RSS

Category Archives: Δαρβίνος

Το κουκούλι του Δαρβίνου

Ενα νέο υπερσύγχρονο μουσειακό κτίριο «φύτρωσε» δίπλα στο επιβλητικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Πρόκειται για ένα κτίσμα-κουκούλι που φιλοξενεί την ιστορία της Εξέλιξης

Δίπλα στο βαρύ κτίσμα του 1880 ένα διάφανο και ανάλαφρο νέο μουσείο γεννήθηκε, με το «κουκούλι της Εξέλιξης» σε δημόσια θέα

  • ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ | TO BHMA, Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009

Oι καύσωνες του φετινού καλοκαιριού στην Αλβιώνα απέδειξαν περίτρανα ότι το μόνο πιο αποπνικτικό μέρος μετά το μετρό του Λονδίνου ήταν το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Η παντελής απουσία κλιματισμού, η σχεδόν 85% υγρασία και οι 34 βαθμοί Κελσίου μετέτρεπαν αυτό το υπερπλήρες «πτωμάτων της επιστήμης» μουσείο σε… φέρετρο μούμιας. Κι όμως. Μόλις 50 μέτρα μακριά από τους αδαείς τουρίστες βρισκόταν η λύτρωση: ένα υπερσύγχρονο κτίριο από γυαλί και μπετόν, όπου η θερμοκρασία αισθανόσουν ότι μόλις ξεπερνούσε εκείνη της «συντήρησης τροφίμων» στο ψυγείο μας. Οι δημοσιογράφοι που βρεθήκαμε εκεί στις αρχές Ιουλίου – στο πλαίσιο του συνεδρίου επιστημονικής δημοσιογραφίας- γνωρίσαμε το μυστικό. Ομως, μας δέσμευσαν να μην το αποκαλύψουμε – ως τώρα.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2009 ο νεαρός πρίγκιπας Γουίλιαμ της Ουαλλίας θα καταφθάσει στο Σάουθ Κένσινγκτον, τη γειτονιά του Λονδίνου όπου βρίσκεται από το 1881 το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της πόλης. Εκεί θα εγκαινιάσει την ολοκληρωμένη πλέον νέα πτέρυγα του μουσείου, το «Κέντρο του Δαρβίνου» (Darwin Centre). Από την επόμενη ημέρα το κοινό θα μπορεί και αυτό να θαυμάσει το νέο απόκτημα της βρετανικής πρωτεύουσας, και μάλιστα δωρεάν. Αλλά τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η πτέρυγα; Τι τη διαφοροποιεί από τα όσα έβλεπαν ως τώρα οι Λονδρέζοι και είχαν αναδείξει το εν λόγω μουσείο σε ένα από τα «Επτά θαύματα» της πόλης τους;

  • Ενα σπίτι για την Εξέλιξη

Λειτουργικό τόσο για τους επισκέπτες όσο και για τους εργαζομένους το «Κουκούλι» αναδεικνύεται πρότυπο για άλλα μουσεία

Από την αρχή του νέου αιώνα οι Βρετανοί βάλθηκαν να δημιουργήσουν έναν χώρο άξιο να φιλοξενήσει την «ιστορία της εξέλιξης των ειδών», όπως μας την πρωτόμαθε ο συμπατριώτης τους Κάρολος Δαρβίνος. Το πρώτο βήμα έγινε με την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης μιας νέας πτέρυγας, που εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2002 και φιλοξενεί ήδη 22 εκατομμύρια δείγματα ζώων, βουτηγμένα σε οινόπνευμα. Για τη δεύτερη όμως φάση, εκείνη ενός κτιρίου κατάλληλου για τα πάμπολλα δείγματα εντόμων και φυτών, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ήταν πολύ πιο δύσκολα.«Θέλουμε ένα κτίριο που θα παρέχει ένα υψηλά προστατευμένο και ελεγχόμενο εσωτερικό περιβάλλον» έγραφαν στις προδιαγραφές οι υπεύθυνοι του μουσείου, στον διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που προκηρύχτηκε, «ένα κτίριο που θα είναι εκφραστικό προς τα έξω και θα καθιστά αντιληπτό το περιεχόμενο της συλλογής του».

Διαγωνίστηκαν 59 αρχιτεκτονικά γραφεία και επιλέχθηκε- το 2001-η λύση που πρότεινε το σκανδιναβικό γραφείο «CF Μuller Αrchitects»: ένα μπετονένιο κουκούλι μεταξοσκώληκα, κλεισμένο σε γυαλί. Εξηγώντας τη σύλληψή τους, η επικεφαλής αρχιτέκτων Αnna Μaria Ιndrio είπε: «Η μακροκλίμακα του χώρου και το μέγεθος του κουκουλιού εκφράζουν την τεράστια σημασία των συλλογών του. Το νέο κτίριο θα αλλάξει πλήρως τη σχέση του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας με τον χώρο του, μετατρέποντάς το από ένα εσωστρεφές κτίσμα σε ένα εξωστρεφές».

  • Διάφανο εργαστήρι της ζωής

Η κατασκευή τού Darwin Centre ξεκίνησε τελικά το 2006. Χρειάστηκε τη συνεχή εργασία 280 ανθρώπων, επί 25 μήνες, και κόστισε 78 εκατ. στερλίνες. Πρώτα φτιάχτηκε ένας ατσάλινος σκελετός, έπειτα επενδύθηκε με υφαντό πλέγμα και, στη συνέχεια, ψεκάστηκε με τσιμέντο, που έφτιαξε ένα κέλυφος πάχους 30 εκατοστών. Οταν στο τέλος βάφτηκε και με πλαστικό χρώμα ελεφαντοστού, ήταν ένα κουκούλι συνολικής επιφανείας 3.500 τετραγωνικών μέτρων- η μεγαλύτερη καμπυλοειδής μπετονένια κατασκευή στην Ευρώπη. Εχει μήκος 60 μέτρα, πλάτος 12 μ., ύψος 28 μ. και παρέχει 16.000 αξιοποιήσιμα τετραγωνικά μέτρα στους οκτώ ορόφους του. Μέσα εκεί, σε σταθερή θερμοκρασία 17ο C και σχετική υγρασία 45%, βρίσκονται ήδη 17 εκατ. δείγματα εντόμων και 3 εκατ. δείγματα φυτών. Τα φιλοξενούν 3,3 χιλιόμετρα ειδικά κατασκευασμένων φοριαμών αρχειοθέτησης.

Αρχιτεκτονικά, το αποτέλεσμα δείχνει να ανταποκρίνεται πλήρως στις προσδοκίες και, μάλιστα, η εργασία προτάθηκε ήδη ως υποψήφια για το μεγαλύτερο διεθνές αρχιτεκτονικό βραβείο, το «Μies van der Rohe award 2009». Πέραν του σχήματος, το στοιχείο που ενθουσιάζει τους υπευθύνους του μουσείου είναι η εναρμόνιση της μορφής με την πρωτοποριακή λειτουργικότητα που επιζητούσαν: οι 2.500 επισκέπτες που θα εισέρχονται στο κουκούλι καθημερινά θα μπορούν να βλέπουν τα εκθέματα μαζί με τους εν εργασία ευρισκόμενους 220 επιστήμονές του- ερευνητές και συντηρητές. «Είχαμε πάντα ένα πλήθος επιστημόνων να εργάζεται με τα δείγματά μας» μας είπε η υπεύθυνη ενώ μας ξεναγούσε, «αλλά κανείς δεν το γνώριζε, καθώς δούλευαν μακριά από το κοινό. Τώραόλοι θα βλέπουν τους ερευνητές μας και η νέα γενιά θα μπορέσει να κατανοήσει και να αγαπήσει ακόμη περισσότερο τη φύση». Για την περίπτωση που βρεθείτε στη γειτονιά του Σάουθ Κένσινγκτον – μετά την επίσκεψη του πρίγκιπα Γουίλιαμ- το τηλέφωνο για κλείσιμο θέσης στο Κουκούλι του Δαρβίνου είναι 020 7942 5725 και η αντίστοιχη ιστοσελίδα www.nhm.ac.uk/.a.kafantaris@gmail.com

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on September 6, 2009 in Δαρβίνος

 

200 ΧΡΟΝΙΑ ΔΑΡΒΙΝΟΣ

  • Περί χρημάτων

https://i2.wp.com/www.rarelibrary.com/authorimages/darwin.jpg

  • Περί χρημάτων

Ποιος θα ήταν άραγε ο Δαρβίνος [Charles Robert Darwin, 1809 – 1882] χωρίς τα χρήματά του; Θα είχε εμπνευστεί τη θεωρία της εξέλιξης αν ήταν αναγκασμένος να εργαστεί και δεν είχε την πολυτέλεια να αφιερωθεί στις μελέτες του; Προφανώς τα παραπάνω ερωτήματα είναι καταδικασμένα να μείνουν χωρίς απάντηση, αλλά η διερεύνηση της σχέσης του Δαρβίνου με τα χρήματα αποκαλύπτει κάποιες πλευρές του χαρακτήρα του. «Πείστηκα από διάφορα μικρά συμβάντα ότι ο πατέρας μου θα μου άφηνε περιουσία αρκετή για να επιβιώσω με κάποια άνεση,αν και ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα ήμουν τόσο πλούσιος όσο είμαι.Πάντως η πίστη μου αυτή ήταν αρκετή για να αναχαιτίσει οποιαδήποτε επίμοχθη προσπάθεια να μάθω ιατρική» παραδέχεται στην αυτοβιογραφία του, αναφερόμενος στην εποχή που σπούδαζε Ιατρική στο Εδιμβούργο.

Με άλλα λόγια, ο Δαρβίνος ανακάλυψε πολύ νέος ότι η πατρική ευμάρεια του παρείχε την πολυτέλεια να αφιερωθεί σε ό,τι τον ευχαριστούσε, αν και εκείνη την περίοδο δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος τι ήταν αυτό. Πόσο πλούσιος ήταν όμως ο Δαρβίνος; Πολύ! Αμέσως μετά τον γάμο του με την εξαδέλφη του Εμα Γουέτζγουντ (στην οικογένεια της οποίας ανήκαν τα ομώνυμα εργοστάσια πορσελάνης), οι δύο νέοι έλαβαν από τους γονείς τους σημαντικά ποσά: 10.000 στερλίνες από τον πατέρα του Καρόλου και 5.000 στερλίνες από τον πατέρα της συζύγου του, τοποθετημένα σε επενδύσεις που απέφεραν 4% τον χρόνο. Πρακτικά αυτό σήμαινε ότι ο Κάρολος δεν θα χρειαζόταν να δουλεύει και πως θα μπορούσαν να διαθέτουν υπηρετικό προσωπικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι το προσωπικό ανερχόταν σε οκτώ άτομα κάποιες εποχές!

Αλλά μη νομίζετε ότι η οικονομική ευμάρεια έκανε τον Δαρβίνο να ξοδεύει ασύστολα ή να μην ξέρει πού ξοδεύει. Το αντίθετο! Οσο συστηματικός ήταν με την εργασία του, άλλο τόσο ήταν και με τα οικονομικά του. Στα λογιστικά βιβλία της οικογένειας, τα οποία καλύπτουν τα 43 χρόνια από τον γάμο ως τον θάνατό του, ο Κάρολος καταχώριζε ο ίδιος όλα τα έξοδα. Παραδείγματος χάριν, για το έτος 1842 ο ετήσιος μισθός του μπάτλερ ανήλθε στις 25 στερλίνες, ενώ το 1863 η οικογένεια ξόδεψε 32 στερλίνες για μπίρα και ο ίδιος αγόρασε παπούτσια με 18 σελίνια. Το ίδιο ποσό ξόδεψε και για τομπάκο, καπνό μάσησης, τη μοναδική του αδυναμία.

Η χρηστή διαχείριση είχε αποτέλεσμα τα οικονομικά της οικογένειας Δαρβίνου να πηγαίνουν όλο και καλύτερα. Η κληρονομιά του Καρόλου από τον πατέρα του [45.000 στερλίνες το 1948] ήρθε να προστεθεί στις δικές τους καλές επενδύσεις, ενώ χρήματα του απέφεραν τόσο τα κτήματά του όσο και η συγγραφική δραστηριότητα. Οι δύο πρώτες εκδόσεις του βιβλίου του Τhe Οrigin of Species [του 1859 και του 1860] του απέδωσαν 616 στερλίνες, 13 σελίνια και 4 πένες- και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Μπορεί λοιπόν επισήμως να μην είχε επάγγελμα, αλλά μπόρεσε να κερδίσει χρήματα κάνοντας το κέφι του, για το οποίο εργάστηκε πολύ σκληρά και επί χρόνια.

Βιβλιογραφία

1. Οrigins, Selected Letters of Charles Darwin 1822-1859, Αnniversary Εdition, εκδόσεις Cambridge University Ρress, 2008.

2. Αndrian Desmond and James Μoore, Darwin, εκδόσεις Ρenguin, 1992.

3. Αutobiography of Charles Darwin, εκδόσεις Ιcon Βooks, 2003.

4. David Quammen, Τhe reluctant Μr. Darwin, εκδόσεις Νorton, 2006.

  • ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΟΥΦΛΕΡΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
 
1 Comment

Posted by on February 2, 2009 in Δαρβίνος