RSS

Ας μην είναι, απλώς, ο επόμενος…

06 Oct

«Με τα πυροτεχνήματα δεν τερματίζονταν απλώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Εκλεινε συμβολικά και η πρώτη φάση της μεταπολίτευσης που διήρκεσε ακριβώς μια τριακονταετία – η φάση του διονυσιασμού. Το λεξιλόγιο και το εικονοστάσιο της τριακονταετούς εξωστρεφούς Γιορτής είχαν κλείσει τον κύκλο τους και όφειλαν να παραδώσουν τη θέση τους στους διαδόχους τους: στο λεξιλόγιο και το παράδειγμα της παραγωγής και της εργασίας. Το γεγονός, λοιπόν, είναι πως αυτή η κυβέρνηση είχε να διαχειριστεί δημιουργικά ένα πένθος, αλλά δυστυχώς νόμισε πως είχε να συνεχίσει ένα πανηγύρι».

Αντιγράφουμε από τις προτάσεις του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού (Ε. ΚΕ. ΘΕ. Χ.) για τη χάραξη μιας εθνικής πολιτικής στους τομείς που εκπροσωπεί, το οποίο θα βρει στο γραφείο του ο νέος υπουργός Πολιτισμού. Δεκαεπτά σελίδες που επεξεργάστηκε μια άτυπη ομάδα εργασίας αποτελούμενη από μέλη του Δ. Σ. και ανέλαβε να συντάξει και να διαμορφώσει σε κείμενο ο σκηνοθέτης (και αντιπρόεδρος του Ε. ΚΕ. ΘΕ. Χ.) Βασίλης Παπαβασιλείου. Σπάνια πολιτιστικοί οργανισμοί υποβάλλουν προτάσεις που ξανοίγονται σε εκτιμήσεις υπό μορφή δέσμης ιδεών προς συζήτηση, διατρέχοντας την πολιτιστική πολιτική της τελευταίας 35ετίας. Ως προς την ανάλυση και τις θέσεις, το υπόμνημα αυτό αποτελεί υπόδειγμα γραφής, προβληματισμού και κίνητρο για μια σύντομη αναδρομή. Τόσο σύντομη που θα μπορούσε να συνοψίζεται σε μια φράση: «Η ασκούμενη σήμερα πολιτική χαρακτηρίζεται από αντιπαραγωγικό – αντιαναπτυξιακό πνεύμα. Ανταποκρίνεται μάλλον στην εικόνα ενός γενικευμένου φιλόπτωχου ταμείου – συσσιτίου καλλιτεχνών παρά σ’ αυτήν ενός αναπτυξιακού τομέα της εθνικής οικονομίας και της ελληνικής κοινωνίας».

Κάπως έτσι. Οι τέχνες ουδέποτε θεωρήθηκαν μέρος της παραγωγικής διαδικασίας. Γι’ αυτό και συχνά περαστικοί ένοικοι της Μπουμπουλίνας μιλούσαν απαξιωτικά για «κρατικοδίαιτο πολιτισμό» επιθυμώντας να καταργήσουν τον θεσμό των επιχορηγήσεων. Ο στόχος μπορεί να μην επετεύχθη διά νόμου, όμως έτσι όπως μετακυλίονται τα χρεωστούμενα ποσά από χρόνο σε χρόνο ημιακυρώνονται διά των καθυστερήσεων και του πληθωρισμού. Στο ξεκίνημά τους, οι επιχορηγήσεις, είτε ως συμβολική αναγνώριση καταξιωμένων είτε ως ενθάρρυνση νέων καλλιτεχνών, φιλοδοξούσαν να αναμορφώσουν τον θεατρικό χάρτη. Σήμερα, ο θεσμός μπορεί να χρειάζεται επανατοποθέτηση και επαναπροσδιορισμό, ασφαλώς όχι όμως κατάργηση.

Παραστατικές τέχνες, μουσειακή πολιτική, κρατικές σκηνές, κινηματογραφικά αδιέξοδα (ο νόμος που εκκρεμεί με εμφανείς συνέπειες στον χώρο), κ. ο. κ. Ο, τι αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας, ο πολιτισμός της δηλαδή, αντιμετωπίζεται, αρμοδίως, ως φωτογενής πολυτέλεια.

Ο επόμενος υπουργός Πολιτισμού, ας ευχηθούμε, να μην είναι, απλώς, ο επόμενος…

  • Tης Μαριας Κατσουνακη, Η Καθημερινή, 05/10/2009
Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: