RSS

Αμηχανία και πολιτισμός

31 Oct

«Αυτό το νέο Εθνικό Θέατρο έχει ανάγκη περισσότερων χρημάτων» είπε η πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού κυρία Ελένη Αρβελέρ, μιλώντας στην τελετή των εγκαινίων του ανακαινισμένου θεάτρου, την περασμένη Παρασκευή. Δεν πήρε απάντηση. Αλλά η αποστροφή της δημιούργησε αμηχανία. «Αμηχανία» είναι η σωστή και η ηπιότερη λέξη για να χαρακτηριστεί η στάση των εκάστοτε πολιτικών που διοικούν τον πολιτισμό αλλά και η στάση της γραφειοκρατίας του υπουργείου Πολιτισμού, δηλαδή του σκληρού πυρήνα των διευθύνσεών του, απέναντι σε θεσμούς και εποπτευόμενους οργανισμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτοί οι οργανισμοί αντιμετωπίζονται κατά καιρούς είτε σαν γνήσια παιδιά είτε σαν παραπεταμένα νόθα, ή του ύψους ή του βάθους, με αποτέλεσμα απίστευτες δυσλειτουργίες και αβεβαιότητα για την υλοποίηση προγραμμάτων και πολιτικών.

Το θέμα δεν είναι τωρινό. Στο κάτω κάτω η παρούσα ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού- χωρίς ακόμη γενικό γραμματέα- έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει χρόνο και να καταλάβει τι συμβαίνει σε αυτό το τεράστιο πεδίο. Αλλά η αμηχανία είναι μια γενικότερη κατάσταση. Αμηχανία απέναντι στο Κέντρο Κινηματογράφου, αμηχανία απέναντι στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, αμηχανία απέναντι στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, από τα πρόσφατα δημιουργήματα του υπουργείου. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς- που, ας μην το κρύβουμεαντιμετωπίζονται ως παραμάγαζα, ιδρύθηκαν κατόπιν πιέσεων ομάδων ή και προσώπων. Μπορεί να ήταν ακόμη η υλοποίηση ευγενών οραμάτων κάποιων δημιουργών και ανθρώπων του πολιτισμού. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι έπαψαν να λειτουργούν πελατειακά, προς όφελος πάντοτε των πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου. Η υπόθεση Ζαχόπουλου είναι ευτυχώς ακόμη πολύ ζωντανή και λειτουργεί ως παράδειγμα (αποφυγής). Αλλά το θέατρο, ο κινηματογράφος, ο χορός, το βιβλίο, η μουσική, τόσοι δημιουργοί αλλά και τόσο κοινό, δεν μπορούν να είναι αιχμάλωτααυτής της αμηχανίας, αυτής της διαρκούς κατάστασης αβεβαιότητας, που εκφράζεται τόσο στο επίπεδο των προϋπολογισμών και των χρημάτων όσο και στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους οργανισμούς στηρίζονται ή λειτουργούν αποκλειστικά με συμβασιούχους. Το υπουργείο Πολιτισμού πρέπει να δώσει λοιπόν τέλος σε αυτή την αμηχανία. ΄Η να αποδεχθεί τους οργανισμούς και να τους δώσει όλα τα μέσα να κάνουν έργο, ελέγχοντας φυσικά την αποδοτικότητά τους και τη διαχείριση των χρημάτων τους· ή να τους καταργήσει- να απαλλαγεί από το παραμάγαζο, όπως λένε μερικοί στο υπουργείο- και να αναλάβουν οι διευθύνσεις του, αναμορφωμένες όμως και σύγχρονες, την άσκηση της πολιτιστικής πολιτικής. Μέση λύση δεν υπάρχει.

Advertisements
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: