RSS

Monthly Archives: February 2010

Με «ευρωκοινοτικές» προδιαγραφές και ο πολιτισμός

Πέντε μήνες σχεδόν από την ανάληψη καθηκόντων των νέων «ηγητόρων» του υπουργείου Πολιτισμού και πολλοί μιλούν για «απραξία» του ΥΠΠΟ. Μια «απραξία» που υποδηλώνει την πρόθεση, η οποία μεταφράζεται σε έλλειψη πολιτικής βούλησης για τον πολιτισμό. Επιεικής χαρακτηρισμός, καθώς φαίνεται να υπάρχει βούληση και είναι ακριβώς αυτή: η εγκατάλειψη και το ξεπούλημα του πολιτισμού.Ποιο μπορεί να είναι το μέγεθος της εγκατάλειψης του πολιτισμού; Ανάλογο του χάσματος μεταξύ των πραγματικών αναγκών και των προτεραιοτήτων που θέτει το ΥΠΠΟΤ. Προτεραιότητά του μοιάζει να είναι ο τουρισμός σε σχέση με τον πολιτισμό, ή καλύτερα τοποθετεί τον πολιτισμό στην υπηρεσία του τουρισμού… Πάντως, για τα θέματα του πολιτισμού που ταλανίζουν το χώρο χρόνια τώρα, και ζητούν επιτακτικά λύση, ο υπουργός μοιάζει τουλάχιστον να αδιαφορεί. Αλλά μάλλον θα ήμασταν περισσότερο ακριβείς εάν λέγαμε ότι το ζητούμενο και γι’ αυτή την κυβέρνηση είναι πολιτισμός με «ευρωκοινοτικές» προδιαγραφές… προδιαγεγραμμένες, ήδη, στις περίφημες συνθήκες και βίβλους, τις οποίες δουλικά αποδέχτηκαν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ. Με άλλα λόγια «προικοδότηση» των ισχυρών πολιτιστικών ομίλων και απαξίωση των πολιτιστικών θεσμών και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Αυτός είναι ο «νόμος» των αστικών κυβερνήσεων πολλά χρόνια τώρα.

Οι καλλιτέχνες, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, βιώνουν την πιο σκληρή, την πιο άγρια λιτότητα. Η ανεργία πλήττει και αυτούς. Καθημερινά όλοι, ως εργάτες της Τέχνης, γίνονται μάρτυρες μιας επιθετικής πολιτικής, μιας πολιτικής που στόχο έχει το μυαλό και τα αντανακλαστικά αντίστασης του ανθρώπου. Στοχεύουν να εμπορευματοποιήσουν την εθνική πολιτιστική μας κληρονομιά και τη σύγχρονη δημιουργία. Οι ανθρώπινες αξίες, που τροφοδοτούν την ύπαρξη του καλλιτέχνη, κινδυνεύουν, με αποτέλεσμα να φτάσει κάποια στιγμή ολόπλευρης κρίσης.Η συμμετοχή των καλλιτεχνών και στις δύο τελευταίες απεργιακές κινητοποιήσεις απέδειξε με τον πιο «λαμπρό» τρόπο πως οι καλλιτέχνες – αν και τους θέλουν στη γωνία, δειλούς, μοιραίους, νικημένους, παραδομένους και υποταγμένους, κομπάρσους στις εξελίξεις των κοινωνικοπολιτικών δρώμενων – συνεχίζουν να αντιστέκονται. Γιατί οι καλλιτέχνες δεν είναι διασκεδαστές. Θέλουν και πρέπει να είναι δημιουργοί ήθους και πολιτισμού. Αγωνίζονται για τη διαμόρφωση συνθηκών τέτοιων που θα τους επιτρέπουν να παίζουν σωστά τον κοινωνικό ρόλο τους. Αγωνίζονται για μια κοινωνία που θα διευκολύνει τη δημιουργία. Για μια κοινωνία ισότητας. Ειρηνική. Για μια κοινωνία αξιοκρατική, χωρίς ανεργία και ανθρώπους να ζούνε κάτω από τα όρια της φτώχειας. Προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα με οδηγό τις δοκιμασμένες δημοκρατικές και αγωνιστικές παραδόσεις του κλάδου τους.

  • Νεοφιλελεύθερο μοντέλο

Ολοι οι εργαζόμενοι στο χώρο του πολιτισμού αντιμετωπίζουν την εμπορευματοποίηση της τέχνης, που σημαίνει και συνθήκες ανελευθερίας για τους καλλιτέχνες και το έργο τους. Ζητούμενο του συστήματος είναι ο πολίτης-«καταναλωτής» και όχι ο πολίτης-δημιουργός, ο σκεπτόμενος, με κριτικό πνεύμα και δημιουργική αναζήτηση. Η τέχνη μπορεί να έχει αντικειμενικά και οικονομική διάσταση, αλλά είναι άλλο η κλασική οικονομική διάσταση της τέχνης και άλλο η εμπορευματοποίησή της. Η οικονομική πλευρά σχετίζεται με το γεγονός ότι η καλλιτεχνική δημιουργία χρειάζεται ένα οικονομικό υπόβαθρο για να μπορέσει να αναπτυχθεί και από την άλλη ο καλλιτέχνης πρέπει να ζήσει από την τέχνη του. Αυτό όμως είναι άλλο και άλλο αυτό που επιχειρούν να επιβάλουν με την εμπορευματοποίηση της τέχνης. Η εμπορευματοποίηση δεν αφορά στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών του δημιουργού, αλλά στο ότι το σύστημα αντιμετωπίζει την τέχνη σαν προϊόν το οποίο παράγεται για να πουληθεί, αποστειρωμένο από την ανάγκη έκφρασης του δημιουργού και τις ανάγκες του λαού. Θέλει να δημιουργήσει μια τέχνη που να μην είναι δεμένη με την κοινωνία. Να μη θίγει τα κοινωνικά προβλήματα. Μια τέχνη «ουδέτερη», που όχι μόνο δε θα ωθεί κάποιον να προβληματιστεί για το κατά πόσο η κοινωνία μπορεί να αλλάξει, αλλά θα του δημιουργεί την εντύπωση πως τίποτε άλλο δεν μπορεί να υπάρξει.

Το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο μεταφέρεται τώρα και στον πολιτισμό. Οι κρατικές χρηματοδοτήσεις, για παράδειγμα, θεωρούνται παρέμβαση στη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, η οποία θα πρέπει να εξελιχθεί μόνο στη βάση της ανταγωνιστικότητας, στη βάση δηλαδή της δυνατότητας ενός καλλιτεχνικού προϊόντος να υπερισχύσει έναντι ενός άλλου χωρίς εξωτερική βοήθεια. Γι’ αυτό και τελευταία γινόμαστε μάρτυρες κυβερνητικών δηλώσεων περί «κρατικοδίαιτου πολιτισμού», την ίδια στιγμή που το κράτος χρηματοδοτεί με υπέρογκα ποσά μεγάλους ιδιωτικούς κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Συμμαχώντας κράτος και κεφάλαιο επιτυγχάνεται πιο αποτελεσματικά η χειραγώγηση της σύγχρονης δημιουργίας, ώστε να ανταποκρίνεται στις ιδεολογικές ανάγκες του συστήματος των ολιγοπωλίων.

Ετσι η πολιτιστική κληρονομιά και η σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία κινδυνεύουν άμεσα από την εμπορευματοποίηση και την επιβολή της ανταγωνιστικότητας και των νόμων της αγοράς, με αποτέλεσμα να πλήττεται και να υποβαθμίζεται η ποιότητα και η πολυμορφία και να προωθούνται στο όνομα του επιχειρηματικού κέρδους πρότυπα μαζικής κουλτούρας ευρείας κατανάλωσης. Αυτοί, λοιπόν, που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους του πολιτιστικού τομέα, προσδιορίζουν και το τι θα διαβάσουμε, τι θα ακούσουμε και τι θα δούμε. Ετσι η τέχνη περνάει από την εκμετάλλευση και το επιχειρηματικό κέρδος και φτάνει στην ιδεολογική χειραγώγηση.

  • Τέλος της ανοχής

Για απουσία πολιτικής βούλησης για την ενίσχυση και την ενδυνάμωση των τριών κρατικών σκηνών κατηγορεί η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ), το ΥΠΠΟΤ. «Διαπιστώνουμε ότι συνεχίζεται η συρρίκνωσή τους με σταθερό ρυθμό» – αναφέρει η ανακοίνωση Τύπου της ΠΟΘΑ – «τόσο στον οικονομικό τομέα (οι επιχορηγήσεις μετά βίας καλύπτουν τις ανάγκες της μισθοδοσίας) όσο και στην ευελιξία της επιλογής των εργαζομένων ανά ειδικότητα οι οποίοι προσφέρουν εξειδικευμένη εργασία στο χώρο του θεάτρου». Η ΠΟΘΑ ζητά την ισχύουσα μέχρι πρότινος εξαίρεση από το νόμο Ραγκούση (ν. 3812/2009) για την πρόσληψη εργαζομένων στα κρατικά θέατρα καθώς απαιτείται εξειδίκευση και εμπειρία. Ηδη με άλλοθι το νόμο Ραγκούση, στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν ανανεώθηκαν συμβάσεις εργαζομένων με υψηλή εξειδίκευση και εμπειρία, ενώ άγνωστο είναι το μέλλον και για τους εργαζόμενους ορισμένου χρόνου στο Εθνικό και το ΚΘΒΕ.

«Οι εργαζόμενοι του Εθνικού και του ΚΘΒΕ» – συνεχίζει η ανακοίνωση – «συνταυτίζονται με τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η δύσκολη οικονομική συγκυρία της χώρας δεν μπορεί να είναι άλλοθι για την συρρίκνωση και παράδοση των κρατικών θεάτρων στα χέρια των χορηγών και των “ευεργετών”. Αυτή θα ήταν η εύκολη λύση αλλά θα αντισταθούμε σ’ αυτού του είδους τις πολιτικές επιλογές. Δηλώνουμε ότι η ανοχή μας σε αυτή την πολιτική του υπουργείου έφτασε στο τέλος της. Ενωμένοι και αποφασισμένοι θα διεκδικήσουμε δυναμικά την βιωσιμότητα των κρατικών σκηνών σε κάθε επίπεδο». Τέλος, δηλώνουν πως αν δεν ικανοποιηθούν τα «δίκαια και αυτονόητα» αιτήματά τους και στις τρεις κρατικές σκηνές, θα προχωρήσουν σε ματαιώσεις παραστάσεων. Ζητούν: την εξαίρεση από το νόμο Ραγκούση για την πρόσληψη εργαζομένων στα κρατικά θέατρα, να σταματήσει το καθεστώς των συμβασιούχων και να προσληφθεί μόνιμο προσωπικό εκεί που υπάρχουν ανάγκες και να προχωρήσει η διαδικασία κατάρτισης εσωτερικών κανονισμών.

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 21 Φλεβάρη 2010

Advertisements
 

Βραυρώνα, νέα πνοή για χώρο και μουσείο

  • Αντιπλημμυρικά έργα, νέα είσοδος επισκεπτών και πάρκινγκ

ΚΑΣ. Από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αττικής, δημοφιλής για τον ναό της Αρτέμιδος και τη λατρεία της, που έχει δώσει το όνομά του στον σημερινό δήμο αλλά και στη γειτονική Λούτσα, γνωστή πια ως Αρτεμις, η Βραυρώνα είναι τόπος με μεγάλη ιστορία από τη νεολιθική εποχή. Φημισμένο ιερό αφιερωμένο στη Βραυρωνία Αρτέμιδα, προστάτιδα της γονιμότητας και της ευτοκίας, πολλές υποψήφιες μητέρες στην αρχαιότητα έταζαν εκεί τα παιδιά τους και της αφιέρωναν τα ρούχα τους όταν ο τοκετός κρινόταν επιτυχής.

Στο ιερό μάλιστα, τα κλασικά χρόνια, πολλά κορίτσια φημισμένων οικογενειών προετοιμάζονταν εκεί για την εφηβεία τους αφιερώντας πέντε χρόνια από τη ζωή τους.

Αυτός ο υπέροχος χώρος με τα δεκάδες προβλήματα, που ανέσκαψε συστηματικά και εκτεταμένα ο αρχαιολόγος Ιωάννης Παπαδημητρίου, δέχτηκε τα τελευταία χρόνια κάποιες φροντίδες, όχι όμως αρκετές.

  • Αλλάζει η είσοδος

Οι αντλίες που μπήκαν από το 2004 για να αντιμετωπιστούν οι πλημμύρες, αποκατέστησαν τη γνώριμη εικόνα του βάλτου, με την προϋπόθεση βέβαια ότι καθαρίζεται τακτικά ο χώρος. Μεγαλύτερη και εντυπωσιακότερη αλλαγή είναι η ανακαίνιση του μουσείου που άλλοτε το «έτρωγαν» η βροχή και η υγρασία και βέβαια η επανέκθεση η οποία άνοιξε το καλοκαίρι φέρνοντας -χωρίς επίσημα εγκαίνια- περισσότερους επισκέπτες στο μουσείο.

Εκκρεμότητα παρέμεινε ο αρχαιολογικός χώρος που μπορεί να μην πλημυρίζει ανάλογα με τις διαθέσεις του Ερασίνου ποταμού, ο οποίος εκβάλλει λίγα μέτρα πιο πέρα, ωστόσο δεν διακρίνεται για την οργάνωσή του. Και αν βρέχει, εύκολα δεν τον επισκέπτεσαι, όσο λάτρης των αρχαίων και αν είναι ή θαυμαστής του πράσινου τοπίου. Η Βραυρώνα άλλωστε έχει έναν πολύτιμο υγρότοπο που ανήκει στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων Περιοχών Natura και θεωρείται από τους λίγους εναπομείναντες υγιείς υγρότοπους της Αττικής.

Ο επισκέπτης σήμερα δυσκολεύεται. Η είσοδος του αρχαιολογικού χώρου από την έξοδο του μουσείου απέχει περίπου δύο χιλιόμετρα και πρέπει να ξαναμπείς στο αυτοκίνητό σου και να οδηγήσεις για να φτάσεις ώς εκεί. Για κάποιους τολμηρούς υπάρχει ένα μονοπάτι, λασπωμένο συνήθως ή γεμάτο από την πυκνή βλάστηση.

Με την έγκριση του ΚΑΣ θα αλλάξει η διαδρομή και η είσοδος των επισκεπτών που ομολογουμένως βρίσκεται σε κακό σημείο (επικίνδυνη στροφή) και θα μεταφερθεί στη νοτιοανατολική πλευρά. Θα απέχει μόλις 200 μ. από την είσοδο του μουσείου με χωματόδρομο και το κοινό θα έχει πρόσβαση στο πάρκινγκ.

Τα σχέδια αυτά επιτρέπουν και τη χρήση μιας παλιάς αποθήκης για χώρο υποδοχής του κοινού, εκδοτήριο – πωλητήριο. Θα τοποθετηθούν επίσης ενημερωτικές πινακίδες, μικρό στέγαστρο για κάποια αρχιτεκτονικά μέλη, θα καθοριστούν διαδρομές που θα κάνουν ευκολότερη την πρόσβαση. Η χρήση του υλικού που θα χρησιμοποιηθεί, διαπερατό μάλλον (όπως στην Ολυμπία), προκάλεσε κάποιες διαφωνίες ανάμεσα στα μέλη του Συμβουλίου προχθές, όμως το ξύλο είναι ακατάλληλο για την περιοχή που έχει όπως σημείωσε η προϊσταμένη της Β΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων Ιωάννα Δρακωτού, έντονη υγρασία.

Ανάμεσα σε αυτά που ζητήθηκαν είναι και η εγκατάσταση αλεξικέραυνου. Ακόμη θυμούνται την καταστροφή που σημειώθηκε στη στοά είκοσι χρόνια πριν, από την πτώση κεραυνού.

  • Της Γιωτας Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/02/2010
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2010 in Βραυρώνα

 

Καύσιμο 500.000 ευρώ «πέφτει» στην Κλεψύδρα

Ξεχειλίζει καθαρό πόσιμο νεράκι από την αρχαιότητα η πηγή που βρίσκεται στα βόρεια της Ακρόπολης και διαμορφώθηκε επί Κίμωνα (5ος αι. π.Χ.) σε κρήνη. Πρόκειται για τη γνωστή σ’ εμάς Κλεψύδρα, που ονομάστηκε έτσι γιατί οι Αθηναίοι πότε έβλεπαν τα νερά της να ξεχειλίζουν και πότε να χάνονται.

Το πλακόστρωτο δάπεδο της κλασικής εποχής της Κλεψύδρας θα καταχωθεί για να προστατευθεί. Θα φαίνεται το υπόλοιπο μνημείο της κρήνης-πηγής που αναβλύζει 5.500 χρόνια

Το πλακόστρωτο δάπεδο της κλασικής εποχής της Κλεψύδρας θα καταχωθεί για να προστατευθεί. Θα φαίνεται το υπόλοιπο μνημείο της κρήνης-πηγής που αναβλύζει 5.500 χρόνια

«Σήμερα, με τα νερά της Κλεψύδρας ποτίζουμε τα φυτά γύρω από το μνημείο, ενώ έχει παρατηρηθεί πως κατακλύζεται από αυτά και η Αρχαία Αγορά», μας έλεγαν προχθές οι αρχαιολόγοι της Α’ Εφορείας Ακρόπολης που παρουσίασαν στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες (1/7/2009) τη μελέτη συντήρησης και κατάχωσης του πλακόστρωτου της αυλής της Κλεψύδρας. Ο λόγος; Οι υπηρεσίες του ΥΠΠΟ έχασαν τον σχετικό φάκελο. Και χωρίς φάκελο, πώς να εντάξουν το έργο στο ΕΣΠΑ με προϋπολογισμό 550.000 ευρώ;

Ετσι, τα μέλη του νέου ΚΑΣ (έχει αλλάξει σύνθεση) αγνοούσαν προχθές και την προηγούμενη γνωμοδότηση, που ήταν λίγο διαφορετική. Τότε είχαν εγκρίνει την αποξήλωση και ανάταξη τμήματος του ανατολικού τοίχου, που παρουσιάζει ρωγμές και σπασίματα, όπως και τη συντήρηση του πλακόστρωτου, που βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Αλλά δεν είχαν συναινέσει με την πρόταση κατάχωσης του πλακόστρωτου για να πάψει να καταστρέφεται. Τώρα συναίνεσαν.

«Οι ασβεστολιθικές πλάκες θρυμματίζονται ακόμη και όταν πάμε να καθαρίσουμε την άνοιξη τα χόρτα», έλεγε προχθές η υπεύθυνη αρχαιολόγος της περιοχής Σοφία Μοσχονησιώτη. Ωστόσο, το προηγούμενο συμβούλιο είχε αρνηθεί την κατάχωση γιατί αφενός «κινδυνεύει με τα χρόνια ο ασβεστόλιθος να γίνει λάσπη», όπως είχαν πει τότε, και γιατί «κανείς δεν θα χρηματοδοτούσε ένα μνημείο για να θαφτεί».

Θυμίζουμε πως η Κλεψύδρα (προσβάσιμη από την οδό Θεωρίας, στην Πλάκα) είναι επισκέψιμη από το 2004. Τη βλέπει το κοινό ακολουθώντας και τον αρχαίο Περίπατο, που αγκαλιάζει τον βράχο περνώντας πάνω από το Ηρώδειο, το θέατρο Διονύσου και μπροστά από τα δημοφιλή στην αρχαιότητα Ιερά, που στεγάζονταν στα σπήλαια της Ακρόπολης.

Η ιστορία της ξεκινάει από την ύστερη νεολιθική περίοδο (3500-3000 π.Χ.), όταν η πηγή λεγόταν Εμπεδώ και από αυτήν ξεδιψούσαν οι πρώτοι κάτοικοι του βράχου της Ακρόπολης. Το τελευταίο ιστορικό γεγονός που συνέβη εκεί σχετίζεται με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Στην αυλή της βρέθηκε δολοφονημένος το 1824 μετά τη σύλληψη και φυλάκισή του στην Ακρόπολη από το πρώην πρωτοπαλίκαρό του Ιωάννη Γκούρα.

  • Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2010 in Κλεψύδρα

 

Μέτρα προστασίας για την αυλή της Κλεψύδρας

ΚΑΣ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εμπεδω. Κλεψύδρα ονομάστηκε επειδή το νερό που είχε, άλλες φορές ξεχείλιζε κι άλλες χανόταν. Αυτή η αρχαία πηγή, την οποία ο Παυσανίας περιγράφει «Καταβάσι δε ουκ εις την κάτω πόλιν, αλλ’ όσον υπό τα Προπύλαια, πηγή τε ύδατος έστι και πλησίον Απόλλωνος ιερόν εν σπηλαίω», βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλευρές της Ακρόπολης, στη συμβολή του αρχαίου Περιπάτου και της οδού Παναθηναίων και αποτελεί από τις σημαντικότερες του Ιερού Βράχου με χρήση από τα προϊστορικά χρόνια.

Η κρήνη επικοινωνεί με τα Προπύλαια. Πίσω από το μνημείο του Αγρίππα, με σκάλα 69 βαθμίδων που καταλήγει στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στην οποία υπάρχει φρέαρ με μαρμάρινο στόμιο βάθους 10 μ. Στον πυθμένα του, εντοπίζεται το νερό της αρχαίας πηγής που τα καλοκαίρια λιγοστεύει, αλλά δεν στερεύει. Το 1822 ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έκτισε προμαχώνα για να εξασφαλίσει νερό σε περίπτωση πολιορκίας και όπως έδειξε η ιστορία σωστά έπραξε, αφού το 1826 οι πολιορκημένοι τότε Ελληνες αντλούσαν από την Κλεψύδρα περίπου 1.600 οκάδες νερό την ημέρα. Στον ίδιο χώρο, όμως, βρέθηκε και το πτώμα του, τον Ιούνιο του 1824.

Από το καλοκαίρι οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού σχεδίαζαν μέτρα προστασίας και αποκατάστασης της αυλής της Κλεψύδρας που αντιμετωπίζει προβλήματα υγρασίας, ρηγματώσεων, αποκολλήσεων, καθιζήσεις κ.ά. Οσο για νερό έχει ακόμη και με αυτό ποτίζονται τα γύρω φυτά της. Οταν βρέχει όμως λίγο παραπάνω, φτάνει ώς την Αρχαία Αγορά.

Η μελέτη που τα προέβλεπε όλα εγκρίθηκε τον περασμένο Ιούλιο από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, αλλά στην πορεία ανακάλυψαν ότι χάθηκε ο φάκελος! Κι επειδή τον αναζητούσαν μάταια, προχθές το Συμβούλιο συζήτησε εκ νέου το θέμα δίνοντας ομόφωνα την έγκρισή του, χάνοντας όμως και πολύτιμο χρόνο.

Η ιστορία της αρχίζει το 470-460 π.Χ. όπου η πλακόστρωτη αυλή κατασκευάστηκε σύγχρονα με το κρηναίο οικοδόμημα. Τον 1ο αι. μ.Χ,. μετά το γκρέμισμα ενός βράχου, εγκάρσιος τοίχος χώρισε την αυλή και η πρόσβαση στην κρήνη γινόταν από τα δυτικά. Εναν αιώνα αργότερα γκρεμίστηκε και η στέγη της και η πρόσβαση ήταν μόνο από την Ακρόπολη μέσω στεγασμένης σκάλας. Με τον χρόνο η αυλή αχρηστεύθηκε, καλύφθηκε από επιχώσεις, ενώ η πηγή προστατεύθηκε από οχυρώσεις. Το μνημείο αποκάλυψε ο Παναγιώτης Καββαδίας το 1897 μετά την κατεδάφιση του προμαχώνα του Οδυσσέα και Αμερικανοί αρχαιολόγοι την είσοδο στο οικοδόμημα. Τη δεκαετία του 1960 έγιναν εργασίες καθαρισμού και στερέωσης και για τελευταία φορά στη διάρκεια της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων όπου έμαθε το ευρύ κοινό την ιστορία της. Σύμφωνα με την πρόταση της μελετητικής ομάδας της αρχαιολόγου Σοφίας Μοσχονησιώτη θα πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες εργασίες αποκατάστασης και επίχωση του δαπέδου της αυλής για λόγους προστασίας, αφού η διάβρωση εντάθηκε δραματικά τα τελευταία 70 χρόνια. Λύση αναστρέψιμη σωστικού χαρακτήρα, επιτρέπει μελλοντική αποκάλυψη. Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται στα 550.000 ευρώ με ένταξη στο ΕΣΠΑ.

  • Γιωτα Συκκα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/02/2010
 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2010 in Κλεψύδρα

 

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: Απεργούν οι συμβασιούχοι

  • Με 24ωρη απεργία και συγκέντρωση (9 π.μ.) μπροστά στο ΥΠΠΟ-Τ, απαντούν οι συμβασιούχοι του υπουργείου στη συνέχιση και ένταση της εργασιακής ομηρίας.

Σε ανακοίνωσή του, το Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτων ΥΠΠΟ-Τ σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι «τα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση με πρόφαση την οικονομική κρίση καλούνται πάλι να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, κυρίως οι συμβασιούχοι». Προσθέτουν πως ενώ τα οργανικά κενά του υπουργείου ανέρχονται σε 4.000 θέσεις εργασίας, «με τις προκηρύξεις – φιάσκο ορισμένου χρόνου, ζητούν ελάχιστο προσωπικό και ταυτόχρονα, εφαρμόζοντας τα κριτήρια του ΑΣΕΠ, δείχνουν το δρόμο απομάκρυνσης των εργαζομένων που χρόνια τώρα καλύπτουν τις μαύρες τρύπες του υπουργείου».

Σύμφωνα με το σωματείο, περίπου 3.000 εργαζόμενοι είναι ήδη εκτός δουλειάς, λόγω του περιορισμού του 24μηνου του ΠΔ – «Παυλόπουλου», ενώ δεκάδες απολύθηκαν χωρίς να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους. Επίσης, 320 συμβασιούχοι που είχαν περιληφθεί στην τροπολογία Σαμαρά (σ.σ. την περσινή άνοιξη) περιμένουν τη σειρά τους στην ανεργία, αφού σύντομα λήγει η ετήσια περίοδος «χάριτος» και βέβαια δεν έχουν τη δυνατότητα να ξαναδιεκδικήσουν θέση στο ΥΠΠΟ-Τ. Ακόμη 400 συμβασιούχοι που δουλεύουν με δικαστικές αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων «παραμένουν απλήρωτοι από το Νοέμβριο του 2008». Επιπλέον, το υπουργείο δεν αποδέχεται πλέον ανάλογες δικαστικές αποφάσεις.

«Με πρόσχημα την αξιοκρατία των μορίων θέλουν “νέο αίμα” εργαζομένων με μικρής χρονικής εμβέλειας συμβάσεις, ώστε να μην μπορούμε να διεκδικήσουμε μόνιμη και σταθερή εργασία», λένε οι συμβασιούχοι και προσθέτουν: «(…) Απαξιώνοντας την εργασιακή εμπειρία και απολύοντας στην πραγματικότητα όλο το παλιό προσωπικό, μιλάει για δήθεν προκηρύξεις μέσω ΑΣΕΠ, οι οποίες, στο όνομα της κρίσης, θα έχουν προοπτική τριετίας και πάνω (καμία προκήρυξη το 2010, 1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις το 2011 κλπ.)».

Επίσης, στο αίτημα για εξαίρεση όλων των ειδικοτήτων από τον περιορισμό του 24μήνου, το υπουργείο απαντά προωθώντας εξαίρεση συγκεκριμένων ειδικοτήτων «διαχωρίζοντάς τους, αυθαίρετα, σε ειδικευμένους και μη, απαξιώνοντας και υποτιμώντας έτσι την πλειοψηφία των ειδικοτήτων και την προσφορά χιλιάδων εργαζομένων για χρόνια στον φορέα».

Οι συμβασιούχοι διεκδικούν άμεση κάλυψη των οργανικών κενών, άρση του 24μηνου για όλους και άμεση καταβολή των δεδουλευμένων. Να σημειώσουμε ότι το αίτημα για «σεβασμό στις δικαστικές αποφάσεις» από το υπουργείο έχει αποδειχθεί ότι αποπροσανατολίζει από το κύριο που είναι η μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Ετσι κι αλλιώς, ακόμη και τα ασφαλιστικά μέτρα διαιώνιση της εργασιακής ομηρίας συνιστούν. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Πέμπτη 18 Φλεβάρη 2010]

 

Τα αρχαία μνημεία των ονομάτων

  • Του Χρ. Γ. Ντουμα*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/02/2010
  • Επάνω στη σημασία και στην εκφορά των λέξεων έχουν καταγραφεί κομμάτια από την ιστορία της ανθρωπότητας

Η πιεστική ανάγκη του ανθρώπου να μεταδώσει πληρoφoρίες συνέβαλε στην ανάπτυξη των φωνητικών του οργάνων κατά τρόπο ώστε να μπορέσει να εκφράζεται με έναρθρο λόγο. Από τη μελέτη σκελετικών απολιθωμάτων προκύπτει ότι το απαραίτητο για την ομιλία υοειδές οστούν είχε διαμορφωθεί στον ανθρώπινο λάρυγγα τουλάχιστον από την εποχή του Νεάντερταλ. Η ανάπτυξη δε των δυνατοτήτων ομιλίας είχε ως επακόλουθο την ταχεία αύξηση τόσο του όγκου όσο και των πολύπλοκων δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού. Ετσι, ανάλογα με τις προκλήσεις που δεχόταν, ο άνθρωπος μπορούσε πλέον να κατασκευάζει λέξεις/ονόματα που συμβόλιζαν πραγματικά αντικείμενα. Αρκούσε, επομένως, η εκφορά ενός τέτοιου συμβόλου/ονόματος για να αναπλαστεί και να μεταδοθεί η εικόνα του αντίστοιχου αντικειμένου, εφ’ όσον βεβαίως ο δέκτης του μηνύματος ήταν ή είναι μέλος της κοινότητας που χρησιμοποιεί τον ίδιο λεκτικό κώδικα επικοινωνίας, την ίδια γλώσσα. Για παράδειγμα, η εκφορά της λέξης «δέντρο» αρκεί για να κατανοήσει κάποιος που μιλάει την ελληνική γλώσσα ότι πρόκειται για πολυετές φυτό μεγάλων διαστάσεων. Κάθε λέξη/όνομα στην αρχική διαμόρφωσή της έχει κατά κανόνα σημασία περιγραφική, η οποία όμως μπορεί να μεταβληθεί με τη χρήση και ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Ετσι τα ονόματα αποκτούν μια σημασιολογική στρωματογραφία, από τη μελέτη της οποίας μπορεί κανείς να αναχθεί στην αρχή και να αναζητήσει τους λόγους δημιουργίας τους. Αυτό μάλιστα μπορεί να γίνει συσχετίζοντας το αρχικό όνομα με την πολιτισμική φάση κατά την οποία εντοπίζεται αρχαιολογικά η αρχική εμφάνιση ή χρήση του σημαινόμενου πράγματος.

Ενα επιφώνημα

Αν υποθέσουμε ότι η λέξη «αλς» ξεκίνησε από ένα επιφώνημα, με το οποίο αυτός που δοκίμασε να σβήσει τη δίψα του, με γάργαρο πεντακάθαρο νερό σε μιαν ακρογιαλιά στη θάλασσα, εκδήλωσε την απέχθειά του για την αλμυρή γεύση. Με τον καιρό το επιφώνημα αυτό έγινε το σύμβολο λεκτικής επικοινωνίας για να μεταδώσει ακριβώς αυτό το μήνυμα: ότι το νερό αυτό ήταν ακατάλληλο τόσο για πόση όσο και για άρδευση. Φαίνεται δε ότι το νόημα του απόμακρου και ταυτόχρονα επικίνδυνου κρύβεται στη σημασία που έχει η λέξη «αλς» στον Ομηρο: τη θάλασσα όταν τη βλέπει κανείς από την ξηρά. Η παρουσία της ρίζας στις πινακίδες της Γραμμικής Β γραφής ως συνθετικού σε άλλες λέξεις (π. χ. αμφίαλος) δείχνει μακρά χρήση, κατά τη διάρκεια της οποίας το επιφώνημα εξελίχθηκε σε εύπλαστο τριτόκλιτο όνομα που άνετα συντίθεται με άλλες ρίζες. Τη μακρά και συνεχή χρήση του ονόματος υποδηλώνουν επίσης τα πολλά παράγωγά του με ρίζες, όπως άλ-, άλι-, άλο-, άλμ-, άλυκ-, από τις οποίες έχουν προκύψει εκατοντάδες ονομάτων, επιθέτων, ρημάτων, επιρρημάτων κ. λπ. Το γεγονός δε ότι με την αρχική ρίζα καλύφθηκαν τόσο πολλές και τόσο ποικίλες ανάγκες της ελληνικής γλώσσας (π. χ. άλιος/ήλιος, άλως/αλώνι, αλογόνο) δείχνει αφ’ ενός τη στενή σχέση της αιγαιακής κοινωνίας με τη θάλασσα και αφ’ ετέρου την ισχυρή επίδραση του υγρού αυτού στοιχείου στην ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής (βλ. «Κ» 7 Δεκεμβρίου 2008). Το όνομα στον πληθυντικό (άλες) χρησιμοποιήθηκε στην αρχαιότητα με τη σημασία του κοινού αλατιού, για το οποίο από τον Αριστοτέλη και μετά χρησιμοποιείται ο όρος «άλας».

Ο Ομηρος για τη θάλασσα χρησιμοποιεί επίσης τα ονόματα «πόρος» και «πόντος». Αν και νεότερα του αλς, τα ονόματα αυτά είναι επίσης πολύ παλιά, σύμφωνα με την ετυμολογία τους. Παράγωγο του ρήματος πείρω (= διαπερνώ, διασχίζω) το όνομα «πόρος» σημαίνει τον θαλάσσιο δρόμο (πρβλ. πέραμα, πορεία, πορθμός). Ομοίως η λέξη «πόντος» σημαίνει το στενό πέρασμα που συνδέει δύο θάλασσες (π. χ. Ελλήσποντος), κατ’ επέκταση δε και την ανοιχτή θάλασσα (πρβλ. λατ. pons, -tis = γέφυρα). Από τις σημασίες αυτές προκύπτει ότι εκείνοι που επινόησαν τα αντίστοιχα ονόματα είχαν πάψει να φοβούνται τη θάλασσα, αφού στο μεταξύ την είχαν μετατρέψει σε δρόμο επικοινωνίας. Από τη διακίνηση και τη διάδοση του μηλιακού οψιανού γνωρίζουμε ότι αυτό είχε συμβεί ήδη από την 7η χιλιετία π. Χ. (βλ. «Κ» 19 Οκτωβρίου 2008), οπότε η αναγωγή της δημιουργίας των ονομάτων «πόρος» και «πόντος» σ’ εκείνη την περίοδο δεν πρέπει να αφίσταται και πολύ της πραγματικότητας.

Γλωσσικά δάνεια

Στην πληθώρα των ονομάτων που χρησιμοποιούνται σε κάθε γλώσσα εντάσσονται και εκείνα που είτε είναι δάνεια από άλλες γλώσσες είτε έχουν δοθεί σε αγαθά εισηγμένα από άλλους τόπους. Συχνά δε τα τελευταία αυτά ονόματα είναι άσχετα από εκείνα που είχαν δοθεί στα αντίστοιχα αγαθά στον τόπο προέλευσής τους. Για παράδειγμα, στην ιαπωνική η λέξη «sayonara» σημαίνει «εις το επανιδείν, καλή αvτάμωση». Ωστόσο, το όνομα αυτό μπήκε στο ελληνικό λεξιλόγιο συνοδεύοντας τα πλαστικά ανατολίτικα πρόχειρα σανδάλια, τις «σαγιονάρες», που κατακλύζουν τις ελληνικές ακρογιαλιές το καλοκαίρι. Το ίδιο είχε συμβεί μερικές δεκαετίες νωρίτερα με τον ιδιόρρυθμο σκούφο που οι Ελληνες τον υιοθέτησαν με το όνομα «τραγιάσκα», επειδή άκουσαν Ρουμάνους εκδρομείς στο λιμάνι του Πειραιά να κραυγάζουν «tra�asca Grecia!» (ζήτω η Ελλάδα) πετώντας τις σκούφιες τους στον αέρα. Οτι κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στην αρχαιότητα το πληροφορούμαστε ευθέως από τον περιηγητή Παυσανία (2ος αι. μ. Χ.), ο οποίος αναφέρει ότι τα υφάδια από τα οποία οι Κινέζοι (Σήρες) κατασκευάζουν τις εσθήτες τους παράγονται από κάποιο «ζωύφιον …, οv σήρα καλούσιv Ελληvες, υπό δε αυτών Σηρών άλλο πoυ τι και ου σηρ ονoμάζεται» (Ηλιακώv Β XXVI: 6). Οι Ελληνες δηλαδή ονόμασαν τον μεταξοσκώληκα σήρα (δηλ. Κινέζο), ενώ οι ίδιοι οι Κινέζοι έχουν άλλο όνομα γι’ αυτόν. Υστερα από αυτή την πληροφορία κατανοούμε πώς στην ελληνική γλώσσα η διαδικασία παραγωγής φυσικού μεταξιού έγινε «σηροτροφία» (κινεζοτροφία!).

Ο Παυσαvίας επίσης μας πληροφορεί ότι από όλες τις περιοχές της Ελλάδας η Ηλεία ήταν η μόνη στην οποία καλλιεργούνταν η βύσσος και ότι από τη βύσσο παράγονταν κλωστές για πολύ λεπτά υφάσματα (Ηλιακώv Α, V: 2. Β, XXVI: 6). Ακόμη παλιότερα (5ος αι. π. Χ.), ο Ηρόδοτος αναφέρει τελαμώνες «σινδόνος βυσσίνης» (λεπτούς επιδέσμους), με τους οποίους οι μεν Αιγύπτιοι περιτύλιγαν τις μούμιες μετά την ταρίχευση (II: 86), οι δε Πέρσες έδεναν τα τραύματα (VII, 181). Από δε τον γεωγράφο Στράβωνα (δεύτερο μισό 1ου αι. π. Χ. – πρώτο τέταρτο 1ου αι. μ. Χ.) μαθαίνουμε ότι στην Ινδία το άνθος ορισμένων δέντρων είναι μαλλί, από το οποίο υφαίνονται λεπτά υφάσματα (15. Ι. 21). Προφανώς πρόκειται για το βαμβάκι, η καλλιέργεια του οποίου, λίγο μετά το 3000 π. Χ., έχει αρχαιολογικά τεκμηριωθεί στο νότιο τμήμα της κοιλάδας του Ινδού ποταμού, όπου ήκμασε μεγάλος πρωτοαστικός πολιτισμός. Ισως για τον λόγο αυτό νεότεροι συγγραφείς ερμηνεύουν το όνομα «βύσσος», του Ηροδότου και του Παυσανία, ως «ιvδικό βαμβάκι».

Από την Ινδία

Εκείνο που δεν υποψιαζόμαστε είναι η μεγάλη παλαιότητα του ονόματος «σινδών» ή «σινδόνη» των αρχαίων ή του δικού μας «σεντόνι». Αν και, σύμφωνα με τα λεξικά, πρόκειται για σημιτικό δάνειο που σημαίνει λεπτό ύφασμα, η πραγματικότητα φαίνεται πως είναι κάπως διαφορετική. Η περιοχή όπου εντοπίστηκε η αρχαιότερη καλλιέργειά του είναι αυτή που, όπως προαναφέρθηκε, γνώρισε τον μεγάλο πρωτοαστικό πολιτισμό της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού και είναι ακριβώς αυτή που έδωσε το όνομα σε ολόκληρη τη χώρα (Ινδία): η περιοχή Sind. Κατάλοιπα από λεπτά βαμβακερά υφάσματα έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικές συνάφειες της 3ης χιλιετίας π. Χ. στο Mohenjo Daro, αλλά και στο μεγάλο εμπορικό λιμάνι Lothal, από όπου ενδεχομένως γινόταν εξαγωγή τους. Πότε ακριβώς το βαμβακερό ύφασμα έφτασε στην Ελλάδα δεν το γνωρίζουμε. Είδαμε όμως ότι το ύφασμα αυτό ο Ηρόδοτος το αναφέρει με το όνομα «σινδών». Είναι, λοιπόν, προφανές ότι οι Ελληνες δέχτηκαν αυτό το εξωτικό αγαθό δίνοντάς του το όνομα της χώρας προελεύσεως «sindhu». Πιθανώς από την ελληνική «σινδόνη» προέκυψε το αραβικό «zaytuni», το οποίο με τη σειρά του έδωσε το όνομα στο ατλάζι (satin). Χτυπητό παράδειγμα που δείχνει πώς εξωτικά αγαθά έχουν ονομαστεί από τη χώρα προελεύσεώς τους αποτελεί και ο όρος «china» (Kίνα), ο οποίος στην αγγλική γλώσσα σημαίνει συλλήβδην τα πορσελάνινα σκεύη.

Αν και λίγα, τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν είναι αρκετά για να δείξουν ότι και τα ονόματα αποτελούν μνημεία, στα οποία έχουν καταγραφεί κομμάτια από την ιστορία της ανθρωπότητας, και δεν πρέπει να αγνοούνται από την ιστορική έρευνα. Αλλωστε αυτό υποστήριζε και ο Αντισθένης, μαθητής του Σωκράτη και ιδρυτής της Σχολής των Κυνικών (444-370 π. Χ.), διακηρύσσοντας το περίφημο «αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις».

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Φόρο τιμής στον Δημήτριο Κωνστάντιο αποτίνει το υπουργείο Πολιτισμού

  • «Απαράμιλλο πάθος και ήθος»

Φόρο τιμής στον διευθυντή του Βυζαντινού Μουσείου, Δημήτριο Κωνστάντιο, αποτίει η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, σημειώνοντας ότι σύσσωμο το ΥΠΠΟ πενθεί την απώλεια ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τον Πολιτισμό με πάθος και ήθος.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη το μεσημέρι από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Επιθυμία του ίδιου ήταν, αντί στεφάνων, τα χρήματα να δοθούν στη Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία (αρ. λογαριασμού 080/675652-29, Εθνική Τράπεζα).

Την ημέρα της κηδείας του το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο θα παραμείνει κλειστό.

Στο μήνυμά του ο υπουργός Παύλος Γερουλάνος ανέφερε:

«Σύσσωμο, το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, πενθεί για την απώλεια του Δημήτρη Κωνστάντιου. Εξέχον στέλεχος της Υπηρεσίας με πλούσιο επιστημονικό έργο, ο Δημήτρης Κωστάντιος, υπηρέτησε την επιστήμη και τον Πολιτισμό με άσβεστο πάθος και απαράμιλλο ήθος. Αφοσιώθηκε απόλυτα στο Βυζάντιο, εργάστηκε άοκνα για την ανάδειξή του, δείχνοντας σε όλους μας ότι πρέπει να επιστρέψει στις καρδιές και στον πολιτισμό μας.

» Πίσω του αφήνει ένα μεγάλο κενό στην αρχαιολογική κοινότητα, στην Υπηρεσία, στο Βυζαντινό Μουσείο και πάνω από όλα στις καρδιές των συναδέλφων, των μαθητών και των φίλων του. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια.»

Η γγ Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η τελευταία φορά που μίλησα με τον Δημήτρη ήταν λίγες ημέρες πριν, όταν μου ζήτησε να του επιβεβαιώσω ότι τα εγκαίνια της συλλογής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου θα γίνουν στις 10 Μαρτίου, όπως είχαμε συνεννοηθεί.

» Ο τόνος της φωνής του απέδιδε την έννοια του, την αγωνία, τη φροντίδα, την αγάπη του για ένα έργο ζωής που ήταν πλέον έτοιμο να παραδοθεί στο σύνολό του. Ο Δημήτρης δεν είναι πια μαζί μας. Είναι όμως όλα όσα ο ίδιος με προσπάθεια, μεράκι, αισιοδοξία, πίστη, αφοσίωση, εντιμότητα, γνώση και εμπειρία δημιούργησε και αφήνει παρακαταθήκη.

» Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, η αρχαιολογική οικογένεια, η επιστημονική κοινότητα, πενθούν σήμερα την αδόκητη απώλεια ενός δικού τους ανθρώπου. Το κενό είναι μεγάλο και δυσαναπλήρωτο. Ο Δημήτρης Κωνστάντιος υπήρξε ο αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, το ικανό και διακεκριμένο στέλεχος της Υπηρεσίας, ο έμπειρος αρχαιολόγος με τις αυξημένες διοικητικές ικανότητες και τις υψηλές επιστημονικές επιδόσεις, ο άνθρωπος που με θάρρος, εντιμότητα, δικαιοσύνη και ευθυκρισία υπερασπιζόταν της ιδέες και τα πιστεύω του.

» Στην οικογένεια του, που τόσο τον στήριξε στον δύσκολο αγώνα του, κουράγιο και δύναμη.»

H πορεία και το έργο του Δρ Δ.Κωνστάντιου

Ο Δρ Δημήτριος Κωνστάντιος ανέλαβε τη διεύθυνση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου το 1999, μετά από χρόνια υπηρεσίας στην 8η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (1976-1988) της οποίας διετέλεσε και προϊστάμενος (1987) και στο Τμήμα Βυζαντινών Μουσείων της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων του ΥΠΠΟ (1990-1998) της οποίας επίσης υπήρξε και προϊστάμενος (1998).

Ως διευθυντής για μια δεκαετία κατόρθωσε, χωρίς να προδώσει τη βαριά επιστημονική κληρονομιά που είχαν αφήσει πίσω τους οι προκάτοχοί του, να αναδιοργανώσει το Μουσείο και να το μετατρέψει σε ένα ίδρυμα πολιτισμού «ανοικτό» στο ευρύ κοινό.

Με όραμα, επιμονή και αισιοδοξία κατέστησε το Μουσείο ενεργό, σύγχρονο φορέα πολιτισμού και επιστήμης. Επί των ημερών του τέθηκε σε νέα βάση η λειτουργία του Μουσείου, ολοκληρώθηκε η επισκευή και αναδιαμόρφωση του μουσειακού χώρου και η αναβάθμιση των υποδομών (κτήρια διοίκησης, περιβάλλων χώρος, αρχαιολογικές αποθήκες, εργαστήρια συντήρησης), σχεδιάστηκε και ολοκληρώθηκε η επανέκθεση των Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Συλλογών, διοργανώθηκαν δεκάδες περιοδικές εκθέσεις.

Επί των ημερών του επίσης στο Μουσείο οργανώθηκαν και λειτουργούν, μεταξύ των άλλων, αποτελεσματικά και με εντυπωσιακή παραγωγικότητα, Τμήματα Τύπου και Επικοινωνίας, Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, Τεκμηρίωσης και Εκδόσεων.

Ο Δρ Δημήτριος Κωνστάντιος, βαθιά δημοκρατικός πολίτης και προϊστάμενος, κατόρθωσε να εμπνεύσει, να παροτρύνει και τέλος να συγκεντρώσει στους κόλπους του Μουσείου πλήθος νεαρών επιστημόνων (αρχαιολόγων, ιστορικών, ιστορικών τέχνης, συντηρητών), διοικητικών, φυλάκων, τεχνικών, που με πάθος υπηρετούν όχι μόνο το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού αλλά και την πολιτιστική ζωή της χώρας.

Αρχαιολόγος με μεγάλη πείρα στα ανασκαφικά και αναστηλωτικά έργα (καθώς ηγήθηκε ανασκαφών και αναστηλώσεων για είκοσι χρόνια σε ολόκληρη τη χώρα), ευφυής επιστήμονας και Πανεπιστημιακός δάσκαλος, δραστήριο συνδικαλιστικό στέλεχος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ο Κωνστάντιος δεν έμενε στιγμή ήσυχος.

Η ζωή του τα πολλά τελευταία χρόνια ήταν ένα διαρκές ταξίδι αναζήτησης σε Μουσεία, Πανεπιστήμια, Πολιτιστικά Ιδρύματα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ένα ταξίδι που σχετιζόταν άμεσα με τη μελέτη και διαχείριση των πολιτιστικών αγαθών, αλλά και με τη μουσειολογία, την οργάνωση, τον εκσυγχρονισμό, τη λειτουργία, την προβολή των Μουσείων.