RSS

Category Archives: Αρχιτεκτονική

Ελληνική πρωτιά σε διεθνή διαγωνισμό ντιζάιν στη Σεούλ

Το αρχιτεκτονικό βραβείο του Μανώλη Αναστασάκη πέτυχε μία σημαντική διάκριση στη Ν. Κορέα καθώς κέρδισε το χρυσό βραβείο στο «2011 Seoul Public Design Competition». Πρόκειται για τον διεθνή διαγωνισμό της Μητροπολιτικής κυβέρνησης της Σεούλ για στοιχεία αστικού εξοπλισμού για την πρωτεύουσα της Ν. Κορέας, ως μία Unesco City of Design, να καταστεί ένα μέρος ελκυστικό για επίσκεψη, για εργασία, για επένδυση και για κατοικία.

Το γραφείο του Μανώλη Αναστασάκη στην πρόταση που κατέθεσε και τελικώς διακρίθηκε, έχει τίτλο «παγκάκι – φύλλο». Όπως αναφέρει και το γραφείο του Μανώλη Αναστασάκη, το «παγκάκι-φύλλο»εμπνέεται από το δέντρο σύμβολο της πόλης της Σεούλ, το ginkgo tree. Η πρόταση μεταφέρει την φυσική (ginkgo tree) και πολιτισμική (δέντρο της ζωής, ενότητα των αντιθέτων) ιστορία της Σεούλ προσφέροντας ταυτόχρονα στην πόλη μία νέα και καλαίσθητη αστική μονάδα. Αποτελεί ένα στοιχείο αστικού εξοπλισμού του οποίου η μορφή παραπέμπει με υπαινικτικό τρόπο σε φύλλο του χαρακτηριστικού δέντρου της πόλης. Η σύνδεση της σύγχρονης και δυναμικής μορφής του με τον τόπο το καθιστά μοναδικό για την πόλη μέσα στην οποία εντάσσεται προσφέροντας ταυτόχρονα στη Σεούλ ένα στοιχείο αναγνωρισιμότητας. Τα υλικά κατασκευής του, με δυνατότητα διάφορων χρωματισμών, προτείνεται να είναι η διάτρητη λαμαρίνα, το ινομπετόν, το πολυανθρακικό και το μπαμπού.

Τα προτεινόμενα χρώματα βασίζονται στα 10 αντιπροσωπευτικά χρώματα της Σεούλ.

 
Leave a comment

Posted by on October 5, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

Ευρωπαϊκά βραβεία για τη χρήση του χαλκού στη μοντέρνα αρχιτεκτονική

Η χρήση του χαλκού στην αρχιτεκτονική και η επίδρασή του στον σύγχρονο σχεδιασμό, επιβραβεύτηκε στο πρόσωπο τριών αρχιτεκτόνων για πρόσφατα έργα τους στην Φιλανδία, το Βέλγιο και την Γερμανία, που ανακηρύχθηκαν νικητές των 15ων Αρχιτεκτονικών Ευρωπαϊκών Βραβείων Χαλκού.

Η τελετή απονομής των βραβείων, πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλες, στις 27 Σεπτεμβρίου. Οι συμμετοχές ήταν συνολικά 66, ο μεγαλύτερος αριθμός από ποτέ, σύμφωνα με τους διοργανωτές στην ιστορία αυτών των βραβείων.

Πρώτος νικητής, ανακηρύχτηκε ο Αvanto Arkkitehdit, για τον άκρως εντυπωσιακό, σύμφωνα με την επιτροπή, χειρισμό του υλικού στην εκκλησία Σεν Λόρενς στο Βάνταα της Φινλανδίας και στο κοιμητήριο της εκκλησίας.

«Συγκεκριμένα, ο χαλκός χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία ενός γαλήνιου περιβάλλοντος, πένθιμου αλλά και αισιόδοξου, προετοιμάζοντας το ανάλογο σκηνικό της κηδείας και του αποχωρισμού», τονίζει η επιτροπή στο σκεπτικό της βράβευσης.

Το δεύτερο βραβείο απέσπασε ο αρχιτέκτονας Φίλιπ Σμιτ για την μοντέρνα του παρέμβαση στο Musee d’Art de la Ville στη Villa Vauban του Λουξεμβούργου.

Η κριτική επιτροπή, εντυπωσιάστηκε από τις νέες προσθήκες στο υφιστάμενο μουσείο τέχνης.

Το τρίτο βραβείο κέρδισε η κατοικία των αρχιτεκτόνων Φριτς και Σλούτερ στο Seeheim (Ζιχάιμ) της Γερμανίας, η οποία «άλλαξε το παραδοσιακό αρχέτυπο της προαστιακής κατοικίας (βίλας).

Η ικανότητα με τον τρόπο που τα προ-οξειδωμένα πάνελ χαλκού χρησιμοποιήθηκαν για τη διακόσμηση του εξωτερικού χώρου, δημιούργησε ένα εξαιρετικά ομοιόμορφο κάλυμμα», αναφέρει το σκεπτικό της βράβευσης.

 
Leave a comment

Posted by on September 29, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

Εκαναν την Κωνσταντινούπολη ευρωπαϊκή πόλη

  • Εργα ελλήνων αρχιτεκτόνων που οδήγησαν στον εξευρωπαϊσμό της Πόλης, σε μια αποκαλυτπική έκθεση
  • Μαρία Θερμού, ΤΟ ΒΗΜΑ:  20/05/2011
Εκαναν την Κωνσταντινούπολη ευρωπαϊκή πόλη

Οι έλληνες αρχιτέκτονες, που με τα έργα τους συνετέλεσαν στον εξευρωπαϊσμό του προσώπου της Κωνσταντινούπολης από τα μέσα του 19ου ως τα μέσα του 20ού αιώνα παρουσιάζονται μέσω της έκθεσης που εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 30 Μαΐου στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών – Ιδρυμα Βούρου – Ευταξία.

Ο Περικλής Φωτιάδης, που έκτισε τη Σχολή Χάλκης και το Ζωγράφειο Λύκειο, ο Βασίλης Κουρεμένος, αρχιτέκτονας της Τράπεζας Αθηνών, ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου, ο Βασιλάκης Ιωαννίδης με την Αγία Τριάδα, ο Κωνσταντίνος Κυριακίδης και πολλοί άλλοι υπήρξαν οι δημιουργοί σπουδαίων κτισμάτων, σε πολλά από τα οποία μάλιστα διακρίνονται ακόμη τα ονόματά τους (στις γωνίες των κτιρίων, μεταξύ του ισογείου και του πρώτου ορόφου). Τα έργα τους τα συναντούμε, μεταξύ άλλων, στη Μεγάλη Οδό του Πέρα, γνωστή σήμερα ως Ιστικλάλ Κάντεσι, στο λαϊκό Ταρλάμπασι, στο εμπορικό Εμίνονου και το Γαλατά, στις ακτές του Βοσπόρου και στα Πριγκηπόννησα. Read the rest of this entry »

 
Leave a comment

Posted by on May 21, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

«Η αγωνία μου ως αρχιτέκτονα είναι τι κληροδοτώ στους επόμενους»

  • Του Σπυρου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 23/2/2011

Ξεκίνησε ως περιήγηση στην έκθεση «Δ. Ησαΐας – Τ. Παπαϊωάννου. 30 χρόνια αρχιτεκτονικής δημιουργίας» στο Μουσείο Μπενάκη και κατέληξε σ’ ένα απολαυστικό μάθημα αρχιτεκτονικής. Οσο μιλούσε ο Τάσης Παπαϊωάννου, τριγυρίζοντας για να αναδείξει μια διαδρομή από το ένα σχέδιο ή τη μακέτα στην επόμενη μέχρι την τελική φωτογραφία, ένιωθα την αγάπη του για την αρχιτεκτονική να ξεχειλίζει από μέσα του, βρίσκοντας διέξοδο στη διδασκαλία. Ξεκίνησα ισχυριζόμενος ότι μια έκθεση αρχιτεκτονικής είναι σχήμα οξύμωρο, καθώς είναι αδύνατο να εκτεθεί το τελικό έργο. «Γι’ αυτό και με τον Δημήτρη Ησαΐα θελήσαμε να μεταφέρουμε στην έκθεση το γραφείο μας, δηλαδή τον τρόπο δουλειάς μας. Την πορεία από τα σκίτσα της πρώτης ιδέας, που σιγά σιγά παίρνουν μορφή, γίνονται σχέδια προοπτικά, μακέτες». Δεν είναι κάτι παρωχημένο; «Η μακέτα είναι η τρισδιάστατη παράσταση ενός τρισδιάστατου χώρου. Με τη μακέτα αντιλαμβάνεσαι το συγκεκριμένο και το όλον ταυτόχρονα». Χρειάζεται προπαίδευση για να δει κανείς μια έκθεση αρχιτεκτονικής; «Ο κόσμος στέκεται στη φωτογραφία για να καταλάβει ένα κτίριο. Ομως το αρχιτεκτονικό σχέδιο δεν έχει αφ’ εαυτού του κάποια αξία. Είναι το μέσον που σου επιτρέπει να συνομιλήσεις με τον τεχνίτη που θα φτιάξει το κτίριο». Περπατάμε και σχολιάζει τα ζωγραφικά σχέδια και τα ξύλινα γλυπτά που συμπληρώνουν την έκθεση. Αναρωτιέμαι αν ένα κτίριο μπορεί να εμπνεύσει έναν πίνακα ή το αντίστροφο. «Η αντίστροφη πορεία. Από το ζωγραφικό, το αφηρημένο προς το συγκεκριμένο. Πάντα ψάχνεις σ’ ένα αφαιρετικό, ιδεατό επίπεδο που σου δίνει στοιχεία για τη σύλληψη ενός κτιρίου». Περπατάει πάνω στις κατόψεις που έχουν τοποθετηθεί στο πάτωμα. «Οι κατόψεις είναι η οριζόντια προβολή του κτιρίου, το ίχνος του. Οι πρώτοι άνθρωποι δεν σχεδίαζαν επί τόπου και χαράζανε πάνω στη γη. Αυτόν τον καταγωγικό δεσμό θελήσαμε να υπογραμμίσουμε», συμπληρώνει. Εχουμε ξεπεράσει τη νοοτροπία του εργολάβου της δεκαετίας του ’70; «Μεγαλύτερη απαξίωση από τις μέρες μας δεν υπήρξε στην Ελλάδα. Το ’60 είχαμε τους περισσότερους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Δεν γινόταν δημόσιο κτίριο χωρίς να προκηρύξει το κράτος διαγωνισμό, δηλαδή να απευθυνθεί σε όλους τους αρχιτέκτονες. Στις μέρες μας δεν υπάρχουν διαγωνισμοί. Πέρασε η Ολυμπιάδα και δεν προκηρύχθηκε ούτε ένας για όλα αυτά τα έργα. Εγιναν όλα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Από τους εργολάβους δηλαδή. Υπάρχει μεγαλύτερη απαξίωση από αυτό; Επίσης δεν χτίζονται πια δημόσια κτίρια π. χ. η εφορία τάδε στεγάζεται στη δείνα πολυκατοικία κ. λπ. Λείπουν τα εμβληματικά κτίρια που διαφοροποιούνται από τα ιδιωτικά. Πόλη είναι η κοινωνία των πολιτών, δηλαδή η Δημοκρατία, δηλαδή όλοι μας. Σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία. Γιατί; Εγώ θα απαντήσω από τη δική μου την πλευρά. Γιατί δεν έχουμε δημόσια κτίρια». Το ότι γίνονται εκθέσεις δεν είναι σημάδι ότι η αρχιτεκτονική πάει καλά; «Η μεγάλη μου αγωνία ως αρχιτέκτονα και δασκάλου, είναι τι κληροδοτώ στους επόμενους.

Παρέλαβα κάτι πολύ σημαντικό από την προηγούμενη γενιά των πατεράδων μας και βλέπω ότι αυτό που παραδίδω είναι πολύ χειρότερο. Εχουμε ευθύνη μεγάλη. Γίνεται συζήτηση για τα παραδοσιακά, τα σύγχρονα κ. λπ. Δεν έχω εμμονή με την παράδοση, παρότι δεν χτίζω εν κενώ. Εάν πρόκειται να φτιάξω στη θέση του ένα εξαιρετικά καλύτερο κτίσμα, δεν θα με πείραζε ακόμα και να γκρεμίσω ένα νεοκλασικό. Το ερώτημα, όμως, είναι τι είναι αυτό που διαδέχεται το παλιό. Ενας τρόπος ζωής κατά πολύ πιο ανυπόφορος από εκείνον που αυτά τα σπίτια εξέφραζαν. Αυτό είναι το μεγάλο διακύβευμα. Η αρχιτεκτονική δεν είναι στυλ, αλλά χώρος ζωής, αυτό που ο Κωνσταντινίδης ονομάζει «δοχείο ζωής».

 
Leave a comment

Posted by on February 24, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

Tags:

Ανοίγει (και πάλι) ο δρόμος για την αποκατάσταση του ξενοδοχείου «Ακροπόλ»

  • Εγκρίθηκε το τεχνικό πρόγραμμα
Εξωτερική άποψη του κτηρίου
  • Εξωτερική άποψη του κτηρίου

Το δρόμο για την αποκατάσταση του ξενοδοχείου «Ακροπόλ», επί της Πατησίων, ανοίγει η έγκριση του τεχνικού προγράμματος του 2011 του υπουργείου Πολιτισμού, από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων.

Μεταξύ άλλων, στο τεχνικό πρόγραμμα της φετινής χρονιάς περιλαμβάνεται η αρχιτεκτονική και στατική αποκατάσταση του διατηρητέου, και ιδιοκτησίας του υπουργείου Πολιτισμού, κτηρίου που αποτελεί διαμάντι της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου.

Το ξενοδοχείο «Ακροπόλ» χτίστηκε από το 1926 έως το 1928, από τον αρχιτέκτονα Σωτήρη Μαγιάση. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της ελληνικής εκδοχής της ArtNouveau. Το 1973, κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι χώροι και τα υπόγειά του έκρυψαν πολλούς φοιτητές, ενώ από τα μπαλκόνια του τραβήχτηκαν οι πιο γνωστές φωτογραφίες της νύχτας του ’73 που έκαναν το γύρο του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και αυτής της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο.

Το 1990, στο συνέδριο της UNESCO στη Βιέννη, χαρακτηρίστηκε ως ξεχωριστό δείγμα της αρχιτεκτονικής «Art Nouveau» στην Ευρώπη. Λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 1980 και το 1991 κηρύχθηκε διατηρητέο από το υπουργείο Πολιτισμού. Αργότερα άρχισε η αποκατάστασή του, η οποία ώς σήμερα καρκινοβατεί, παρά τις εξαγγελίες τις πολιτείας για ολοκλήρωση του έργου αρχικά το 2001 και μετά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Οι Αγώνες όμως πέρασαν και το παλιό στολίδι της γειτονιάς του Μουσείου και του Πολυτεχνείου παραμένει σε άθλια κατάσταση και αυτό που αντικρίζουν οι περαστικοί είναι οι σκισμένες λινάτσες που καλύπτουν εδώ και αρκετό καιρό το κτήριο.

Το «Ακροπόλ» παρουσιάζει σημαντικά στατικά προβλήματα και τα μαρμάρινα τμήματα της εξωτερικής όψης του είναι επικίνδυνα για τους διερχόμενους πολίτες, ακόμη και τους αστέγους που καταφεύγουν στο εσωτερικό του. Το έργο της συνολικής αποκατάστασης έχει ενταχθεί στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (ΠΕΠ) Αττικής.

Μετά την έγκριση που έλαβε από το Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων, το έργο είναι έτοιμο να δημοπρατηθεί, θα γίνει διεθνής διαγωνισμός για την ανακήρυξη του εργολάβου με βάση την υπάρχουσα μελέτη αποκατάστασης κι αν δεν υπάρξουν ενστάσεις ο ανάδοχος μπορεί να εγκατασταθεί μέσα στο καλοκαίρι του 2011. Η δε δαπάνη για φέτος φτάνει το 1 εκατ. ευρώ. [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

 
Leave a comment

Posted by on February 22, 2011 in Αρχιτεκτονική

 

Tags:

Διάλεξη του Γιούρι Αββακούμοφ για τη ρωσική αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη

Διάλεξη του Ρώσου αρχιτέκτονα, καλλιτέχνη και επιμελητή Γιούρι Αββακούμοφ, διοργανώνει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη, σε συνεργασία με το τμήμα Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Η ομιλία θα γίνει την Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010, στις 7 το βράδυ, στην Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης.

Ο Γιούρι Αββακούμοφ εισάγει και χρησιμοποιεί τον όρο “χάρτινη αρχιτεκτονική” για να περιγράψει το έργο Ρώσων αρχιτεκτόνων που δεν επεδίωξαν να κατασκευάσουν κτίρια παρά επικέντρωσαν το έργο τους στη διερεύνηση της σχέσης της αρχιτεκτονικής με την εικαστική δημιουργία.

Στο έργο του ο Αββακούμοφ συνδιαλέγεται με τους καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες της περιόδου της ρωσικής πρωτοπορίας και αναδεικνύει το έργο τους με ποικίλους τρόπους: θεωρητικά, αρχειοθετικά αλλά και μέσα από προσωπικές εικαστικές και αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις.

Συμμετείχε σε πολλές διεθνείς εκθέσεις και εκπροσώπησε δύο φορές τη Ρωσία στη Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης και στη Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.

Είναι δραστήριος ακτιβιστής στον αγώνα για την προστασία και διατήρηση των αρχιτεκτονικών μνημείων του κονστρουκτιβισμού στη Ρωσία.

Στην ομιλία του θα παρουσιάσει το έργο του πάνω στη σχέση της εικαστικής δημιουργίας με την αρχιτεκτονική εστιάζοντας στην κληρονομιά της ρωσικής πρωτοπορίας. Ο τίτλος της ομιλίας του είναι μια αναφορά στο ποίημα του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι “Ιπτάμενος Προλετάριος”.

 
Leave a comment

Posted by on October 21, 2010 in Αρχιτεκτονική

 

Οι άνθρωποι ξανα-συναντώνται στην αρχιτεκτονική

  • Της Πολυξενης Mαντζου*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010
  • ΜΠΙΕΝΑΛΕ. Τα πλήθη που κάθε δύο χρόνια συναντώνται στη Βενετία για να παραστούν στην Βiennale της Αρχιτεκτονικής δεν είναι αυτά τα οποία η φετινή επίτροπος Καζούγιο Σετζίμα, είχε κατά νουν όταν τιτλοφορούσε τη φετινή έκθεση People meet in architecture. Ή το ελάχιστον δεν είναι μόνον αυτά.

Δύο καίρια ζητήματα ανακύπτουν στην έκθεση, το ένα σχετίζεται με την ύλη και το άλλο με την τεχνολογία. Και είναι εξίσου παρόντα τόσο στα εκθέματα που επέλεξε η πρώτη γυναίκα επίτροπος και πρόσφατα βραβευμένη με το βραβείο Πρίτσκερ, όσο και στα εθνικά περίπτερα. Και τα δυο συναντώνται στη σχέση τους με τον άνθρωπο.

Ακατέργαστα υλικά, πρωτόλεια, μυρωδιές από ξύλα, βότανα, χαρτόνια, γεμίζουν τα περίπτερα. Από το βραβευμένο για τις ψαροκαλύβες Μπαχρέιν, μέχρι την ελπιδοφόρο κι όχι καταστροφολογική κιβωτό του ελληνικού περιπτέρου, τα καθίσματα από αποσπώμενα χαρτόνια του ισραηλινού περιπτέρου, την ξύλινη πανδαισία της Τσεχίας και της Σλοβακίας, τη μελέτη της χρήσης και της φθοράς των υλικών του βελγικού περιπτέρου, τα μολύβια του ουγγρικού περιπτέρου, η υλικότητα κάνει την παρουσία της αισθητή με δυναμικό τρόπο. Σε αντίθεση με τα σενάρια αποϋλοποίησης της αρχιτεκτονικής που τόσο συζητιόταν τη δεκαετία του ’90, η ύλη επανέρχεται τώρα στην πιο αισθησιακή εκδοχή της, απευθύνεται στο σώμα και τις αισθήσεις με διάθεση να το σαγηνεύσει και να το ξανακερδίσει, προσφέροντάς του την ηδονιστική εξ επαφής συνάντησή τους.

Το δεύτερο καίριο ζήτημα είναι η τεχνολογία, η οποία έρχεται κι αυτή να βάλει στο κέντρο του ενδιαφέροντος το ανθρώπινο σώμα, έχοντας ως κυρίαρχο μέλημά της την συναισθησιακή πρόσληψή της. Τα εκκωφαντικά μαστίγια νερού του Olafur Eliasson φωτισμένα με στροβοσκοπικά φώτα, το τεχνητό σύννεφο του Matthias Schuler και Tetsuo Kondo (Transsolar) που αλλάζει την αντίληψη των ορίων και των αξόνων, η τεχνολογική ανακατασκευή 40μελούς χορωδίας με τον διαχωρισμό των φωνών σε αντίστοιχα ηχεία και την επανασύνθεσή τους στον χώρο, του Janet Cardiff, το υλοζωικό δάσος του καναδικού περιπτέρου με διαδραστικά κινούμενα τεχνολογικά φυτά, όλα μιλούν ξανά και ξανά για τον άνθρωπο και το σώμα και υπογραμμίζουν τη δυνατότητα και της τεχνολογίας και όχι μόνο της ύλης να απευθυνθεί σε αυτό και να του προσφέρει ποιοτικές και ποιητικές αισθητηριακές εμπειρίες, πολύ πιο ολοκληρωμένες και ουσιαστικές απ’ ό,τι στο παρελθόν.

Η κρίση φέρνει την αρχιτεκτονική σε ένα κρίσιμο σημείο, αλλά το κρίσιμο δεν σχετίζεται μόνο με τη δυσκολία ή και τον κλονισμό αλλά και τη διανοητική ικανότητα που χαρακτηρίζεται από την ορθή εκτίμηση γεγονότων ή καταστάσεων. Στην παρούσα φάση, η αρχιτεκτονική φαίνεται να αντιλαμβάνεται την ανάγκη να επικεντρωθεί ξανά στον άνθρωπο, δίνοντας έμφαση στη σωματικότητά του την οποία οι τεχνολογίες δεν μπορούν πια να αγνοούν. Οι ψηφιακές τεχνολογίες δεν είναι εναλλακτική πρόταση, αλλά επιπλέον δυνατότητα η οποία συντελεί στον εμπλουτισμό του πλαισίου που προσφέρει η αρχιτεκτονική. Οι άνθρωποι συναντώνται στην αρχιτεκτονική γιατί αυτός παραμένει ο πιο προνομιακός τ(ρ)όπος συνάντησής τους.

* Η Πολυξένη Μάντζου είναι επίκ. καθηγήτρια, ΤΑΜ ΔΠΘ.

 
Leave a comment

Posted by on September 9, 2010 in Αρχιτεκτονική