RSS

Monthly Archives: February 2011

Ρωσία: Πολιτιστική λεηλασία

  • Δραματική έλλειψη κινηματογραφικών αιθουσών κατάντησε να αντιμετωπίζει η σημερινή Ρωσία, η χώρα που, επί σοσιαλισμού και ως τμήμα της ΕΣΣΔ, δίδαξε κυριολεκτικά σινεμά στον κόσμο…
Το κτίριο του στούντιο «ΛΕΝΦΙΛΜ» στο Λένινγκραντ

Με «ορφανό σε κακή οικογένεια» συνέκρινε το σημερινό πολιτιστικό επίπεδο στη Ρωσία ο υπουργός Πολιτισμού, Αλεξάντρ Αβντέγιεβ, στην Κρατική Δούμα πριν λίγο καιρό. «Ακριβώς έτσι της συμπεριφέρονται» (σ.σ. άραγε ποιοι;) συμπλήρωσε… με «νόημα».

Πρόσθεσε ότι η «κοινωνία»(!) δεν εκτιμά το ρόλο της κουλτούρας, γι’ αυτό και μουσεία, σχολειά, θέατρα και καλλιτεχνικά ινστιτούτα βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας. Είπε επίσης ότι στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό το ποσοστό για τον πολιτισμό δεν ξεπερνά το 0,75% (σ.σ. άρα δεν είναι η… «κοινωνία» που δεν «εκτιμά» τον πολιτισμό αλλά το αστικό καθεστώς) ή αλλιώς 90 δισεκατομμύρια ρούβλια έναντι 200 δισ. που κατά τον υπουργό χρειάζονται. Σημείωσε μάλιστα ότι και αυτά τα λεφτά που παίρνει το υπουργείο τα δίνει επί το πλείστον σε κατασκευαστικά προγράμματα (σ.σ. κυρίως ανακαινίσεις και αναστηλώσεις σε ορισμένα μεγάλα θέατρα).

Τα ίδια είχε πει και τον περσινό Μάρτιο, πάλι σε ομιλία του στην Κρατική Δούμα, με χαρακτηριστικότερη την αποστροφή του, ότι το ρωσικό ΥΠΠΟ δίνει λεφτά για γιορτές, την ώρα που στη χώρα δεν αρκούν τα μουσεία, τα θέατρα και οι βιβλιοθήκες…

Η ομιλία του Αβντέγιεβ έγινε λίγες μέρες μετά την ομιλία του πρωθυπουργού του, Βλαντιμίρ Πούτιν, στο κρατικό συμβούλιο για την κινηματογραφία, όπου ο επικεφαλής της κυβέρνησης είπε ότι πρέπει να αυξηθούν οι κινηματογραφικές αίθουσες στη χώρα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, σήμερα στη Ρωσία υπάρχουν 2.245 αίθουσες (σ.σ. δε διευκρίνισε αν πρόκειται για μονές ή «μούλτιπλεξ») σημειώνοντας ότι και αυτές βρίσκονται μόνο σε 137 πόλεις της χώρας, την ώρα που στη Ρωσία υπάρχουν πάνω από χίλιες πόλεις, χωρίς να υπολογίζονται οι επαρχιακοί οικισμοί. Συμπέρανε λοιπόν ότι πρέπει να ανοίξουν το λιγότερο άλλες τόσες αίθουσες, αφού η ανάπτυξη της διανομής δεν είναι απαραίτητη μόνο για «πρωτόγονη κερδοσκοπία».

Το ιστορικό σήμα του «ΛΕΝΦΙΛΜ» όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του

Μετά από αυτά ο Ρώσος πρωθυπουργός έβγαλε και ένα λόγο για τη σημασία του κινηματογράφου, ο οποίος φέρει «πανίσχυρο διαφωτιστικό περιεχόμενο» και «προαγάγει υψηλές ηθικές αξίες». Επίσης, είναι και «σημαντική πηγή γνώσης, ιδιαίτερα δημοφιλούς στη νεολαία», γι’ αυτό και θα πρέπει να το «χρησιμοποιήσουμε από όλες τις πλευρές».

Οχι, η ρωσική κυβερνητική ηγεσία δεν «τρελάθηκε» ξαφνικά. Τέτοιου είδους παραδοχές σε ό,τι αφορά στα σημερινά χάλια της πολιτιστικής υποδομής της χώρας αποτελούν το προϊόν σκοπιμοτήτων σε συνδυασμό με την ανάγκη εκτόνωσης διαφόρων πιέσεων, όπως για παράδειγμα της μετρήσιμης δυσαρέσκειας του ρωσικού λαού για τη ζωή του καθώς και για την κυβέρνησή του, της επίσης μετρήσιμης νοσταλγίας για το σοσιαλιστικό παρελθόν όπως και κάποιων «λεπτομερειών» της ειδησεογραφίας, όπως το πρόσφατο τηλεγράφημα του ρωσικού ειδησεογραφικού πρακτορείου «Ιντερφάξ» για τη μαζική επανέκδοση μαρξιστικών και λενινιστικών βιβλίων λόγω αυξημένης ζήτησης.

Βέβαια, στη σημερινή φάση ανάπτυξης της ρωσικής οικονομίας και κοινωνίας, φάση που πολύ χοντρικά χαρακτηρίζεται από τη συνεχιζόμενη λεηλασία της λαϊκής περιουσίας και το συνεχές άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ της ένδειας και του ασύλληπτου πλούτου από τη μια, και της απουσίας, ακόμη, μαζικής, οργανωμένης λαϊκής αντίδρασης, οι παραπάνω κυβερνητικές παραδοχές σημαίνουν περισσότερο ένα είδος «έναρξης» νέου γύρου κερδοφορίας για το κεφάλαιο, εν προκειμένω στα οπτικοακουστικά. Μάλιστα, στην περίπτωση της Ρωσίας, το κεφάλαιο «αυτο-προσκαλείται» να «στήσει» ένα μεγάλο μηχανισμό διανομής, φυσικά προς όφελός του και με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, στα «αποκαΐδια» ενός ακόμη μεγαλύτερου, ενός πραγματικά γιγαντιαίου συστήματος οπτικοακουστικής διανομής που είχε χτίσει ο ρωσικός λαός στο σοσιαλισμό και το οποίο, μέσα σε μια εικοσαετία, μετατράπηκε σε καζίνο, εμπορικές εκθέσεις, καμπαρέ, ή απλώς κατεδαφίστηκε!

  • Το πολιτιστικό «πογκρόμ» σε αριθμούς

Τα στοιχεία που τεκμηριώνουν το «κροκοδείλιο» των «δακρύων» της ρωσικής ηγεσίας για τον πολιτισμό είναι ανατριχιαστικά. Για παράδειγμα, ενώ το 2011 ο Ρώσος πρωθυπουργός βάζει στόχο να φτιαχτούν άλλες περίπου 2,5 χιλιάδες αίθουσες ώστε να αγγίξουν οι κινηματογράφοι στη σημερινή Ρωσία τους περίπου 5.000, το 1974, μόνο στη Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρωσίας όπως η χώρα ονομαζόταν επισήμως στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ, λειτουργούσαν πάνω από 90.000 αίθουσες προβολής και 17 κινηματογραφικά στούντιο (μεταξύ αυτών και παγκοσμίου φήμης «ΜΟΣΦΙΛΜ» της Μόσχας και «ΛΕΝΦΙΛΜ» του Λένινγκραντ) τα οποία κάλυπταν πάνω από το 50% της συνολικής κινηματογραφικής παραγωγής στο σύνολο της ΕΣΣΔ. Σε αυτό τον αριθμό των αιθουσών συμπεριλαμβάνονται τόσο οι αμιγώς κινηματογράφοι, όσο και ο τεράστιος ιστός των πολιτιστικών κέντρων που υπήρχαν κυριολεκτικά παντού.

Εκτός της πρώτης κρατικής, ανώτατης κινηματογραφικής σχολής του κόσμου που ιδρύθηκε στη Μόσχα (σ.σ. το θρυλικό «ΒΓΚΙΚ», Πανσοβιετικό Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας) μόλις το 1919, από το 1930 στο Λένινγκραντ λειτουργούσε το Ινστιτούτο Μηχανικών του Κινηματογράφου, ενώ, από το 1929 λειτουργούσε το Ινστιτούτο Επιστημονικής Ερευνας του Κινηματογράφου και της Φωτογραφίας στη Μόσχα και το 1974 ιδρύθηκε ξεχωριστό Ινστιτούτο Θεωρίας και Ιστορίας του Κινηματογράφου, χωρίς να υπολογίζονται οι μέσες και ανώτερες σχολές κινηματογράφου στο Ροστόφ του Ντον, το Βορόνιεζ, το Ζαγκόρσκι κ.ά.

Σήμερα, αυτός ο ιστός δεν υπάρχει, η επαρχία έχει ερημώσει και τα πολιτιστικά κέντρα είναι παρελθόν, μαζί με τις κινηματογραφικές οθόνες και τον εξοπλισμό τους. Στη θέση τους – και βέβαια σε πολύ μικρότερο βαθμό αφού από επιχειρηματικής άποψης είναι οικονομική αυτοκτονία να στήσεις κινηματογραφική αίθουσα σε ένα χωριό στη Σιβηρία – το σημερινό καθεστώς θέλει να δημιουργήσει ένα μίνιμουμ αριθμό αιθουσών σε επιλεγμένα με αγοραία κριτήρια γεωγραφικά σημεία της αχανούς ρωσικής επικράτειας, με στόχο φυσικά την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων της παραγωγής και διανομής οπτικοακουστικού υλικού.

Μάλιστα, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας παραδέχεται – έστω και για αντιδραστικούς σκοπούς – την δραματική έλλειψη κινηματογραφικών αιθουσών, στην Πετρούπολη (πρώην Λένινγκραντ) σχεδιάζεται η κατασκευή ενός «υπέρ – στούντιο» που θα σφετεριστεί τον τίτλο του θρυλικού «ΛΕΝΦΙΛΜ» – στη βάση του οποίου θα κατασκευαστεί – ονομάζοντάς το «ΛΕΝΙΦΙΛΜ ΧΧΙ». Ο στόχος είναι η δημιουργία του μεγαλύτερου στούντιο στην Ευρώπη, όχι προς όφελος του ρωσικού κινηματογράφου, των δημιουργών του και του λαού, αλλά για να παίξει ηγετικό ρόλο… στην «αγορά κινηματογραφικών υπηρεσιών»!

Φυσικά προηγήθηκε η απαξίωση του ίδιου του θρυλικού στούντιο του «ΛΕΝΦΙΛΜ» όπου φυλάσσονται τουλάχιστον 130 χιλιάδες κοστούμια και 47 αυτοκίνητα αντίκες, εκτός των άλλων, ενώ τα πλατό του ξεπερνούν τα 3.000 τ.μ. σε ένα σύνολο εγκαταστάσεων 4 εκταρίων. Χαρακτηριστικό αυτής της απαξίωσης είναι ότι το 2002, από τους 2.700 εργαζόμενους κάθε κινηματογραφικής ειδικότητας που υπήρχαν μέχρι και το 1991, είχαν απομείνει μόλις 700, ενώ, για να αντεπεξέλθει στις οικονομικές δυσκολίες, λόγω της κρατικής εγκατάλειψης, νοικιάζει την υποδομή του στις ανεξάρτητες παραγωγές. Πρόκειται για την «κλασική» «συνταγή» της συνειδητής απαξίωσης και υποβάθμισης που προηγείται κάθε ξεπουλήματος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, φυσικά και στη χώρα μας.

  • Γρηγόρης ΤΡΑΓΓΑΝΙΔΑΣ, , Ριζοσπάστης, Κυριακή 27 Φλεβάρη 2011
 
Leave a comment

Posted by on February 27, 2011 in Ρωσία

 

Tags:

Τουρκία: Επιστροφή αγάλματος ή απαγόρευση ανασκαφών

Με απαγόρευση των γερμανικών αρχαιολογικών ανασκαφών στην Τουρκία απειλεί τη Γερμανία ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού σε περίπτωση που αυτή δεν επιστρέψει μέχρι τον Ιούνιο ένα αρχαίο άγαλμα της Σφίγγας.

Η Σφίγγα παραμένει από το 1915 στο μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, όπου είχε αρχικά μεταφερθεί απλώς για να αποκατασταθεί. Είχε ανακαλυφθεί από Γερμανούς αρχαιολόγους στην αρχαία πόλη των Χεταίων, Χατούσα, ανατολικά της Άγκυρας.

Ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού δήλωσε ότι αν από σήμερα μέχρι την έναρξη της περιόδου ανασκαφών δεν υπάρξει συμφωνία για την επιστροφή της Σφίγγας, θα ακυρώσει την άδεια για ανασκαφές στη Χατούσα και θα τις αναθέσει σε Τούρκους αρχαιολόγους. Παράλληλα ζήτησε από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο να αφιερώσει περισσότερα κεφάλαια για την προστασία και τη συντήρηση του αρχαιολογικού χώρου της Χατούσα, που χρονολογείται από την Εποχή του Χαλκού.

Σημειώνεται ότι το ίδιο αποφασίστηκε νωρίτερα φέτος για τις ανασκαφές στον ρωμαϊκό αρχαιολογικό χώρο του Αλζανόι στη δυτική Τουρκία, όπου το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο διεξήγαγε ανασκαφές από το 1926.

 

Αναστέλλει το Κορνέλ το πρόγραμμα νεοελληνικών σπουδών

  • Σε αναβρασμό βρίσκεται η ομογένεια από την απόφαση του Κολεγίου Τεχνών και Επιστημών του πανεπιστημίου Κορνέλ της Νέας Υόρκης να αναστείλει, στο πλαίσιο οικονομικών περικοπών, το πρόγραμμα νεοελληνικών σπουδών.

Όπως ανακοινώθηκε, το πρόγραμμα θα διακοπεί με τη λήξη του φετινού ακαδημαϊκού έτους. Καθηγητές και φοιτητές κάλεσαν μέσω του ομογενειακού Τύπου τους Έλληνες της Αμερικής να συνεισφέρουν οικονομικά για τη δημιουργία αποθεματικού που θα επιτρέψει τη συνέχιση του προγράμματος. Παράλληλα, καλούν τη διοίκηση του πανεπιστημίου να ανακαλέσει την απόφαση και να προχωρήσει στην ενίσχυση του προγράμματος. Το πρόγραμμα νεοελληνικών σπουδών του Κορνέλ, ξεκίνησε πριν από τριάντα χρόνια.

 
 

Tags:

Εξαγωγή – «μαμούθ» αρχαιοτήτων

Πινακίδα σήμανσης μπροστά στον αρχαιολογικό χώρο της νεκρόπολης των Αιγών
Τουλάχιστον 500 αρχαία αντικείμενα (!) από τις Αιγές θα ταξιδέψουν για την έκθεση «Από τον Ηρακλή στον Αλέξανδρο: Ο θρύλος της Μακεδονίας ενός ελληνικού βασιλείου την εποχή της Δημοκρατίας», που διοργανώνει το ΥΠΠΟ-Τ (δια της ΙΖ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων) στο Μουσείο Ashmolean του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (6/4- 29/8).

Την εξαγωγή των αρχαιοτήτων ενέκρινε τον περασμένο Οκτώβρη το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και χθες σε σχετική συνέντευξη Τύπου ο υπουργός, Π. Γερουλάνος, «διαφήμισε» το εγχείρημα μην παραλείποντας να πει ότι η έκθεση «δεν θα αποτελέσει απλά έναυσμα για ένα γόνιμο διεθνή επιστημονικό διάλογο, αλλά θα “ξυπνήσει” το ενδιαφέρον των επισκεπτών να επισκεφθούν την πατρίδα μας και να γνωρίσουν καλύτερα τον τόπο που γέννησε αυτόν τον πολιτισμό». Πρόσθεσε μάλιστα ότι «αυτό είναι το απόλυτο ζητούμενο για ό,τι κάνουμε σε σχέση με τον αρχαίο αλλά και σύγχρονο πολιτισμό μας: η εξωστρέφεια και η ενίσχυση της ικανότητάς μας να παρεμβαίνουμε στον παγκόσμιο πολιτισμικό διάλογο με ισχυρό τρόπο»!

Βέβαια, η εξαγωγή άνω των 500 αρχαίων αντικειμένων ξεπερνά τα όρια της «εξωστρέφειας» και αγγίζει αυτά της αμετροέπειας και του ρίσκου. Επιπλέον, στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει και ζήτημα ηθικής τάξης, αφού τα περισσότερα αντικείμενα προέρχονται από τα θησαυροφυλάκια και τις αρχαιολογικές αποθήκες του Μουσείου των Αιγών και – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό, όχι της Ελλάδας, αλλά της Οξφόρδης…

Για την ιστορία θυμίζουμε ότι η «γαλαντομία» της Ελλάδας ως προς την εξαγωγή αρχαιοτήτων έχει προκαλέσει στο παρελθόν, και αρκετές φορές, προβληματισμό στο ΚΑΣ, άσχετα με το αν τελικά τα μέλη του υπερψήφιζαν. [Ριζοσπάστης, Παρασκευή 25 Φλεβάρη 2011]

 
Leave a comment

Posted by on February 25, 2011 in Αρχαιότητες

 

«Η αγωνία μου ως αρχιτέκτονα είναι τι κληροδοτώ στους επόμενους»

  • Του Σπυρου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 23/2/2011

Ξεκίνησε ως περιήγηση στην έκθεση «Δ. Ησαΐας – Τ. Παπαϊωάννου. 30 χρόνια αρχιτεκτονικής δημιουργίας» στο Μουσείο Μπενάκη και κατέληξε σ’ ένα απολαυστικό μάθημα αρχιτεκτονικής. Οσο μιλούσε ο Τάσης Παπαϊωάννου, τριγυρίζοντας για να αναδείξει μια διαδρομή από το ένα σχέδιο ή τη μακέτα στην επόμενη μέχρι την τελική φωτογραφία, ένιωθα την αγάπη του για την αρχιτεκτονική να ξεχειλίζει από μέσα του, βρίσκοντας διέξοδο στη διδασκαλία. Ξεκίνησα ισχυριζόμενος ότι μια έκθεση αρχιτεκτονικής είναι σχήμα οξύμωρο, καθώς είναι αδύνατο να εκτεθεί το τελικό έργο. «Γι’ αυτό και με τον Δημήτρη Ησαΐα θελήσαμε να μεταφέρουμε στην έκθεση το γραφείο μας, δηλαδή τον τρόπο δουλειάς μας. Την πορεία από τα σκίτσα της πρώτης ιδέας, που σιγά σιγά παίρνουν μορφή, γίνονται σχέδια προοπτικά, μακέτες». Δεν είναι κάτι παρωχημένο; «Η μακέτα είναι η τρισδιάστατη παράσταση ενός τρισδιάστατου χώρου. Με τη μακέτα αντιλαμβάνεσαι το συγκεκριμένο και το όλον ταυτόχρονα». Χρειάζεται προπαίδευση για να δει κανείς μια έκθεση αρχιτεκτονικής; «Ο κόσμος στέκεται στη φωτογραφία για να καταλάβει ένα κτίριο. Ομως το αρχιτεκτονικό σχέδιο δεν έχει αφ’ εαυτού του κάποια αξία. Είναι το μέσον που σου επιτρέπει να συνομιλήσεις με τον τεχνίτη που θα φτιάξει το κτίριο». Περπατάμε και σχολιάζει τα ζωγραφικά σχέδια και τα ξύλινα γλυπτά που συμπληρώνουν την έκθεση. Αναρωτιέμαι αν ένα κτίριο μπορεί να εμπνεύσει έναν πίνακα ή το αντίστροφο. «Η αντίστροφη πορεία. Από το ζωγραφικό, το αφηρημένο προς το συγκεκριμένο. Πάντα ψάχνεις σ’ ένα αφαιρετικό, ιδεατό επίπεδο που σου δίνει στοιχεία για τη σύλληψη ενός κτιρίου». Περπατάει πάνω στις κατόψεις που έχουν τοποθετηθεί στο πάτωμα. «Οι κατόψεις είναι η οριζόντια προβολή του κτιρίου, το ίχνος του. Οι πρώτοι άνθρωποι δεν σχεδίαζαν επί τόπου και χαράζανε πάνω στη γη. Αυτόν τον καταγωγικό δεσμό θελήσαμε να υπογραμμίσουμε», συμπληρώνει. Εχουμε ξεπεράσει τη νοοτροπία του εργολάβου της δεκαετίας του ’70; «Μεγαλύτερη απαξίωση από τις μέρες μας δεν υπήρξε στην Ελλάδα. Το ’60 είχαμε τους περισσότερους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Δεν γινόταν δημόσιο κτίριο χωρίς να προκηρύξει το κράτος διαγωνισμό, δηλαδή να απευθυνθεί σε όλους τους αρχιτέκτονες. Στις μέρες μας δεν υπάρχουν διαγωνισμοί. Πέρασε η Ολυμπιάδα και δεν προκηρύχθηκε ούτε ένας για όλα αυτά τα έργα. Εγιναν όλα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Από τους εργολάβους δηλαδή. Υπάρχει μεγαλύτερη απαξίωση από αυτό; Επίσης δεν χτίζονται πια δημόσια κτίρια π. χ. η εφορία τάδε στεγάζεται στη δείνα πολυκατοικία κ. λπ. Λείπουν τα εμβληματικά κτίρια που διαφοροποιούνται από τα ιδιωτικά. Πόλη είναι η κοινωνία των πολιτών, δηλαδή η Δημοκρατία, δηλαδή όλοι μας. Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία. Γιατί; Εγώ θα απαντήσω από τη δική μου την πλευρά. Γιατί δεν έχουμε δημόσια κτίρια». Το ότι γίνονται εκθέσεις δεν είναι σημάδι ότι η αρχιτεκτονική πάει καλά; «Η μεγάλη μου αγωνία ως αρχιτέκτονα και δασκάλου, είναι τι κληροδοτώ στους επόμενους.

Παρέλαβα κάτι πολύ σημαντικό από την προηγούμενη γενιά των πατεράδων μας και βλέπω ότι αυτό που παραδίδω είναι πολύ χειρότερο. Εχουμε ευθύνη μεγάλη. Γίνεται συζήτηση για τα παραδοσιακά, τα σύγχρονα κ. λπ. Δεν έχω εμμονή με την παράδοση, παρότι δεν χτίζω εν κενώ. Εάν πρόκειται να φτιάξω στη θέση του ένα εξαιρετικά καλύτερο κτίσμα, δεν θα με πείραζε ακόμα και να γκρεμίσω ένα νεοκλασικό. Το ερώτημα, όμως, είναι τι είναι αυτό που διαδέχεται το παλιό. Ενας τρόπος ζωής κατά πολύ πιο ανυπόφορος από εκείνον που αυτά τα σπίτια εξέφραζαν. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα. Η αρχιτεκτονική δεν είναι στυλ, αλλά χώρος ζωής, αυτό που ο Κωνσταντινίδης ονομάζει «δοχείο ζωής».

 
Leave a comment

Posted by on February 24, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

Tags:

Ενα νέο μουσείο στα σύνορα με την Βουλγαρία

Αμαξες θαμμένες στη γη (όπως αυτή του 2ου αι. μ.Χ.), άλογα και καύσεις νεκρών είναι ήδη ένα μοναδικό, αρχαιολογικό αξιοθέατο στον βόρειο Εβρο. Κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, ο τύμβος της Μικρής Δοξιπάρας-Ζώνης θα στεγαστεί στο εγγύς μέλλον σε ένα πρότυπο, νέο μουσείο, το οποίο θα αναδεικνύει αυτή την σπάνια ομαδική ταφή πλούσιων γαιοκτημόνων της Θράκης σε μια παρουσίαση που θα μαρτυρεί τα ταφικά έθιμα ανά τους αιώνες.

Μουσείο-κέλυφος για τον τύμβο στη Θράκη

Ο οικογενειακός τάφος στον B. Εβρο προσελκύει ήδη επισκέπτες

Της Γιωτας Mυρτσιωτη, Η Καθημερινή, 23/2/2011

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ. Μουσείο αντίστοιχο των βασιλικών τάφων της Βεργίνας θα στεγάσει τον τύμβο της Μικρής Δοξιπάρας-Ζώνης που κατασκεύασε πριν από δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων για να διατηρήσει εις τους αιώνες τη μνήμη των νεκρών της. Δεκαπέντε ταφές αλόγων, πέντε άμαξες, τέσσερις καύσεις νεκρών απλωμένα σε κυκλική διάταξη διαμέτρου 60 μ., συνθέτουν τον μοναδικό αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται στο ακριτικό δυτικό τμήμα του βόρειου Εβρου, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Ενα πρόχειρο στέγαστρο προστατεύει μέχρι σήμερα τα εντυπωσιακά ευρήματα που έφερε στο φως το 2004 η διετής ανασκαφή της ΙΘ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Ο οικογενειακός τάφος της αρχαίας Θράκης με τις άμαξες και τα άλογα-σύμβολα του κύρους και του πλούτου των ιδιοκτητών τους, προκαλεί ήδη το ενδιαφέρον του κοινού. Παρά την απομακρυσμένη περιοχή στην οποία βρίσκεται, αποτελεί αποκλειστικό προορισμό για περίπου 2.000 επισκέπτες τον μήνα, από την άνοιξη ώς το φθινόπωρο. Η αρχιτεκτονική και μουσειολογική πρόταση για την κατασκευή του Μουσείου που αναμένεται να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ με το ποσό των 5 εκατ. ευρώ, περιλαμβάνει έναν κυκλικό εκθεσιακό χώρο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους όμοιο αλλά μικρότερης κλίμακας με αυτό της Βεργίνας, αναφέρει στην «Κ» ο υπεύθυνος της ανασκαφής κ. Διαμαντής Τριαντάφυλλος. Το μουσείο, εξηγεί, θα έχει τη μορφή ενός κελύφους πάνω από το οποίο θα ανακατασκευαστεί ο τύμβος όπως ήταν πριν από την ανασκαφή. Τα εξαρτήματα από τα ιππήλατα τετράτροχα (σε αντίγραφα) με τους σκελετούς των αλόγων θα παραμείνουν σωριασμένα στο έδαφος, όπως βρέθηκαν, για να δείχνουν στο κοινό την εικόνα του ευρήματος κατά την ανασκαφή.

Στις θέσεις όπου εντοπίστηκαν θα παραμείνουν και οι καύσεις των νεκρών συνοδευόμενες από εποπτικό υλικό που θα εξηγεί την ταφική πρακτική στη Θράκη, τα ταφικά έθιμα ανά τους αιώνες και την εξέλιξη της περιοχής από την περίοδο της ρωμαϊκής επαρχίας. Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί τα τρία αντίγραφα από τις πέντε άμαξες αλλά η αφαίρεσή τους απο το έδαφος και η επανατοποθέτησή τους προϋποθέτει μια νέα, και δύσκολη ανασκαφή, όπως επισημαίνει ο κ. Τριαντάφυλλος.

Τα πρωτότυπα μεταλλικά στοιχεία των νεκροφόρων οχημάτων θα τοποθετηθούν μέσα σε προθήκες όπου θα στηθούν πάνω σε σκελετούς αμαξών απο πλέξιγκλας για να δίνουν ολοκληρωμένη την εικόνα του ιππήλατου αρχαίου οχήματος και ταυτόχρονα την εξέλιξη της τεχνολογίας ανά τους αιώνες, τις ομοιότητες και τις διαφορές με τα σύγχρονα. Το Μουσείο θα εμπλουτίσουν περισσότερα από χίλια αντικείμενα που βρέθηκαν στις πλούσιες ταφές των ευκατάστατων γαιοκτημόνων.

 
Leave a comment

Posted by on February 24, 2011 in ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

 

Tags:

Ο ελληνικός πολιτισμός «εξάγεται» στο Μιλάνο

  • Το φεστιβάλ «Το Μιλάνο συναντά την Ελλάδα» ανοίγει την αυλαία του στις 8 Μαρτίου

Εκφάνσεις του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού εκπροσωπούνται για τέταρτη χρονιά φέτος στο Piccolo Τeatro του Μιλάνου από τις 8 έως τις 13 Μαρτίου. Η ιταλική πόλη γίνεται φιλόξενη οικοδέσποινα και υποδέχεται το φεστιβάλ «Το Μιλάνο συναντά την Ελλάδα», που περιλαμβάνει στον φετινό προγραμματισμό του, παραστάσεις και εκδηλώσεις όπως την «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α» από το Εθνικό, τις φωτογραφίες της Λίζης Καλλιγά με τις «Σαβανωμένες θεότητες», που «κατέβηκαν» από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης στο Νέο Μουσείο και το «Νοσοκομείο» του Γιώργου Χατζημιχάλην που αποτέλεσε μέρος της ελληνικής συμμετοχής στην 51η Μπιενάλε της Βενετίας το 2005. «ΩSMΩSIS» είναι ο φετινός υπότιτλος του φεστιβάλ, που επελέγη από τη διοργανώτρια μη κερδοσκοπική εταιρεία πολιτισμού Satellart, για να «φωτίσει τη δημιουργική ένωση, που συντελείται από τη γονιμοποίηση διαφορετικών πολιτισμών».

«Σκοπός αυτού του φεστιβάλ που αποτελεί πια μόνιμο θεσμό του Piccolo Teatro ήταν πριν από 4 χρόνια η δημιουργία μίας ετήσιας πλατφόρμας παρουσίασης της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας, που θα βοηθούσε νέους, αλλά και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες να παρουσιάσουν το έργο τους στο Μιλάνο», αναφέρει η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ «Milano incontra la Grecia», Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου.

Έπειτα από τρεις επιτυχημένες διοργανώσεις από το 2007, με καλλιτέχνες όπως η Λυδία Κονιόρδου, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο Γιώργος Κουμεντάκης, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Θεόδωρος Τερζόπουλος και πολλοί άλλοι, το φεστιβάλ αποτελεί σημείο αναφοράς για το Μιλανέζικο κοινό. «Στόχος του φεστιβάλ είναι η θετική προβολή της εγχώριας πολιτιστικής παραγωγής στο εξωτερικό, σε μία περίοδο που η χώρα μας έχει διακαώς ανάγκη από τέτοιου είδους «εξαγωγές”», τονίζει η κ. Παπαδοπούλου για να προσθέσει πως φιλοδοξία των διοργανωτών του είναι η διαρκής διεύρυνση και ο εμπλουτισμός του θεσμού. Άλλωστε, όπως αναφέρει η ίδια, γίνονται διαπραγματεύσεις έτσι ώστε αυτή η καλλιτεχνική πλατφόρμα να μεταφερθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Σε ό,τι αφορά τον προγραμματισμό του φεστιβάλ, στις 8 Μαρτίου ανεβαίνει στο Piccolo Teatro, το πλέον ιστορικό θέατρο του Μιλάνου, η «Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α», ένας θεατρικός μονόλογος της Λένας Κιτσοπούλου με την ηθοποιό Μαρία Πρωτόπαππα, σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου. Ακολουθεί στις 9 Μαρτίου η «Έρημος», σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, μία παράσταση που βασίζεται σε κείμενα του Κάρλο Μίχελστεντερ και του Ηράκλειτου. Ερμηνεύει ο Ιταλός ηθοποιός Πάολο Μουζίο με τη συμμετοχή του Θεόδωρου Τερζόπουλου.

Η «Ιεροτελεστία της άνοιξης» του Ιγκόρ Στραβίσνκι σε χορογραφία Αντώνη Φωνιαδάκη, ανεβαίνει στις 12 Μαρτίου, παράλληλα με το «Sek Sek», μία παράσταση της τουρκικής ομάδας χορού Taldans σε χορογραφία κι ερμηνεία των Mustafa Kaplan και Filiz Sizanli. Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται με τον Ιταλοϊσραηλινό σκηνοθέτη και ηθοποιό Μόνι Οβάντια να ερμηνεύει ρεμπέτικα και μικρασιάτικα τραγούδια. Μαζί του, στη σκηνή Blue Note του Μιλάνου, «σκαρφαλώνει» η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας.

Τον βασικό κορμό του φεστιβάλ πλαισιώνει, στον εκθεσιακό χώρο Spazio Oberdan, εικαστική έκθεση με τίτλο «Διασταυρώσεις-Ετεροτοπίες» σε συνεργασία με το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που επιμελείται η πρόεδρος του μουσείου, Κατερίνα Κοσκινά. Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάζονται δύο ανεξάρτητα υλοποιημένες εγκαταστάσεις δύο σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών, της Λίζης Καλλιγά και του Γιώργου Χατζημιχάλη. Πρόκειται για τη σειρά φωτογραφιών «Μετοίκησις» της Καλλιγά, που παρακολουθεί τις Κόρες της Ακρόπολης και τη μεταφορά τους στο Νέο μουσείο και το «Νοσοκομείο» του Γιώργου Χατζημιχάλη, μία εγκατάσταση μεικτής τεχνικής, που έχει επινοηθεί σαν ένας χώρος από τον οποίο απουσιάζουν τα μικρά και ασήμαντα της ζωής, ένας χώρος που παραπέμπει στην τέχνη ως θρίαμβο της ζωής επί του θανάτου. Η έκθεση εγκαινιάζεται στις 10 Μαρτίου και θα διαρκέσει ως την Πρωτομαγιά.

«Είναι πάρα πολύ σημαντικό, να βρίσκονται νέοι άνθρωποι, που θέλουν να προβάλουν τη σύγχρονη εικόνα της Ελλάδας εκτός συνόρων και αξίζουν την βοήθεια όλων μας. Με την παρουσίαση της έκθεσης αυτής θέλουμε να ενισχύσουμε την προσπάθειά τους», αναφέρει η κ. Κοσκινά. Σημειώνεται ότι το φεστιβάλ τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, του Γενικού προξενείου της Ελλάδας στο Μιλάνο και του δήμου του Μιλάνου.

kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ