RSS

Category Archives: Μεταξουργείο

Λιοντάρι στο Μεταξουργείο

Το Δημόσιο Σήμα, ένας μνημειακός χώρος της αρχαίας Αθήνας, έρχεται και πάλι στο φως. Τέσσερις ταφές, που ανήκαν σε αυτό το σημαντικό παρόδιο νεκροταφείο, αποκάλυψε σε οικόπεδο της οδού Μυκάλης στο Μεταξουργείο η αρχαιολόγος Χάρις Στούπα. Η ίδια που είχε ανακαλύψει και το πολυάνδριο των νεκρών του Πελοποννησιακού Πολέμου, εντοπίζοντας έτσι τον χώρο που όλοι αναζητούσαν επί δύο αιώνες.

Ο λέων που είχε ανεγερθεί στο μνήμα μαρτυρά ότι ο ένας τουλάχιστον νεκρός ήταν επιφανής    

Ο λέων που είχε ανεγερθεί στο μνήμα μαρτυρά ότι ο ένας τουλάχιστον νεκρός ήταν επιφανής

Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού πρόκειται να αναβαθμίσει όλη αυτήν την περιοχή, συνδέοντας τον Κεραμεικό με την Ακαδημία Πλάτωνος. Είναι μια συνέχιση της ενοποίησης αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, η οποία θα συζητηθεί σύντομα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο σύμφωνα με τη Νικολέττα Βαλάκου, διευθύντρια Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Οι τέσσερις ταφές χρονολογούνται στον 4ο αιώνα π.Χ.  

Οι τέσσερις ταφές χρονολογούνται στον 4ο αιώνα π.Χ.

Το ΚΑΣ γνωμοδότησε προχθές ομόφωνα υπέρ της απαλλοτρίωσης του οικοπέδου, καθώς το εύρημα κρίνεται σημαντικό. Η κ. Στούπα και η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Γ’ Εφορείας Προϊστορικών – Κλασικών Αρχαιοτήτων Αθηνών, Εφη Μπαζιωτοπούλου-Βαλαβάνη, έκαναν αναλυτική παρουσίαση. Εντοπίστηκαν τέσσερις θήκες, εκ των οποίων οι τρεις είχαν συληθεί. Χάρη σε κάποια στοιχεία που διέφυγαν της προσοχής των αρχαιοκαπήλων, αλλά και χάρη στην επιτάφιο λήκυθο και στο τέταρτο μνήμα, οι ταφές χρονολογούνται κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. Τουλάχιστον ο ένας από τους νεκρούς ήταν επιφανής, όπως μαρτυρά ο λέων που είχε ανεγερθεί επί του τάφου. Πρόκειται για ένα μαρμάρινο άγαλμα μήκους 2 μ. και ύψους 1,5 μ. Ο ένας νεκρός έφερε κακώσεις στο κρανίο.

Το ταφικό συγκρότημα εντοπίστηκε σε παράδρομο του Δημοσίου Σήματος, με πλάτος 3 μ. Διαθέτει ταφικό περίβολο, κάτι που ίσως σημαίνει ταφή οικογένειας (μαζί με τους επιφανείς νεκρούς ήταν δυνατόν να θάβονται και στενοί συγγενείς). Βρέθηκαν, επίσης, τα αναλήμματα της αρχαίας οδού, καθώς και ένα στρώμα καταστροφής από τους Ερουλους.

Η ανασκαφή στο οικόπεδο βαίνει προς το τέλος της. Ισως οι πληροφορίες που πήραν οι επιστήμονες εμπλουτιστούν και άλλο. Σίγουρο είναι πως περισσότερα ευρήματα και συμπεράσματα πρόκειται να συναντήσουν οι αρχαιολόγοι στην οδό Σαλαμίνος. Εντός των ημερών ολοκληρώνεται η απαλλοτρίωση του διπλανού οικοπέδου από αυτό που φιλοξενεί το πολυάνδριο. Και επειδή βρισκόμαστε ακριβώς έξω από τις πύλες του Κεραμεικού, του μεγαλύτερου και σημαντικότερου νεκροταφείου της αρχαίας Αθήνας, αναμένεται πως οι πληροφορίες θα έχουν μεγάλη αξία.

  • Η ΣΚΕΥΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΦΙΛΩΝΟΣ

Περισσότερο από μισό εκ. ευρώ είναι οι αντικειμενικές τιμές της οικονομικής εφορίας για το εμβαδού 330 μ. οικόπεδο της οδού Μυκάλης. Αυτό δεν εμπόδισε το ΚΑΣ να ομοφωνήσει ως προς την αναγκαιότητα απαλλοτρίωσης. Η κακή κατάσταση της χώρας, ωστόσο, μαζί με το γεγονός πως μεγάλο τμήμα ενός άλλου μνημείου έχει ενσωματωθεί σε υπόγεια πολυκατοικιών, οδήγησαν το συμβούλιο να εγκρίνει την κατάχωση της Σκευοθήκης του Φίλωνος στον Πειραιά. Η Σκευοθήκη του Φίλωνος συγκαταλεγόταν στα πιο θαυμαστά έργα του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Οι διαστάσεις της ήταν 130 x 18 μέτρα. Κτίστηκε από τον Φίλωνα στα μισά περίπου του 4ου αι. π.Χ. Το ΚΑΣ ζήτησε κατάχωση και ανέφερε ότι, σε περίπτωση μελλοντικής οικοδόμησης, το μνημείο θα πρέπει να μπει στο υπόγειο.

  • «Επιτάφιος»
    Στο Δημόσιο Σήμα, που ξεκινούσε από το Δίπυλο του Κεραμεικού και έφτανε μέχρι την Ακαδήμεια, ο Περικλής εκφώνησε τον περίφημο «Επιτάφιο» κατά την ταφή των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού Πολέμου, η οποία έγινε εκεί.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ, ΕΘΝΟΣ, 25/11/2010

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on November 25, 2010 in Μεταξουργείο

 

Επιθετική επέλαση των καταναλωτών σε Γκάζι – Μεταξουργείο

  • Του Γιαννη Αισωπου*, Η Καθημερινή, 27/09/2009

Δεν πιστεύω πως οι τρεις νέες υποδομές θα ανατρέψουν τον χαρακτήρα της περιοχής. Το Γκάζι και το Μεταξουργείο -σε διαφορετικές ταχύτητες- θα συνεχίσουν να γίνονται αντιληπτά ως μια ευρύτερη περιοχή στην οποία η κατανάλωση επιθετικά διεμβολίζει τον ιστό και την προϋπάρχουσα κοινότητα. Στην έννοια της κατανάλωσης περιλαμβάνω τη διασκέδαση αλλά και τη μαζική προσφορά της τέχνης, την τέχνη ως καταναλωτικό προϊόν, εκλαϊκευμένο γεγονός που δίνει, συχνά άκριτα, τη δυνατότητα σε όλους να εκτεθούν/να εκθέσουν για κάποιες μέρες. Η ρουτίνα της ημέρας (οι κάτοικοι, οι αποθήκες, οι βιοτεχνίες, τα μικρά εμπορικά) αντικαθίσταται από την επέλαση των βραδινών καταναλωτών. Τα δύο όμως δεν ενώνονται/δεν συγκροτούν μια νέα κοινότητα, μια νέα κατάσταση, καθώς δεν υπάρχει συνέχεια ανάμεσά τους – απλά συν-υπάρχουν. Οι διάφοροι μικρο-μεσαίας κλίμακας χώροι πολιτισμού δεν μπορούν να παρουσιάσουν την απαιτούμενη ελκτικότητα, πόσω μάλλον καθώς οι περισσότεροι στηρίζονται σε αποκατεστημένες ιστορικές αρχιτεκτονικές μορφές του παρελθόντος. Η αλλαγή της ταυτότητας της περιοχής προϋποθέτει έναν «αστικό μαγνήτη», ένα πόλο έλξης. Τον ρόλο αυτόν παίζει σε κάποιο μικρό βαθμό το Νέο Μουσείο Μπενάκη, το οποίο όμως παραμένει ένα δοχείο εσωστρεφές που κλείνεται στην πόλη και τον δημόσιο χώρο της. Για να αλλάξει η ταυτότητα της περιοχής ο αστικός μαγνήτης θα πρέπει να παρουσιάζει ικανό μέγεθος, ένταση της χρήσης του, αδιαμφισβήτητες σύγχρονες αρχιτεκτονικές ποιότητες, αλλά και ικανότητες συσχετισμού/αλληλεπίδρασης με τον δημόσιο χώρο, να είναι εξωστρεφής, να αποτελεί, εν τέλει, ένα αστικό θραύσμα.

* Αρχιτέκτων, αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών.