RSS

Tag Archives: ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Μαντίλι καλαματιανό, σφιγμένο στον λαιμό

  • Ο σύγχρονος πολιτισμός σ’ αυτή τη χώρα ήταν πάντα ο φτωχός συγγενής της αρχαίας μας κληρονομιάς.

Πώς, όμως, να χωνέψουμε πως ακόμα κι εκεί που δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά απλώς λογική, γρήγορα αντανακλαστικά και έγνοια για τη σύγχρονη τέχνη το υπουργείο Πολιτισμού μένει μετεξεταστέο; Δύο πρόχειρα παραδείγματα από την πολιτεία του Αντώνη Σαμαρά είναι χαρακτηριστικά.

* Ο κινηματογραφικός κόσμος βράζει (βλέπε ρεπορτάζ στις σελίδες 22, 37). Στον αέρα τα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία, απειλούμενο και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Εχει άραγε κανέναν σύμβουλο δίπλα του ο Αντώνης Σαμαράς που να του πει ότι ο νέος κινηματογραφικός νόμος είναι απαραίτητος και να αφήσει τα κομπλεξικά «τον έφτιαξε ο Γαβράς επί Λιάπη»; Είμαστε στον Μάιο και τον Νοέμβριο θα βρει το πρόβλημα μπροστά του. Εκτός κι αν ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε εμείς…

* Κάτω στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα ο δήμαρχος έχει μπαζώσει σε μια κοινωφελή επιχείρηση με το χάλια όνομα «Φάρις» τους πολιτιστικούς θεσμούς, δηλαδή το ΔΗΠΕΘΕ και τη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης, που είναι φορέας του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού. Θέατρο και χορός έχουν εκεί για παρέα τους το Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης και τον Κοινωνικό Φορέα του δήμου (κάτι για Δημοτικό Παντοπωλείο διαβάσαμε στο Ιντερνετ και μας έπιασαν τα κλάματα).

Δεν θα ‘πρεπε αυτό το έκτρωμα του Δήμου Καλαμάτας να έχει απασχολήσει σοβαρά το ΥΠΠΟ; Απ’ ό,τι ξέρουμε η ηγεσία του είναι απολύτως ενήμερη, αλλά σφυράει κλέφτικα. Τι φοβάται; Είναι τόσο δύσκολο το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, ένας από τους τρεις-τέσσερις σημαντικούς θεσμούς της χώρας, που έφτασε φέτος στη 15η του διοργάνωση, να προστατευθεί και να αποκτήσει αυτονομία;

Λέμε ότι το δημόσιο λογιστικό στραγγαλίζει την καλλιτεχνική δημιουργία γι’ αυτό και απελευθερώσαμε από αυτό τις κρατικές μας σκηνές. Το δημοτικό λογιστικό να δείτε τι εγκλήματα μπορεί να κάνει…

 

Tags:

Ριζοσπάστης χωρίς προτάσεις

Ως πολιτιστικοί ρεπόρτερ μάθαμε να είμαστε καχύποπτοι σε προεκλογικές τοποθετήσεις για τον Πολιτισμό, διαπιστώνοντας πως κάτω από τις καλλιεπείς αναλύσεις σχετικών οραμάτων κρύβεται ένας κομματικός ναρκισσισμός. Αλλωστε ποιο κόμμα δεν θα ήθελε να «εμπνέει καινούργιους ποιητές για καινούργια ποιήματα»;

Η Αριστερά, βέβαια, υπήρξε κατ’ εξοχήν ο χώρος του Πολιτισμού. Ειδικά τώρα όμως που η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι το σοβαρότερο επιχείρημα για την ενίσχυση του ρόλου της αλλά και του ρόλου του Πολιτισμού, θαα χρόνια με την ελληνική διανόηση, θα ‘χει να πει συγκεκριμένα πράγματα.

Δυστυχώς, η προχθεσινή τοποθέτηση του προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, στη συνάντησή του με ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών διακρινόταν από γενικολογία και συνθηματολογία. Προσωπικά αισθάνθηκα αμήχανη. Τέντωνα όμως τ’ αφτιά μου κάθε φορά που ο κ. Τσίπρας επαναλάμβανε πως η Αριστερά οφείλει, ακολουθώντας την καλλιτεχνική αντισυμβατικότητα, να είναι «αυθάδης, θρασεία, προκλητική».

Ολο το βράδυ περιμέναμε τις προτάσεις που θα επιβεβαίωναν τον ριζοσπαστισμό. Δεν ήρθαν ποτέ. Σαν να έφτασε απροετοίμαστος ο κ. Τσίπρας. Σαν να μην είχε προλάβει να μελετήσει καν τις καίριες ερωτήσεις για τον Πολιτισμό, που υποβάλλουν οι βουλευτές του κόμματός του.

Κατά τα άλλα, ποιος δεν θα ‘θελε «να αναβαθμιστεί ο θεσμός των επιχορηγήσεων και να επεκταθεί σε νεανικά σχήματα»; Ποιος δεν θα ευχόταν το ποσοστό των δαπανών για τον πολιτισμό στο ΑΕΠ να ξεπεράσει το 2%;

Ασφαλώς, κάθε σκεπτόμενος πολίτης θα ήθελε να ‘χουν λυθεί όλα τα άχαρα, «μπακαλίστικα» θέματα όπως η ανταπόκριση του κράτους στις βασικές του υποχρεώσεις, προτού να βαρέσουν κανόνι οι θεσμοί και να μείνουν στην ψάθα καλλιτέχνες. Κι έτσι να μπορούμε επιτέλους να βάζουμε προτεραιότητα τον πλουραλισμό, την ισότιμη πρόσβαση, την προβολή και διάδοση της πολιτιστικής μας παραγωγής. Υπέροχα όλα αυτά, αποδεικνύονται, όμως, κενά νοήματος, όταν απουσιάζει το «πώς».

Ο πρόεδρος του ΣΥΝ είναι πρόθυμος συχνά να επικαλεστεί τη γενιά του, τα 700 της ευρώ αλλά και τον δυναμισμό της. Κι όμως, παρ’ όλο που προχθές καθόταν πίσω από ένα πιάνο, φάνηκε πως δεν ξέρει τι να παίξει στα παιδιά -μα ούτε και στους μεγάλους.

 
Leave a comment

Posted by on April 30, 2009 in Uncategorized

 

Tags:

Οι άδειες αίθουσες…

  • ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΤΙΑ
  • ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΚΡΗΣ
  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/02/2009
Να, επιτέλους, και μια έρευνα που απομυθοποιεί το… αλάθητον των πανεπιστημίων μας, φυσικά και τμήματα της σπουδάζουσας νεολαίας, αναφορικά με το υποτονικό και σπασμωδικό πολιτιστικό γίγνεσθαι των ημερών μας. Μιλάμε ευθέως για τις άδειες πανάκριβες αίθουσες πολιτιστικών εκδηλώσεων στη συμπρωτεύουσα του Βορρά και για το ξεστράτισμα του κόσμου στα σκυλάδικα, όπως όλα αυτά καταγράφονται στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Σάκη Αποστολάκη από τη Θεσσαλονίκη («Ελευθεροτυπία» 9/2/09).

Στην αναζήτηση της σχέσης αιτίου και αιτιατού, δηλαδή αιτίας και αποτελέσματος, συγκρατούμε το βασικότερο επιχείρημα εκείνων που υποστηρίζουν, στην έρευνα αυτή, ότι η ρίζα του φαινομένου πρέπει να αναζητηθεί στο ίδιο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Γιατί όχι και στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της χώρας, θα προσθέταμε εμείς…

Και τώρα, η ώρα της αυτοκριτικής: Αν εξαιρέσει κανείς την πρώτη μεταδικτατορική πενταετία, με τη μαζική πολιτικοποίηση των σπουδαστών που συνοδευόταν από μια εξίσου αξιοσημείωτη πολιτιστική ανάταση, τα κατοπινά χρόνια άνοιξαν τον δρόμο για μια, κατά το πλείστον, υστερόβουλη κομματικοποίηση, με στόχους σχεδόν απροκάλυπτα ιδιοτελείς και ωφελιμιστικούς. Ετσι, οι άλλοτε ειλικρινείς και τίμιες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις έδωσαν τη θέση τους σε προσχηματικές αναμετρήσεις για την κατάκτηση οφικίων και προνομίων. Και οι άλλοτε πόλοι έλξης και εστίες πολιτισμικής ζύμωσης μετατράπηκαν σε καταπέλτες μαζικής απώθησης…

Αναπόφευκτη, λοιπόν, η συγκριτική των εποχών για όσους θα ζητούσαν κάποιες διεξόδους στα αδιέξοδα. Μεσούντος, λοιπόν, του πιο χυδαίου, βάναυσου, ολιγαρχικού και αστυνομικού κράτους του ’60, η πλειοψηφία των σπουδαστών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ήταν η εμπροσθοφυλακή του Προοδευτικού Κινήματος και της τότε «Πολιτιστικής Ανοιξης».

Σήμερα, μεσούντος του νεοφιλελευθερισμού και της καλοστημένης παγίδας του καταναλωτικού ψευδοευδαιμονισμού, το μεγαλύτερο ποσοστό των σπουδαστών προτιμά, από το χάος της «οικονομίας της Αγοράς», την… απανεμιά πίσω από τους κυματοθραύστες του συντηρητισμού και της αδράνειας…

 

Tags: