε μιλώντας  στην εκπομπή δύο πράγματα που πιστεύει: Ότι ένα κινηματογραφικό πορτραίτο του δεν μπορούσε παρά να είναι ένα ομαδικό πορτραίτο με όλους τους ανθρώπους της Αρχαίας Νεμέας που τον βοήθησαν στο έργο του. Και ότι οι μύθοι ζούνε  στη  Νεμέα. Όχι μόνο οι αρχαίοι μύθοι αλλά γεννιούνται συνέχεια καινούργιοι μύθοι σημερινοί, από καθημερινούς ανθρώπους, αρκεί να είναι κοντά ένας άνθρωπος σαν τον Μίλλερ να τους ανασκάψει.

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Λένα Βουδούρη
Μοντάζ: Τάκης Γοργορίνης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χριστόφορος Γεωργούτσος
Ηχοληψία: Δημήτρης Βασιλειάδης

 
Leave a comment

Posted by on October 31, 2009 in Miller Stephen

 

ΥΠOΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: Απολύσεων συνέχεια…

Το ΠΑΜΕ στο πλάι των συμβασιούχων του ΥΠΠΟ

Την ώρα που η πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ ακόμα …«ενημερώνεται», η «λαιμητόμος» των απολύσεων που «αποψιλώνει» την Αρχαιολογική Υπηρεσία δουλεύει ακούραστα…Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί στις υπηρεσίες του ΥΠΠΟ, ανά την Ελλάδα, αποτελεί το Βυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου, το οποίο αυτήν τη στιγμή λειτουργεί με 10 συμβασιούχους όλων των ειδικοτήτων (διοικητικοί, 2 αρχαιολόγοι, 1 μηχανικός, 4 εργατοτεχνίτες κλπ.) και μόλις με ένα (1) μόνιμο! Πριν μία βδομάδα απολύθηκαν δύο εργαζόμενοι, οι οποίοι εργάζονταν με ασφαλιστικά μέτρα, ενώ ακόμη δύο εργαζόμενοι από την ερχόμενη Δευτέρα θα χάσουν τη δουλειά τους, λόγω λήξης της σύμβασης. Μέχρι τέλος του χρόνου θα απολυθούν και οι υπόλοιποι συμβασιούχοι, οπότε, από 1η του Γενάρη, το Μουσείο θα κληθεί να «λειτουργήσει» …με τον ένα και μοναδικό μόνιμο! Να σημειωθεί ότι μεταξύ των συμβασιούχων βρίσκονται και εργαζόμενοι που δουλεύουν σε καθεστώς «ομηρίας» επί έξι χρόνια.

Θυμίζουμε ότι προχτές το ΠΑΜΕ προχώρησε σε παράσταση διαμαρτυρίας στο ΥΠΠΟ, με αφορμή τις συμβάσεις που λήγουν τις επόμενες μέρες και τη μη καταβολή δεδουλευμένων, ενώ έθεσε και το πάγιο αίτημα για μόνιμη και σταθερή δουλειά …εισπράττοντας γενικολογίες από τον υπουργό Πολιτισμού, Π. Γερουλάνο. Σημειώνουμε, επίσης, ότι οι συμβασιούχοι στο ΥΠΠΟ συσπειρώνονται γύρω από τη νεοσύστατη Επιτροπή Αγώνα Εκτάκτων ΥΠΠΟ.

Στο μεταξύ, 320 συμβασιούχοι που σύμφωνα με την «τροπολογία Σαμαρά» της περασμένης άνοιξης θα μπορούσαν να εργαστούν ακόμη ένα χρόνο …πριν απολυθούν …απολύονται σήμερα. Ακόμη 400 εργαζόμενοι με ασφαλιστικά μέτρα εργάζονται απλήρωτοι από τον περσινό Νοέμβρη. Κάποιοι απ’ αυτούς απολύθηκαν …απλήρωτοι. Αν και το Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτων του ΥΠΠΟ έχει καταθέσει υπόμνημα με τα αιτήματα των εργαζομένων, ζητώντας και άμεση συνάντηση με τη νέα ηγεσία, η τελευταία δεν ανταποκρίθηκε. Χτες, οι συμβασιούχοι που πραγματοποίησαν συγκέντρωση έξω από το ΥΠΠΟ προχώρησαν και σε συμβολική κατάληψή του.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το ΥΠΠΟ «ειδοποίησε» (σ.σ. άγνωστο πώς) τους συγκεντρωμένους ότι η «τροπολογία Σαμαρά» θα ισχύσει, πράγμα που απλώς σημαίνει ότι η εργασιακή ομηρία παρατείνεται για έναν ακόμη χρόνο… [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 31 Οχτώβρη 2009]
ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

 
Leave a comment

Posted by on October 31, 2009 in Συμβασιούχοι

 

Αμηχανία και πολιτισμός

«Αυτό το νέο Εθνικό Θέατρο έχει ανάγκη περισσότερων χρημάτων» είπε η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού κυρία Ελένη Αρβελέρ, μιλώντας στην τελετή των εγκαινίων του ανακαινισμένου θεάτρου, την περασμένη Παρασκευή. Δεν πήρε απάντηση. Αλλά η αποστροφή της δημιούργησε αμηχανία. «Αμηχανία» είναι η σωστή και η ηπιότερη λέξη για να χαρακτηριστεί η στάση των εκάστοτε πολιτικών που διοικούν τον πολιτισμό αλλά και η στάση της γραφειοκρατίας του υπουργείου Πολιτισμού, δηλαδή του σκληρού πυρήνα των διευθύνσεών του, απέναντι σε θεσμούς και εποπτευόμενους οργανισμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι οργανισμοί αντιμετωπίζονται κατά καιρούς είτε σαν γνήσια παιδιά είτε σαν παραπεταμένα νόθα, ή του ύψους ή του βάθους, με αποτέλεσμα απίστευτες δυσλειτουργίες και αβεβαιότητα για την υλοποίηση προγραμμάτων και πολιτικών.

Το θέμα δεν είναι τωρινό. Στο κάτω κάτω η παρούσα ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού- χωρίς ακόμη γενικό γραμματέα- έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει χρόνο και να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτό το τεράστιο πεδίο. Αλλά η αμηχανία είναι μια γενικότερη κατάσταση. Αμηχανία απέναντι στο Κέντρο Κινηματογράφου, αμηχανία απέναντι στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, αμηχανία απέναντι στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, από τα πρόσφατα δημιουργήματα του υπουργείου. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς- που, ας μην το κρύβουμεαντιμετωπίζονται ως παραμάγαζα, ιδρύθηκαν κατόπιν πιέσεων ομάδων ή και προσώπων. Μπορεί να ήταν ακόμη η υλοποίηση ευγενών οραμάτων κάποιων δημιουργών και ανθρώπων του πολιτισμού. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι έπαψαν να λειτουργούν πελατειακά, προς όφελος πάντοτε των πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου. Η υπόθεση Ζαχόπουλου είναι ευτυχώς ακόμη πολύ ζωντανή και λειτουργεί ως παράδειγμα (αποφυγής). Αλλά το θέατρο, ο κινηματογράφος, ο χορός, το βιβλίο, η μουσική, τόσοι δημιουργοί αλλά και τόσο κοινό, δεν μπορούν να είναι αιχμάλωτααυτής της αμηχανίας, αυτής της διαρκούς κατάστασης αβεβαιότητας, που εκφράζεται τόσο στο επίπεδο των προϋπολογισμών και των χρημάτων όσο και στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους οργανισμούς στηρίζονται ή λειτουργούν αποκλειστικά με συμβασιούχους. Το υπουργείο Πολιτισμού πρέπει να δώσει λοιπόν τέλος σε αυτή την αμηχανία. ΄Η να αποδεχθεί τους οργανισμούς και να τους δώσει όλα τα μέσα να κάνουν έργο, ελέγχοντας φυσικά την αποδοτικότητά τους και τη διαχείριση των χρημάτων τους· ή να τους καταργήσει- να απαλλαγεί από το παραμάγαζο, όπως λένε μερικοί στο υπουργείο- και να αναλάβουν οι διευθύνσεις του, αναμορφωμένες όμως και σύγχρονες, την άσκηση της πολιτιστικής πολιτικής. Μέση λύση δεν υπάρχει.