RSS

Περί πολιτισμού

13 Oct

H ανάληψη του υπουργείου Πολιτισμού από τον κ. Παύλο Γερουλάνο έκανε πολλούς να χαμογελάσουν – κι όχι μόνον τις κυρίες που δηλώνουν γοητευμένες από το στυλ και το γενικότερο προφίλ του νέου υπουργού. Πάνω απ’ όλα επρόκειτο για χαμόγελα αισιοδοξίας. Είναι ένας άνθρωπος που φαίνεται να γνωρίζει αυτό που γενικώς και αορίστως ορίζουμε στην Ελλάδα ως «πολιτισμό», κυρίως όμως φαίνεται να αφουγκράζεται και το ουσιώδες: όχι τον πολιτισμό ως αρχαιότητα «και άλλες πολιτιστικές κληρονομιές» αλλά ως μια ζώσα, σύγχρονη φλέβα, κεντρική αρτηρία μάλλον, που πάλλεται διαρκώς, που εκκινεί από την όποια «κληρονομιά» και διακλαδώνεται μέσα στο άχτιστο, στο καινούργιο.

Το μέλλον θα δείξει πώς θα τα πάει ο νέος υπουργός. Απλώς, το βέβαιο είναι ότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ το υπουργείο Πολιτισμού έτυχε, σε γενικές γραμμές, καλύτερης μεταχείρισης από εκείνες της Ν.Δ. Τουλάχιστον, δεν ήταν στον ίδιο βαθμό ένα υπουργείο «χαλάρωσης» ή απλώς ένα ακόμα ασφαλές, μεταβατικό στάδιο στην καριέρα ενός πολιτικού. Εκ πρώτης όψεως, η επιλογή Γερουλάνου δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου το αντιμετωπίζει με σοβαρότητα.

Η σχέση της Δεξιάς με τον πολιτισμό είναι μια πονεμένη ιστορία. Εχει γραφεί ότι το 1949 η Δεξιά επικράτησε στρατιωτικώς επί της Αριστεράς αλλά στους άλλους τομείς, κυρίως σε εκείνον της κουλτούρας, την άφησε «να αλωνίζει». Πέρα από ανθρώπους σαν τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Γιώργο Σεφέρη ή και τον Μάνο Χατζιδάκι κ.ά., η Δεξιά δεν είχε κοντά της τον κύριο όγκο των διανοουμένων, των λογοτεχνών και των καλλιτεχνών της χώρας. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο: το κακό είναι ότι απέναντι στη χάραξη πολιτιστικής πολιτικής, η Δεξιά υπήρξε σχεδόν πάντα αμήχανη. Φυσικά, δεν ήταν η μόνη. Αίφνης τον Δεκέμβριο του 2007, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, τα ΜΜΕ συνειδητοποίησαν ότι χρήματα διακυβεύονται και στο ΥΠΠΟ, ότι και αυτό το υπουργείο αξίζει της προσοχής μας. Για λίγο βέβαια, και πάντα στο πλαίσιο της ροζ σκανδαλολογίας.

Η υπόθεση Ζαχόπουλου έδειξε πόσο αβασάνιστα η Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή αντιμετώπισε την πολιτιστική πολιτική: ένας γενικός γραμματέας με ελάχιστη σχέση με το αντικείμενο, ο οποίος έκανε ό,τι ήθελε, και μια σειρά υπουργών σε ένα «κέντρο διερχομένων».

Είναι τρελό να μη λογαριάζεται ως σημαντικό υπουργείο το Πολιτισμού σε μια χώρα σαν τη δική μας. Εχουμε κουραστεί να ακούμε ότι ο πολιτισμός είναι το «ισχυρό χαρτί» της Ελλάδας, τη στιγμή που αντιμετωπίζεται ως κουρελόχαρτο. Το ζητούμενο είναι το πρόσωπο που θα αναλάβει να μην εκλαμβάνει το ΥΠΠΟ ως «ανάπαυλα» ή αποκλειστικά και μόνον ως ένα σκαλοπάτι στην πολιτική ανέλιξή του. Κυρίως, το ζητούμενο είναι και το αυτονόητο: να παραχθεί έργο, να χαραχθεί πολιτιστική πολιτική.

  • Tου Ηλια Μαγκλινη, Η Καθημερινή, 13/10/2009
Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: