RSS

Category Archives: Μπουκάλας Παντελής

Ελληνοφύλακες λογοκριτές

Μπορεί η ματαίωση των παραστάσεων του έργου «Πόλεμος των υιών του φωτός κατά των υιών του σκότους», που σκηνοθέτησε ο Ισραηλινός Αμος Γκιτάι, να οφείλεται όντως σε ασθένεια, συγκεκριμένα στην αφωνία της Ζαν Μορό. Στο Διαδίκτυο πάντως, οι ηλεκτρονικές εστίες των υπερεθνικιστών Ελλήνων που φρονούν ότι πρώτη τους υποχρέωση είναι η εβραιοφαγία (ε, πώς να υπάρξουν δύο «περιούσιοι λαοί») θριαμβολογούν, διότι κατάφεραν λέει να μη βεβηλωθεί η Επίδαυρος από έναν Εβραίο που θα έφερνε να ακουστεί στον ιερό χώρο ο λόγος ενός Ιουδαίου, του ιστορικού Φλάβιου Ιώσηπου. Ο Ιώσηπος έζησε τον 1ο μεταχριστιανικό αιώνα και οι πολιτικές του επιλογές τον οδήγησαν να κινηθεί ανάμεσα στον ιουδαϊκό κόσμο και τον ελληνιστικό – ρωμαϊκό· για τούτο και αντιμετωπίστηκε σαν προδότης από τους Ιουδαίους, ενώ κάποιοι χριστιανοί πατέρες δεν δίστασαν να ενθέσουν σε σύγγραμμά του μια πλαστή παράγραφο αναφερόμενη στον Ιησού, ώστε κατόπιν να χρησιμοποιηθεί σαν αυθεντική μαρτυρία, και μάλιστα προερχόμενη από αλλόθρησκο. Στο έργο του Ιώσηπου «Περί του Ιουδαϊκού πολέμου», όπου περιγράφεται η κατάκτηση της Ιουδαίας από τους Ρωμαίους και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, βασίστηκε ο Αμος Γκιτάι για τη θεατρική του αναπαράσταση, αλλά είπαμε, η Επίδαυρος δεν θα βεβηλωθεί. Φανταστείτε μόνο ποιες αντιδράσεις θα υπήρχαν αν επρόκειτο να παρασταθούν τα «ανθελληνικά» βιβλία των Μακκαβαίων.

Αν η αφωνία είναι ιατρικής τάξεως ή, εν μέρει έστω, αποτέλεσμα της διαδικτυακής εκστρατείας κατά της παράστασης από τους Ελληνες που αυτοθεωρούνται «υιοί του φωτός», δεν θα το μάθουμε ποτέ. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι έχει αναπτυχθεί ένα κίνημα ή κινηματάκι «αγρυπνούσας εθνικοφροσύνης», οι εκφραστές του οποίου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να φιμώσουν, με απειλές και εκβιασμούς, οποιονδήποτε δεν συμφωνεί με τα εθνικιστικώς ορθά λεγόμενά τους. Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, στο «κίνημα» αυτό συγκλίνει το ΛΑΟΣ με όσους βρίσκονται ακόμα πιο δεξιά και από το ΛΑΟΣ, Χρυσαυγίτες και άλλους τινές, οι οποίοι δεν έχουν πρόβλημα να διατυμπανίζουν το θαυμασμό τους για τον Χίτλερ και τις «ριζικές» μεθόδους του και το μίσος τους για οτιδήποτε «μη ελληνικό», όπου το «ελληνικό» ορίζεται βέβαια με βάση το δικό τους «πνεύμα». Ιδεολογική υποστήριξη και τροφή βρίσκουν όλοι αυτοί από έντυπα και εκπομπές που διακινούν τη μισαλλοδοξία με περίβλημα τον χαβαλέ.

Δεν συνάδεις λοιπόν με τον «εθνικό κανόνα» που έκοψαν κι έραψαν στα μέτρα τους οι ελληνοφύλακες; Σε περιλαβαίνει ο κ. Γεωργιάδης, ο κ. Βελόπουλος ή άλλος της συντροφίας, παραποιούν τα λεγόμενά σου, και με ερώτησή τους στη Βουλή ή ωρυόμενοι στα ορθάνοιχτα γι’ αυτούς κανάλια, ζητούν την απόλυσή σου, αν είσαι λ. χ. πανεπιστημιακός, όπως συμβαίνει τώρα εις βάρος του κ. Γ. Κόκκινου, καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Μιας και πολύ μιλάμε εσχάτως για το Σύνταγμα, μήπως πρέπει να θυμηθούμε και τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία της έκφρασης;

  • Tου Παντελη Μπουκαλα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24/07/2009
Advertisements
 

Θεωρείτε ότι πρέπει να υπάρχει κομματική πολιτική στον πολιτισμό, κ. Μπουκάλα;


ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Κομματική πολιτική για τον πολιτισμό, στο δικό μου πάντοτε μυαλό, και με δείκτη τη μικρή μου πείρα, σημαίνει σωματεία- σφραγίδες, σημαίνει καπέλωμα, σημαίνει υπογραφές διάσημων ή ημιδιασήμων καλλιτεχνών λίγο πριν από την κάλπη, σημαίνει ιδεολογική τάχα κριτική της λογοτεχνίας, με τη μεζούρα της αριστερής ορθότητας στο αυστηρό μας χέρι, σημαίνει προώθηση των “δικών μας”, έστω κι αν το μόνο τάλαντό τους είναι ότι τυγχάνουν “δικοί μας”, σημαίνει αριστοκρατική αντίληψη για τον λαϊκό πολιτισμό, μια αντίληψη η οποία, την ώρα ακριβώς που εξαγιάζει και εξιδανικεύει, έχει έτοιμες τις απορριπτικές αποφάσεις που κατασκευάζει αναπόφευκτα ο σνομπισμός της. Γενικεύω πιθανόν και αδικώ. Αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι το μόνο που περιμένω από την αριστερά, την καθ’ ημάς αριστερά που, για να σπάσει τα δεσμά του σταλινισμού και του παρακολουθηματικού ζντανοφισμού, αυτοπροσδιορίστηκε ως πολυφωνική, κριτική και αυτοκριτική, είναι να αφήσει τους αριστερούς, να επαληθεύουν εν τοις πράγμασι την αριστεροσύνη τους με την ελευθερία τους και την αυτοβουλία τους, ως μέλη μιας κοινότητας, όχι ως εντολοδόχοι ενός κόμματος. Ας μην πέφτουμε θύματα μιας επιπλέον εξίσωσης, που θέλει την κομματική ταυτότητα προϋπόθεση της ταυτότητας του αριστερού…

  • Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος
  • Η ΑΥΓΗ, Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009
 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2009 in Μπουκάλας Παντελής